ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2719
ในตอนที่เหอหงเซิ่งอยากจะตระหนักถึงความทะเยอทะยานนี้อย่างยิ่งยวด เขาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า พลังการรักษาที่เพิ่มขึ้นในร่างกายของเขาส่วนหนึ่ง ไหลเข้าสู่อวัยวะภายในและร่างกายของเขาตามเส้นเลือดและเส้นประสาทต่างๆ
ในเวลานี้ มันเหมือนกับว่าร่างกายของเขาแห้งไป และฤทธิ์ยาในยาวิเศษนั้นก็คือบ่อน้ำสักบ่อ
เดิมที เขาอยากเอาบ่อน้ำสักบ่อนี้มาพุ่งเปิดเส้นลมปราณไต้ทั้งหมดของเขาเอง เพราะว่าร่างกายแห้งเกินไป ดังนั้นบ่อน้ำส่วนใหญ่จึงไม่สามารถไหลไปยังเส้นลมปราณไต้ได้ แต่ร่างกายดูดซึมได้อย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้น เขารู้สึกว่าการทำงานของร่างกายได้รับการฟื้นฟูและพัฒนาอย่างมาก เมื่อร่างกายของเขารู้สึกอ่อนกว่าวัยเพียงไม่กี่ปี แต่ผลของยาก็ถูกร่างกายเป็นตัวถ่วง เกือบจะหมดแรง และไม่มีพลังงานเพิ่มไปเริ่มการโจมตีเส้นลมปราณไต้
เหออิงซิ่วจ้องมองพ่อของเธอต่อไป และพบว่ารูปลักษณ์ของเขาดูดีขึ้นมาก และผิวของเขาดูไม่แก่และเหี่ยวเฉาเหมือนเมื่อก่อน ก็ตกใจ
เธออยากมากรู้ว่าระดับการฝึกฝนของพ่อเธอดีขึ้นมากหรือไม่ แต่เธอไม่กล้าเข้าไปยุ่ง ดังนั้นเธอทำได้เพียงระงับความประหลาดใจ และรอให้พ่อตื่น
หลังจากนั้นไม่นาน เหอหงเซิ่งก็ลืมตาขึ้น และน้ำตาขุ่นๆก็ไหลจากหางตาของเขา
เหออิงซิ่วรีบถามว่า:"พ่อ พ่อร้องไห้ทำไม? รู้สึกอย่างไรบ้าง?"
เหอหงเซิ่งอย่างแน่วแน่:"พ่อ! ตอนนี้ในทั้งตระกูลเหอของเรา มีแค่พ่อคนเดียวที่เปิดเส้นลมปราณทั้งสามได้ ตระกูลเหอของเราสามารถเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลศิลปะการต่อสู้ได้ ส่วนใหญ่ได้รับการสนับสนุนจากพ่อคนเดียว หากร้อยปีต่อมา ตระกูลเหอจะต้องหลุดออกจากตระกูลหลักสี่ตระกูลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้น ยาเหล่านี้ใช้ในตัวพ่อมันเหมาะสมที่สุดแล้ว!"
เหอหงเซิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า:"งั้น เรียกพี่ชายของลูกมา แล้วให้เขาลองใช้ยาวิเศษที่เหลือดู"
"ไม่ได้"เหออิงซิ่วพูดอย่างเด็ดขา:"พ่อ! พี่ชายของหนูมีแนวโน้มเอียงที่จะคืนดีกับตระกูลซูมาตลอด และหนูพูดจากใจว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้พี่ชาย ไม่ได้ใส่ใจในการฝึกฝนเลย กลับเห็นเงิน และการใช้ชีวิตให้สนุกมากเกินไป เขาฝึกศิลปะการต่อสู้ของตระกูลเหอคือยิ่งหนาวยิ่งดี แต่เขาซื้อบ้านในซานย่าตั้งนานแล้ว ในฤดูหนาวทุกปี มักจะหาข้ออ้างที่จะพาภรรยาและลูก ๆ ของเขาไปซานย่าในวันหยุด สำหรับเขา การฝึกฝนนั้น มันไม่ใช่การแสวงหาตลอดชีวิตอีกต่อไป ให้ยาวิเศษกับเขามันจะสิ้นเปลืองมากที่สุดแน่นอน!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...