ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3517

ในสหรัฐอเมริกา ถ้าหากมีคนพูดในที่สาธารณะว่าเขาไม่เชื่อในพระเจ้า ถ้าอย่างนั้นเขาก็จะต้องถูกกีดกันออกจากสังคมทั้งหมด

เพราะว่าในประเทศนี้ ต่อให้เป็นประธานาธิบดีเข้ารับตำแหน่ง ก็ต้องกล่าวคำปฏิญาณตนเป็นครั้งสุดท้าย และพูดว่าพระเจ้าคุ้มครองสหรัฐอเมริกา

ดังนั้น เชื่อในพระเจ้า จึงเป็นความถูกต้องทางการเมืองที่นี่

แม้ว่าคุณจะไม่เชื่อจริงๆ คุณก็ไม่สามารถปฏิเสธการมีอยู่ของมันได้

ดังนั้น สมิธก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาในทันที และพูดตะกุกตะกักว่า: “พระเจ้าสำหรับพวกเรา ก็มากกว่าเป็นความศรัทธาและนำทาง แค่ยาจีนแปรรูปไม่ละเอียดรัดกุม จะเปรียบเทียบกับพระเจ้าได้ยังไง?”

เจนนี่พูดด้วยเสียงเย็นชาว่า: “ฉันรู้ ในใจของคุณไม่มีพระเจ้าด้วยซ้ำ เพราะว่าคุณไม่เชื่อพระเจ้าด้วยซ้ำ”

“ผมไม่ได้!”สมิธราวกับถูกพูดแทงใจดำ รีบพูดด้วยเสียงสูงว่า: “คุณก็รู้ว่าผมไปโบสถ์กับคุณทุกอาทิตย์ สวดอ้อนวอนต่อพระเจ้าทุกวัน ผมจะไม่เชื่อพระเจ้าได้ยังไง? ผมแค่ไม่เชื่อยาจีนแปรรูปนี้เท่านั้นเอง”

เจนนี่พูดอย่างหยาบคายมาก: “คุณอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ทุกครั้งที่คุณไปโบสถ์กับฉัน ในใจของคุณก็ไม่ได้จริงจัง! ฉันไม่เคยเห็นความเกรงกลัวพระเจ้าในตัวคุณ คุณเป็นแบบนี้ตลอด!”

สมิธต้องการจะโต้เถียง แต่ในเวลานี้ เขาได้ยินเสียงของลูกชายอย่างกะทันหัน และถามว่า: “พ่อแม่ พวกคุณกำลังทะเลาะอะไร?”

เขามองไปทางลูกชายบนเตียงผู้ป่วยโดยไม่รู้ตัว เห็นลูกชายฟื้นขึ้นมาแล้ว ก็โพล่งออกว่า: “แม่ของแกบอกว่าฉันไม่เชื่อพระเจ้า ฉันไม่เชื่อพระเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่?”

หลังจากที่พูดจบ เขาถึงได้ดึงสติกลับมา และโพล่งออกมาว่า: “พระเจ้า! จิมมี่! ลูกฟื้นแล้วเหรอ? จะต้องเป็นยาระงับประสาทหมดฤทธิ์แน่ๆ ตอนนี้ลูกเป็นยังไงบ้าง?”

เจนนี่ก็หันกลับมาโดยไม่รู้ตัว เห็นว่าลูกชายฟื้นแล้วจริงๆ รีบยื่นมือไปแตะหน้าผากของเขา และเอ่ยปากถามว่า: “จิมมี่ ลูกรู้สึกยังไงบ้าง? ไม่ต้องกลัว แม่อยู่ที่นี่ แม่จะอยู่กับลูกตลอด…….”

จิมมี่พูดเบาๆ: “ผมรู้สึกกระหายน้ำมาก และก็หิวนิดหน่อย……”

“อะไรนะ?!”สมิธนิ่งอึ้ง และโพล่งออกมาว่า: “ลูก……ลูกสามารถเห็นพ่อแม่งั้นเหรอ?!”

“อีกอย่าง…….”จิมมี่พูดว่า: “ก็คือความมืดที่อยู่ข้างหน้ากลับกลายเป็นแสงสว่าง ผมสามารถที่จะรูปร่างได้ไม่ชัดเจน แต่รูปร่างนั้นพร่ามัวพร่ามัวมาก…….”

สมิธรีบพูดว่า: “พ่อจะเปิดไฟทุกดวง!”

หลังจากพูดเสร็จ เขารีบเปิดไฟในห้องผู้ป่วยให้สว่างทั้งหมด และโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้น: “จิมมี่ ตอนนี้ลูกรู้สึกยังไงบ้าง?”

จิมมี่รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างสั่น: “ผมเห็นรูปร่างของสิ่งของเหมือนจะชัดเจนขึ้น……พ่อ…….ผมเห็นพ่อแล้ว! ผมสามารถเห็นรูปร่างของพ่อ! แต่ว่าตอนนี้ยังมองไม่เห็นประสาทสัมผัสทั้งห้าของพ่อ.......”

เจนนี่เอามือปิดปากทันที และสะอึกสะอื้นอย่างควบคุมไม่ได้: “พระเจ้า…….นี่คือปาฏิหาริย์! ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ว!”