ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2991
แต่เขาฝันก็คงคาดไม่ถึง ว่าลูกสาวที่เป็นไข่มุกในฝ่ามือของเขา จะเซอร์ไพรส์ให้กับตัวเองที่งานคอนเสิร์ตในวันนี้
แม้ว่าลูกสาวที่ใส่ชุดเจ้าสาว แต่งตัวจัดเต็มปรากฏตัวอยู่บนเวทีในตอนนี้ จะไม่ได้อยู่ในงานแต่งของจริง แต่เขาที่เป็นพ่อ เห็นลูกสาวในสภาพนี้ด้วยตัวเองอยู่ด้านล่างเวที เหมือนกับว่าความหวังนั้นได้สำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว ในใจจึงรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก
แล้วรวมเข้ากับการที่ก่อนหน้านี้ตัวเองแทบจะได้เดินผ่านเข้าประตูความตายมาแล้ว เพราะงั้นตอนนี้ในใจจึงรู้สึกซับซ้อนเป็นอย่างมาก
เบื้องลึกหัวใจของหลินหว่านชิวเองก็เหมือนกับสามี น้ำตาเองก็ได้รินไหลลงมาเป็นสองแถวบนใบหน้าที่ไร้ตำหนิของเธอตั้งนานแล้ว
เมื่อเห็นว่าสามีของตัวเองก็กำลังร้องไห้อย่างไร้เสียงอยู่เช่นกัน หลินหว่านชิวจึงรีบจับมือเขาไว้แน่น มองเขาและยิ้มให้
กู้เย้นจงคิดได้ว่าตัวเองเสียอาการ จึงยิ้ม แล้วรีบเช็ดน้ำตาที่แขนทั้งสองข้าง แล้วก็กุมมือของภรรยาแน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม
หลินหว่านชิวซบที่ไหล่ของสามีเบาๆ ฟังลูกสาวร้องเพลงอยู่บนเวที อดไม่ได้ที่จะพูดข้างหูสามีว่า “ถ้าหากว่าพี่เย่และพี่อานยังมีชีวิตอยู่ คุณว่ามันจะดีสักแค่ไหนกันเชียว….”
“ใช่สิ…” ร่างกายของกู้เย้นจงกระตุกเบาๆ พูดสลดใจว่า “ถ้าหากว่าสามารถสำเร็จสถานการณ์ภาพนั้นได้จริงๆ คงจะแลกไม่ได้ด้วยเงินเลยจริงๆ…ถึงแม้จะให้ฉันถวายทั้งกู้ซื่อกรุ๊ปออกไป ฉันก็จะไม่บ่นสักคำ！”
หลินหว่านชิวพยักหน้า เศร้าใจขึ้นมา จึงรีบหันหน้าหลบ
ในเวลานี้ เซียวชูหรันเองก็ซาบซึ้งต่อเพลงนี้มาก กุมมือเย่เฉินให้เบาๆ พูดว่า “ที่รัก คุณว่าเจ้าชายขี่ม้าขาวของกู้ชิวอี๋ วันนี้มางานด้วยหรือเปล่าคะ?”
เย่เฉินได้ยินย่างนั้นก็อึ้งไป แล้วรีบยิ้มพูดว่า “อันนี้ฉันก็พูดไม่ถูก”
เย่เฉินพยักหน้าอย่างไม่สนใจ
เขารู้ ว่าตอนนี้แฟนคลับมากมายล้วนตั้งตารอ ที่จะสามารถเป็นพยานรักของกู้ชิวอี๋ในงานคอนเสิร์ตนี้
แต่ว่า เย่เฉินเองก็รู้ดีเช่นกัน ว่ากู้ชิวอี๋ไม่มีทางพูดชื่อตัวเองออกมาในงานคอนเสิร์ตนี้แน่นอน และยิ่งไม่มีทางให้ตัวเองขึ้นเวทีต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้
เพราะยังไงซะ ตัวเองและเธอก็มีสัญญาสามปีต่อกัน
อีกอย่าง ตัวตนของตัวเองในตอนนี้ก็ยังไม่ได้เปิดเผย คนมากมายยังไม่รู้ ว่าตัวเองเป็นคนของตระกูลเย่แห่งเย่นจิง และยิ่งไม่รู้ว่าตัวเองนั้นเป็นลูกชายของเย่ฉางอิง และยังแบกรับความแค้นไว้ในตัวอีกด้วย……
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...