เฮเลน่าตกตะลึงทันใด เมื่อได้ยินคำถามของคุณยาย
ก่อนที่ความเขินอายในใจจะทำให้เธอหน้าแดง เธอก็ต้องจมอยู่กับความโศกเศร้าในทันที
แต่เดิม เฮเลน่าอยากจะปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ
แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง จู่ๆ เธอก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึกๆ ในใจ เธอจึงถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดอย่างเงียบๆ ว่า “คิดถึงเขาแล้วจะทำอย่างไรได้ล่ะ? หลังจากที่ฉันขึ้นครองบัลลังก์ สถานะของฉันก็อ่อนไหวมาก จะไปที่ไหน จะเจอกับใคร จะพูดอะไร จะทำอะไร มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองจะตัดสินใจได้อีกต่อไป ฉันใฝ่ฝันที่อยากจะไปหาเขาที่หัวเซี่ย แต่ตอนนี้ ฉันไม่สามารถเลี่ยงช่องทางการทูตและไปที่หัวเซี่ย เขาก็จะไม่ได้มายุโรปเหนือในเวลาอันสั้น ต่อไปนี้กลัวว่าฉันจะไม่ได้เจอแม้แต่หน้าของเขาอีกแล้ว........”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ขอบดวงตาของเฮเลน่าก็เต็มไปด้วยน้ำตา และแม้กระทั่งไหลล้นออกมาจากหางตาของเธอแล้ว
เธอรีบหันศีรษะ แล้วปาดน้ำตาอย่างเงียบๆ แล้วพูดอีกครั้งว่า “คุณยาย บอกความในใจ เหตุผลที่สำคัญที่สุดที่ฉันอยากเป็นราชินี ก็คืออยากจะช่วยแม่ของฉัน และประการที่สองคือการแก้แค้นโอลิเวีย ตอนนี้แม่ของฉันปลอดภัยแล้ว โอลิเวียก็ได้รับบทลงโทษที่ควรแล้ว และตอนนี้ตำแหน่งของราชินี สำหรับฉันมันไม่มีความหมายใดๆ อีกต่อไปแล้ว......”
ราชินีเฒ่าพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “คุณอย่าคิดมาก! ราชวงศ์ไม่มีทายาททางสายเลือดโดยตรงแล้ว! เป็นไปไม่ได้ที่คุณจะสละตำแหน่งไปได้!”
เฮเลน่ามองดูราชินีเฒ่า และถามด้วยจิตสำนึกว่า “คุณยาย คุณยังอยากจะเป็นราชินีอีกครั้งไหม?”
ราชินีเฒ่าโบกมือทันทีและกล่าวว่า “ไม่! ฉันไม่อยาก! อีกอย่างในโลกทั้งใบก็ไม่มีเรื่องแบบนี้ ทั้งๆ ที่สละตำแหน่งไปแล้วและทรงสถาปนาบัลลังก์ขึ้นใหม่ หากเป็นอย่างนั้นจริงๆ พระราชวงศ์ก็จะขายหน้าในที่สุด......”
เฮเลน่าพูดอย่างจริงจังว่า “นี่มันมีปัญหาอะไรเหรอ? ตราบใดที่เย่เฉินเต็มใจจริงๆ เมื่อถึงเวลานั้นฉันตั้งครรภ์แล้ว ฉันก็จะไปชี้แจงให้ประชาชนเข้าใจเองโดยส่วนตัว ฉันจะบอกทุกคนอย่างตรงไปตรงมาว่า ฉันยินดีที่จะมีลูกกับผู้ชายที่ฉันรัก นี่คืออิสระของฉัน และไม่มีใครมีสิทธิ์ที่จะเข้ามายุ่ง”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธอถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย “สิ่งเดียวที่ฉันกลัว คือเย่เฉินไม่เห็นด้วย ถ้าเขาตกลง แม้ว่าฉันจะถูกคนทั้งโลกเยาะเย้ย ฉันก็ไม่สนใจเลย”
“โอเค โอเค.....” ราชินีเฒ่าถอนหายใจ ในขณะกดขมับของตัวเอง “ฉันว่าคำนึงถึงความจริงจะดีกว่า ตั้งแต่ปีหน้า ฉันจะหาคู่สมรสในวัยเดียวกันให้กับคุณสักคนหนึ่ง จากในราชวงศ์ของแต่ละประเทศ”
“ไม่” เฮเลน่าปฏิเสธอย่างเด็ดขาดโดยไม่ใช่ความคิดใดๆ “ฉันจะไม่แต่งงาน เว้นแต่จะแต่งงานกับเย่เฉินเท่านั้น”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...