ถึงแม้ว่าจะสลบไปไม่กี่นาที แต่สำหรับเฮเลน่าแล้ว ราวกับเวลาผ่านไปหนึ่งศตวรรษในความมืดมิด!
ดังนั้น ในวินาทีที่เธอฟื้นขึ้นมา เธอก็เหมือนกับเธอจะดำดิ่งลงสู่ก้นทะเลจนใช้ออกซิเจนจนหมด และในที่สุดก็ขึ้นมาในนาทีสุดท้าย และสูดหายใจเข้าลึกๆ
ต่อมา การมองเห็นของเธอก็ฟื้นฟู และประสาทสัมผัสอื่นๆก็ค่อยๆฟื้นฟู
เมื่อมองเห็นคนสองคนตรงหน้า เธอก็รู้ตัวในทันที ว่าข้าหลวงทั้งสองคนที่ช่วยชีวิตตนเอง พวกเธอได้รับการฝึกฝนปฐมพยาบาลมาอย่างดี ครั้งนี้การที่ตามตนเองมาด้วย เพื่อเป็นการรับประกันความปลอดภัยของตนเอง
ต่อมา เธอก็รู้สึกว่าบริเวณหัวใจรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว เมื่อก้มหน้าดู เธอถึงพบว่าในมือของสาวจีน ยังคงถือเข็มฉีดยาของอะดรีนาลีน
เธออย่างประหม่าว่า“ทะ……เธอฉีดอะดรีนาลีนให้ฉันงั้นหรอ?”
สาวจีนพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิดว่า“ขออภัยเพคะ เจ้าหญิงเฮเลน่า เมื่อครู่อาการของท่านอยู่ในขั้นวิกฤติ หม่อมฉันจึงต้องเลือกใช้อะดรีนาลีนให้ท่านฟื้นขึ้นมา”
พูดจบ เธอก็ชี้ไปที่มือถือที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย แล้วกล่าวว่า“มือถือเครื่องนี้กำลังบันทึกคลิปอยู่ ท่านต้องการสั่งเสียอะไรไหมเพคะ โปรดรีบพูดกับกล้องเถิด……”
เฮเลน่ายิ้มอย่างขมขื่น แล้วกล่าวว่า“ถ้าฉันเดาไม่ผิด พวกเธอสองคนคงเป็นคนที่ถูกโอลิเวียส่งมาจับตาดูฉันใช่ไหม?”
สาวจีนไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอรู้ว่าตอนนี้กำลังบันทึกวิดีโออยู่ ถ้าเฮเลน่าตาย คลิปนี้เธอก็จะส่งให้เจ้าหญิงโอลิเวียโดยที่ไม่มีการตัดเสริมเติมแต่ง ดังนั้นตนจะพูดอะไรพล่อยๆไม่ได้เด็ดขาด
เฮเลน่าเห็นว่าเธอไม่พูดอะไร จึงส่ายหัวไปมา แล้วพูดอย่างอ่อนแรงว่า“ความจริงฉันไม่โทษเธอหรอก ถ้าเธอไม่ฉีดอะดรีนาลีนฉัน ฉันอาจจะตายไปแล้วก็ได้ และไม่มีโอกาสได้ทิ้งคำสั่งเสียอะไรไว้ ยังไง ฉันก็ต้องขอบคุณเธอมากนะ”
สาวจีนก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด ไม่กล้ามองหน้าของเฮเลน่า
เฮเลน่าในตอนนี้หัวมองไปทางกล้อง แล้วพูดย้ำทีละคำว่า“โอลิเวีย ฉันไม่รู้ว่าอะไรทำให้เธอเปลี่ยนเป็นเหมือนตอนนี้ แต่ฉันขอร้องเธอในฐานะที่ฉันกำลังจะตาย ปล่อยแม่ของฉันไปเถอะ ไม่อย่างนั้น ถึงฉันจะตายไปเป็นผี ฉันก็จะปีนขึ้นมาจากนรก เอาชีวิตเธอ!”
สาวจีนจึงรีบกล่าวว่า“เจ้าหญิงเพคะ ให้ความร่วมมือไปรักษาที่โรงพยาบาลเถอะค่ะ หมออาจจะสามารถยืดเวลาชีวิตของเจ้าหญิงให้นานขึ้น……”
เฮเลน่ายิ้มอย่างขมขื่น“ยืดเวลาก็ทำได้แค่หนึ่งวันหรืออาจจะสิบกว่าชั่วโมง ไม่มีความหมายอะไรหรอก เพื่อมีเวลาต่อไปอีกไม่กี่สิบชั่วโมง ร่างกายต้องสอดท่อสายยางพันระโยงระยางเต็มไปหมด ร่างกายต้องเต็มไปด้วยอุปกรณ์ต่างๆล้อมรอบ ฉันไม่ได้หรอกนะ ให้ฉันตายอย่างมีเกียรติหน่อยเถอะ”
หญิงสาวทั้งสองคนมองหน้ากัน แล้วสาวจีนก็โพล่งออกมาว่า“เจ้าหญิงเพคะ ถึงจะมีแค่ความหวังน้อยนิด ก็อย่ายอมแพ้เลยนะคะ!”
พูดจบ เธอก็รีบลุกขึ้น แล้วเปิดประตูออก
เจ้าหน้าที่พยาบาลรีบพุ่งเข้ามาพร้อมกับเปลพยาบาล
พอเห็นเครื่องกระตุ้นหัวใจและเข็มฉีดยาของอะดรีนาลีนที่อยู่ในเหตุการณ์ เห็นได้ชัดว่าทุกคนตกใจเล็กน้อย

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...