ถ้าหากเครื่องบินที่เธอนั่งมีปัญหาใดๆ และไม่สามารถบินได้ เฟ่ยเข่อซินและคนติดตามก็สามารถขึ้นเครื่องบินอีกลำได้โดยตรงและบินต่อไปโดยไม่มีผลกระทบต่อการเดินทางใดๆ
หากเครื่องบินลำนี้ไม่มีอุบัติเหตุใดๆ ในระหว่างวันที่เธอมาที่หัวเซี่ย ค่าเที่ยวบินของเครื่องบินอีกลำกว่าสิบล้านก็จะสูญเปล่าไป
อย่างไรก็ตาม เฟ่ยเข่อซินก็ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
สิ่งที่เธอแสวงหา คือการแก้ปัญหาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
เรื่องอื่นๆ ไม่สำคัญเลย
หลังจากนั้น ผู้ช่วยของเธอก็ยื่นแท็บเล็ตสีขาวให้เฟ่ยเข่อซิน และกล่าวว่า “คุณหนู นี่คือข้อมูลของโรงแรมทั้งสามแห่ง โปรดพิจารณาด้วย”
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้า รับแท็บเล็ตแล้วเลื่อนผ่าน แล้วพูดเบาๆ กับตัวเองว่า “โรงแรมสากลจินหลิง....... โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงจินหลิง......... โรงแรมฮิลตันจินหลิง.......”
เฟ่ยเข่อซินขมวดคิ้วเล็กน้อย และพูดว่า “ดูเหมือนจะค่อนข้างธรรมดา”
เฉินอิ่งซานกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ว่า “คุณหนู การพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองจินหลิงนั้นล้าหลังเล็กน้อย มันเทียบไม่ได้กับเมืองระดับเฟิร์สคลาสหลายแห่งในหัวเซี่ยโรงแรมที่ดีที่สุดในท้องถิ่นคือโรงแรมระดับห้าดาว โรงแรมระดับหกดาวเพียงแห่งเดียวยังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง และยังสร้างไม่เสร็จ”
เฟ่ยเข่อซินฮัมเพลงอย่างไร้อารมณ์ “อืม...... ช่างมันเถอะ เอาแบบนี้ไปก่อน คืนนี้พักแห่งไหนก็ไม่เป็นไร แต่คราวนี้เราอาจจะอยู่ที่เมืองจินหลิงอีกนาน ดังนั้นหลังจากที่เครื่องบินลงจอด ให้รีบไปติดต่อกับโรงแรมทั้งสามแห่งนี้ ดูว่าห้องพักโรงแรมไหนพักได้ถึงหนึ่งเดือนติดต่อกัน ฉันไม่อยากเปลี่ยนที่ระหว่างเวลานั้น”
เฉินอิ่งซานรีบพยักหน้าทันที และพูดว่า “ค่ะคุณหนู ฉันเข้าใจแล้ว!”
.......
เธอรีบหยุดเฉินอิ่งซานไว้ และพูดว่า “ซานซาน เดี๋ยวก่อน!”
เฉินอิ่งซานรีบถามว่า “คุณหนู คุณยังมีคำสั่งอะไรอีกเหรอคะ?”
เฟ่ยเข่อซินขมวดคิ้ว หรี่ตาเล็กน้อย และถามกลับว่า “โรงแรมอะไร ที่ไม่ยอมรับการจองห้องเกินสิบห้าวัน? เท่าที่ฉันรู้ โรงแรมทั้งหมดต่างกระตือรือร้นที่อยากจะขายห้องของพวกเขาออกไปเป็นเวลานานสิบปีเลยทีเดียว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยิน ว่ามีโรงแรมที่ไม่เปิดให้จองเกินสิบห้าวัน”
“ใช่” เฉินอิ่งซานพยักหน้าและกล่าวว่า “รูปแบบการทำงานของพวกเขามันค่อนข้างแปลก ฉันก็ถามเหตุผลจากพวกเขาแล้ว แต่พนักงานบริการของพวกเขาบอกแค่ว่าได้รับคำสั่งอย่างชัดเจนจากด้านบน และพวกเขาเพียงดำเนินการตามคำสั่งของผู้บริหารระดับสูงโรงแรมเท่านั้น”
เฟ่ยเข่อซินตะคอกอย่างเย็นชา และพูดว่า “เรื่องพลิกปั่นป่วนต้องมีพิรุธอย่างแน่นอน เหตุผลอะไรจะทำให้โรงแรมเลิกขายห้องได้? เหลือเวลาอีกสิบเก้าวันสำหรับการประมูลยาอายุวัฒนะ และถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ประกาศที่อยู่ที่แน่นอน โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงจินหลิงก็ไม่รับการจองห้องที่เกินสิบห้าวันแล้วเหรอ ข้างในนี้ต้องมีอะไรที่ผิดปกติอย่างแน่นอน”
หลังพูดจบ เธอก็ตัดสินใจโดยไม่ลังเลว่า “อยู่ในโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงนั่นเอง!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...