ในขณะที่พูด เฟ่ยเจี้ยนจงก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ และพูดอีกครั้งว่า “ปู่เข้าใจแล้ว! ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลูกค้าอยู่เบื้องหลังของยาอายุวัฒนะคนนี้มีความมั่นใจมากขนาดนี้! เขาได้วางแผนทุกคนไว้ตั้งแต่แรกแล้ว! เมื่อถึงเวลายาอายุวัฒนะจะถูกประมูลได้ราคาที่สูงอย่างแน่นอน!”
เฟ่ยเข่อซินรีบถามว่า “ท่านปู่ วางแผนรอบทุกคนอยู่แล้วหมายความว่าอย่างไร ฉันไม่เข้าใจ”
เฟ่ยเจี้ยนจงกล่าวว่า “คุณลองคิดดู ทำไมพวกเขาถึงต้องตั้งกฎว่า ให้ผู้ชนะการประมูลจะต้องรับประทานยยาอายุวัฒนะลงไปทันที?”
เฟ่ยเข่อซินกล่าวว่า “อันนี้ฉันพอจะเข้าใจได้ ก่อนอื่นพวกเขาอยากจะใช้ข้อกำหนดประเภทนี้ เพื่อรับประกันว่าทุกคนที่มีหน้ามีตาทั้งหมดไม่สามารถส่งตัวแทนมาได้ และก็ไม่สามารถมอบหมายการประมูลทางโทรศัพท์ได้ และจะต้องมาด้วยตัวเอง ประกันที่สอง น่าจะเป็นเพราะต้องการให้แน่ใจว่า สิ่งนี้จะไม่ถูกนำไปสร้างกระแสครั้งที่สองโดยผู้คนไม่หวังดี ประการที่สาม ต้องเพราะว่ามีความมั่นใจต่อยาตัวนี้อย่างเต็มที่ และอยากให้ผู้เสนอราคาอีกร้อยเก้าสิบเก้าราย เป็นพยานถึงประสิทธิภาพพิเศษของยาตัวนี้ด้วยตาของตนเอง”
“ใช่!” เฟ่ยเจี้ยนถอนหายใจและกล่าวว่า “การวิเคราะห์ของคุณถูกต้องมก แต่มีสิ่งเดียวที่ขาดหายไป”
เฟ่ยเข่อซินถามอย่างไม่เข้าใจว่า “คุณปู่ มีอะไรอีกเหรอที่ฉันหล่นไป?”
เฟ่ยเจี้ยนจงเอ่ยปากพูดว่า “ลองคิดดู ทำไมลูกค้าคนนั้น ถึงเอายาอายุวัฒนะออกมาสองเม็ด? อีกอย่าง ทำไมทั้งสองเม็ดไม่ขายรวมกัน หรือขายทีละเม็ด แต่แบ่งขายหนึ่งในนั้นออกเป็นสี่ส่วน?”
เฟ่ยเข่อซินลังเลอยู่ครู่หนึ่งที่ปลายสายโทรศัพท์ แล้วพูดโพล่งออกมาว่าอย่าง “คุณปู่ คุณหมายถึง เขาอยากจะใช้ยาอายุวัฒนะที่แบ่งออกเป็นสี่ส่วนเพื่อปูทางสำหรับยาอายุวัฒนะเม็ดสุดท้าย!”
เฟ่ยเจี้ยนจงไม่ได้พูดเป็นเวลานาน และหลังจากนั้นเป็นเวลานานเขาก็พูดอย่างจริงจังว่า “คุณปู่ไม่มีราคาทางในใจเลย ยาเม็ดนี้ปู่มีความตั้งใจที่จะได้มา แต่บนพื้นฐานนี้ยิ่งใช้เงินน้อยลงเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เฟ่ยเจี้ยนจงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ และพูดว่า “เพียงแต่ปู่ไม่รู้ว่า มีใครบ้างที่ตั้งใจที่จะเอาชนะยาตัวนี้เหมือนปู่ ถ้าความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้แข็งแกร่งกว่าปู่ งั้นปู่ก็ทำได้แค่ต้องปล่อยมันไปเท่านั้น.......”
เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “คุณปู่ฉันเข้าใจแล้ว......แค่นี้ก่อนนะ คุณก็อย่าเพิ่งรีบมาที่นี่ก่อน ฉันได้ส่งเอกสารการลงทะเบียนให้พวกเขาแล้ว และด้วยความแข็งแกร่งของเรา เราจะสามารถเข้าสู่รายชื่อสองร้อยคนสุดท้ายได้อย่างแน่นอน”
หลังจากพูดแล้ว เฟ่ยเข่อซินก็พูดอีกครั้งว่า “ตั้งแต่นี้ไป จนกว่าการประมูลจะเริ่มอย่างเป็นทางการ ระหว่างช่วงเวลานี้ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อค้นหาเจ้าของยาอายุวัฒนะออกมา และพยายามทำข้อตกลงกับเขาเป็นการส่วนตัว ไม่ว่าจะเป็นหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์หรือสองหมื่นล้านดอลลาร์ก็ตาม ฉันจะพยายามอย่างดีที่สุด เพื่อช่วยสรุปเรื่องนี้ก่อนการประมูลให้คุณอย่างแน่นอน!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...