ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2994
หลังจากที่กู้ชิวอี๋จบงานไปนานแล้ว ในงานถึงได้มีแฟนคลับที่ได้สติกลับมา แล้วจากไปด้วยคำต่อว่า
และก็มีแฟนคลับหญิงมากมายที่ทั้งเช็ดน้ำตาไปด้วยและหันหลังจากไปเงียบๆไปด้วย
เย่เฉินถึงขั้นได้ยินนักเลงชายด้านหลังตัวเองคนหนึ่ง พูดด่าทอว่า “เหี้ย! ไอ้เจ้าชายขี่ม้าขาวหน้าโง่คนไหนที่แม่งโผล่ออกมากันแน่วะ อย่าให้กูได้เจอมันนะ ไม่งั้นกูจะตีให้ขาหักเลย!”
จากนั้นก็มีคนพูดเสริมทันทีว่า “พี่ชาย ถึงตอนนั้นนับฉันเข้าไปด้วยอีกคน! ไอ้เหี้ยนี่แม่งกล้าแย่งเมียพวกเราไป ฉันว่ามันไม่อยากจะอยู่แล้วละ!”
“ไอ้สารเลวนี่มีดีอะไรกันแน่ ถึงได้ทำให้เทพธิดาของฉันใส่ชุดเจ้าสาวร้องเพลง อยากจะรีบแต่งให้มันนักรึไง?! แม่งเอ้ย น่าโมโหจริงๆเลย!”
ตอนนี้เย่เฉินรู้สึกเพียงแค่ว่าเสียวสันหลัง
อะไรคือศัตรูของประชาชน?
นี่ก็แม่งเป็นศัตรูของประชาชนไง!
เซียวชูหรันที่อยู่ด้านข้าง ก็พูดอย่างหดหู่เล็กน้อยว่า “ที่รัก พวกเรากลับกันเถอะค่ะ”
เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ
เซียวชูหรันลุกขึ้น พูดกับซูจือหยูที่อยู่ข้างกายว่า “คุณซูคะ ฉันและสามีของฉันกลับก่อนนะคะ”
ซูจือหยูรีบพูดว่า “ฉันเองก็กลับค่ะ ออกไปด้วยกันเถอะ”
พูดจบ ก็รีบลุกขึ้นยืน
เย่เฉินมองไปยังกู้เย้นจงและหลินหว่านชิว รู้สึกว่ากลับแล้วก็ไม่สามารถทักทายพวกเขาได้ มันไม่ดูค่อยให้ความเคารพเลยจริงๆ
ในตอนที่เย่เฉินและเซียวชูหรันเดินออกมาจากด้านในของแถวที่หนึ่ง หวังตงเสวี่ยน ซ่งหวั่นถิง อิโตะ นานาโกะ ฉินเอ้าเสวี่ยนรวมทั้งเฉินเสี่ยวจาวที่นั่งอยู่ด้านนอกสุดก็ได้ออกไปกันแล้ว
คนรอบข้างเยอะแยะขนาดนี้ เย่เฉินจึงไม่ได้จงใจไปมองหาพวกเขา
ภรรยาเซียวชูหรันและซูจือหยูเดินข้างกัน ซูจือหยูเห็นว่าตาของเซียวชูหรันแดง จึงถามอย่างสงสัยว่า “ประธานเซียวชอบกู้ชิวอี๋มากหรอคะ?”
เซียวชูหรันพยักหน้าเบาๆ พูดอย่างจริงจังว่า “ฉันชอบเธอมาตลอดค่ะ รู้สึกว่าเธอไม่เพียงแต่ร้องเพลงได้ดีเท่านั้น แต่ยังมีความใสซื่อและบริสุทธิ์ที่หาได้น้อยในวงการบันเทิงสมัยนี้ด้วยค่ะ”
ซูจือหยูยิ้ม พูดว่า “ไม่ต้องสงสัยเลยค่ะ เธอไม่เพียงแต่ใสซื่อเท่านั้น แต่ยังเป็นความใสซื่อเพียงหนึ่งเดียวในวงการบันเทิงด้วยค่ะ”
เซียวชูหรันถามอย่างสงสัย “คำพูดนี้หมายความว่ายังไงคะคุณซู?”
ซูจือหยูพูดยิ้มๆ “พูดอย่างนี้กับคุณแล้วกัน ในวงการบันเทิง สิ่งที่ไม่ขาดเลยก็คือการเข้าหาอย่างทุกวิถีทาง มีคนขายตัวเองเพื่อผลประโยชน์ มีคนปลอมแปลงอดีตเพื่อชื่อเสียง และก็ยังมีคนคอยประจบเอาใจคนอื่นเพื่อความสัมพันธ์….”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...