ขณะนี้ที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง ซูเฉิงเฟิงและซูโสว่เต้าต่างลงนามในเอกสารทางกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
สิ่งที่ซูเฉิงเฟิงต้องการลงนามคือโอนอำนาจการควบคุม อำนาจการตัดสินใจ และสิทธิ์ผู้รับผลประโยชน์ทั้งหมดของซูซื่อกรุ๊ปให้กับซูจือหยู
และซูโสว่เต้าลงนามในข้อตกลงหย่าร้างกับตู้ไห่ชิง และยุติการสมรสกับตู้ไห่ชิงอย่างเป็นทางการ
ตอนที่เย่เฉินมาถึงโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง สองพ่อลูกเพิ่งลงนามในเอกสารที่เกี่ยวข้องทั้งหมดเสร็จ
นักกฎหมายมืออาชีพหลายคนกำลังตรวจสอบขั้นตอนสุดท้ายเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีช่องโหว่
ขณะนี้ซูโสว่เต้ารู้สึกอกสั่นขวัญหาย เพราะเขารักตู้ไห่ชิงมาเป็นเวลานานหลายปีแล้ว และตอนนี้ได้ยุติความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาอย่างสมบูรณ์ ทำให้เขารู้สึกโศกเศร้ามาก
ถึงแม้จะไม่สามารถดูออกว่าตู้ไห่ชิงรู้สึกมีความสุข แต่สามารถดูออกว่าเธอนั้นรู้สึกโล่งใจ
ก่อนหน้านั้นตู้ไห่ชิงมักจะแสดงสีหน้าเศร้าเล็กน้อย ซึ่งบางครั้งทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเธออาจจะป่วย
แต่ตอนนี้อาการป่วยนั้นหายไปแล้ว สิ่งที่แทนนั้นคือความรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
สำหรับซูเฉิงเฟิงแล้ว ขณะที่รู้สึกเสียใจกับการมอบตำแหน่งผู้นำตระกูลซูออกมา และเขาก็อดไม่ได้ที่จะเตือนซูจือหยูว่า “จือหยู.....อย่าลืมช่วยผมซื้อที่ดินเพิ่มในมาดากัสการ์ด้วย....ยิ่งพื้นที่ยิ่งใหญ่ยิ่งดี และทางที่ดีสามารถขุดคูน้ำรอบ ๆ โดยตรงเพื่อแยกคูน้ำออกจากชาวบ้านในพื้นที่โดยตรง”
หลังจากนั้น เขาก็กล่าวพึมพำอีกว่า “เอ้อ เป็นการดีที่สุดถ้าพาคนรับใช้และผู้คุ้มกันไปจากหัวเซี่ยทั้งหมด เพราะระดับการพัฒนาเศรษฐกิจท้องถิ่นของพวกเขานั้นด้อยเกินไป คนในท้องถิ่นนั้นไม่สามารถถึงระดับตามที่ผมต้องการอย่างแน่นอน”
ซูจือหยูลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “โดยส่วนตัวแล้วฉันไม่มีความคิดเห็นอะไร แต่ฉันยังต้องขอคำแนะนำจากผู้มีพระคุณก่อน ถ้าเขาไม่มีปัญหา ฉันก็ไม่มีปัญหาเช่นกัน”
ซูเฉิงเฟิงร้อนใจจนเดินวนไปมา ตบต้นขาตนเอง และกล่าวโพล่งออกมาว่า “โอ้! เย่เฉินแค่บอกให้ผมไปที่มาดากัสการ์ และไม่ให้ผมกลับมา เขาคงจะไม่ถามเกี่ยวกับเรื่องอื่นหรอก ดังนั้นคุณไปจัดการให้ผมเร็วที่สุดเถอะ การสร้างคฤหาสน์ขนาดหลายร้อยเฮกตาร์ในมาดากัสการ์นั้น คาดว่าคงเสียเงินไม่ถึงหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐหรอก”
ซูจือหยูยังคงยืนกรานว่า “ถึงอย่างไรฉันก็ต้องรายงานผู้มีพระคุณก่อน และฉันไม่สามารถตัดสินใจโดยตรงได้”
ขณะนี้เย่เฉินเดินเข้ามาในห้อง และกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “คุณซู ทำทุกอย่างตามที่คุณท่านซูร้องขอเถอะ เพราะต่อไปมาดากัสการ์ก็จะเป็นบ้านเกิดแห่งที่สองของเขา และสภาพแวดล้อมนั้นก็ไม่ควรด้อยเกินไป”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เย่เฉินกล่าวต่อไปว่า “ยิ่งกว่านั้น ต่อไปผมอาจจะส่งคนงานไปหาเขาเป็นประจำ สถานที่ยิ่งใหญ่ก็ยิ่งสะดวก”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...