ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2775
ความจริง ในใจเฮ่อจือชิวค่อนข้างขัดแย้งกันเรื่องที่พ่อของเธอจะแต่งงานใหม่
เธอมักจะระบายความโกรธที่แม่จากไปกับพ่อของเธอ คิดว่าเขาต้องมีความรับผิดชอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับการตายของแม่
แต่เนื่องจากประสบการณ์ในซีเรีย ทำให้เธอมีความอดทนและความเข้าใจต่อพ่อของเธอมากขึ้น
พ่อของเธอวิ่งทำงานสายตัวแทบขาดมาหลายปีเพื่อให้ครอบครัวมีรากฐานทางเศรษฐกิจและสภาพแวดล้อมที่ดีขึ้น แม้กระทั่งตอนที่รายรับประจำปีของเขาคือหลายสิบล้านดอลลาร์ เขาก็ไม่เคยนอกใจหรือนอกลู่นอกทาง ดูแลและเป็นห่วงครอบครัวเป็นอย่างดี
บางครั้งมันเป็นเรื่องยากที่จะสร้างสมดุลให้กับหน้าที่การงานและครอบครัว ส่วนใหญ่พ่อต้องไปทำงานข้างนอก มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ยิ่งไปกว่านั้นพ่อของยังอยู่ตัวคนเดียว อายุก็มากแล้ว ไม่เพียงแต่ขาดความอบอุ่นในชีวิต แต่ยังขาดคู่ชีวิตคอยดูแล
ว่ากันว่าสามีภรรยาพอแก่ตัวไปแล้วจะเป็นมิตรสหายกันเสมอ คนเราเมื่ออายุมากไปแต่ไม่มีสหาย ช่วงเวลานี้จะมีแต่ความเสียใจ
ในฐานะลูกสาว เธอไม่ต้องการให้พ่อของเธออยู่โดดเดี่ยวไปตลอด แม้ว่าเธอจะกลับมาอยู่ข้างกายเขาในฐานะลูกสาว แต่การขาดคู่ชีวิตจะยังคงทำให้ชีวิตของเขาไม่สมบูรณ์เหมือนเดิม
เมื่อเฮ่อหย่วนเจียงได้ยินคำพูดของลูกสาว ก็เกิดความรู้สึกมั่นคงและตื้นตันอยู่ในใจจริงๆ
แต่เนื่องจากมีคนมากมายอยู่รอบๆ เขาจึงต้องบอกอย่างคลุมเครือว่า “ลูกมีหัวใจเช่นนี้ พ่อก็พอใจแล้ว ส่วนเรื่องระหว่างพ่อกับคุณน้าหานปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ”
เฮ่อจือชิวพูดออกมาโดยไม่ต้องคิด “ไม่ได้หรอก! ปล่อยไปตามธรรมชาติ? คุณน้าที่มีคุณสมบัติดีแบบนี้ พ่อยังจะปล่อยไปตามธรรมชาติ? ไม่รู้ว่ามีใครตามจีบคุณน้าหานอยู่บ้างหรือเปล่า พ่อต้องพยายามอย่างเต็มที่ถึงจะประสบความสำเร็จ!”
เฮ่อหย่วนเจียงพูดอย่างเก้อเขิน “เอ่อ...เอ่อ…กลับบ้านไปค่อยคุยกันเถอะ กลับบ้านไปค่อยคุยกัน!”
ส่วนเซียวฉางควนนั้น…
พูดตามตรง เย่เฉินรู้สึกว่าเซียวฉางควนไม่คู่ควรกับหานเหม่ยฉิงเลย
บางที เมื่อตอนรักแรกของทั้งสองนั้น เคยยืนอยู่จุดเริ่มต้นเดียวกันมาแล้ว
แต่ในช่วง 20-30 ปีที่ผ่านมา หานเหม่ยฉิงได้ก้าวไปข้างหน้ามาโดยตลอด ในขณะที่เซียวฉางควนกลับก้าวถอยหลัง
จนถึงตอนนี้ พวกเขาทั้งสองอยู่ห่างจากกันไกลโพ้น
ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้ว่าจะได้อยู่ด้วยกันจริงๆ ก็เกรงว่าจะไม่ยาวนาน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...