เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน แสงตะวันรอนเต็มท้องฟ้า เครื่องบิน Woou ลงจอดที่สนามบินจินหลิงท่ามกลางแสงอาทิตย์เหลืองอร่ามเจิดจ้า
ที่นั่งอยู่บนเครื่องบินคือคน 11 คนที่ตระกูลเหอส่งมา รวมถึงเหอหงเซิ่งและเหออิงซิ่ว
ทันทีที่คนเหล่านี้ลงจากเครื่องบิน ก็มีขบวนรถที่จัดเตรียมไว้มารับไปที่คฤหาสน์ริมแม่น้ำที่เฉินจื๋อข่ายซื้อไว้ก่อนหน้านี้ทันที
คฤหาสน์ชุดนี้ตั้งอยู่ในโครงการเดียวกับของเฮ่อหย่วนเจียง บิดาของเฮ่อจือชิว เพียงแต่เนื้อที่ของมันใหญ่กว่าของเฮ่อหย่วนเจียงมาก
ที่สมาชิกตระกูลเหอถูกส่งมาที่นี่ ความจริงเย่เฉินเองก็ค่อนข้างเห็นแก่ตัว
เขาหวังว่าสมาชิกตระกูลเหอจะจับตาดูความเคลื่อนไหวของเฮ่อหย่วนเจียงและเฮ่อจือชิวสองพ่อลูก ตราบใดที่มีสมาชิกตระกูลเหออยู่ที่นี่ หากมีคนลงมือกับพวกเขาสองพ่อลูก เกรงว่าจะไม่มีโอกาสได้กลับไปแล้ว
ในเวลานี้ เย่เฉินกำลังรออยู่ในคฤหาสน์พร้อมกับเฉินจื๋อข่ายและหงห้าแล้ว
เมื่อขบวนรถมาถึง ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท ผู้ใต้บังคับบัญชาของเฉินจื๋อข่ายพาเหอหงเซิ่งและเหออิงซิ่ว รวมถึงสมาชิกตระกูลเหอกลุ่มหนึ่งเข้าไปในสนาม เย่เฉินก็เข้ามาต้อนรับพร้อมกับเฉินจื๋อข่ายและหงห้า
เมื่อเหออิงซิ่วเห็นเย่เฉิน ก็พูดด้วยความเคารพอย่างยิ่ง “สวัสดีค่ะ คุณชายเย่!”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย พลางพูดว่า “คุณผู้หญิงเหอไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอก ต่อไปเรียกผมเย่เฉินก็พอ”
“ได้ยังไงล่ะ…” เหอหงเซิ่งที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้น “คุณชายเย่เป็นผู้มีพระคุณของตระกูลเหอ และเป็นผู้นำตระกูลเหอในภายภาคหน้าอีกด้วย จำเป็นต้องแยกแยะฐานะ!”
ว่าแล้ว เขาก็ประกบมือ โค้งคำนับอย่างนอบน้อม พลางกล่าวว่า “คุณชายเย่ กระผมเหอหงเซิ่ง ผู้นำตระกูลเหอ ได้รับความกรุณาอย่างล้นเหลือจากคุณชายเย่ จนไม่รู้จะตอบแทนยังไง กระผมกับลูกหลานตระกูลเหอยินดีสละชีพด้วยความภักดี โดยไม่บ่ายเบี่ยงเลย!”
เย่เฉินรีบก้าวไปข้างหน้า ประคองแขนทั้งสองของเขา แล้วพูดอย่างจริงจัง “ท่านเหอไม่ต้องมากพิธีเช่นนี้ ผมยังเด็ก รับมารยาทจากท่านเช่นนี้ไม่ได้”
เย่เฉินฟังแล้วปวดหัว
คนเหล่านี้อยู่ข้างกายเรียกเขาว่าอาจารย์เย่ทั้งวัน เขาฟังจนปวดหัวแล้ว
แต่พอมาคิดๆ ดู ชื่ออาจารย์เย่ก็ไม่เห็นจะเป็นไร ถึงอย่างไรก็ได้ยินมาเยอะจนชินชาแล้ว
ดังนั้นเขาจึงยิ้มอย่างจนปัญญาและพูดกับเหอหงเซิ่งว่า “ในเมื่อคุณท่านยืนกราน ถ้าอย่างนั้นผมจะไม่ว่าอะไรแล้ว”
เหอหงเซิ่งประกบมือคารวะทันทีพร้อมกับพูดว่า “เหอหงเซิ่ง คารวะอาจารย์เย่!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สมาชิกตระกูลเหอคนอื่นๆ ก็พากันทำตาม

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...