หยวนจื่อซูได้สติกลับมา พูดด้วยน้ำเสียงเบาๆว่า : “คุณท่านเฟ่ย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของที่นี่ ไม่มีข้อยกเว้นเลย ทั้งหมดเป็นยอดฝีมือแห่งศิลปะต่อสู้ทั้งหมด……”
“อะไรนะ?” เฟ่ยเจี้ยนจงร้องตะโกนอย่างประหลาดใจว่า : “เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของที่นี่อย่างน้อยมีหลายสิบคน ทั้งหมดเป็นยอดฝีมือแห่งศิลปะต่อสู้ทั้งหมด?!”
“ใช่!” หยวนจื่อซูพยักหน้า พูดอย่างหนักแน่นว่า : “อีกอย่างพละกำลังแย่ที่สุด ก็เป็นนักบู๊สามดาว!”
เฟ่ยเจี้ยนจงตกตะลึงจนตาค้างพูดอะไรไม่ออก อดไม่ได้ที่จะพูดบ่นพึมพำว่า : “จินหลิงเมืองเล็กๆ ทำไมถึงได้มียอดฝีมือแห่งศิลปะต่อสู้มากมายขนาดนี้……บอกว่าในประเทศไม่ค่อยมียอดฝีมือศิลปะต่อสู้แล้วไม่ใช่เหรอ?!”
หยวนจื่อซูพูดเสียงกระซิบว่า : “ฉันก็ไม่รู้……ดังนั้นดูเหมือนว่า เจ้านายที่บงการอยู่งานประมูลในครั้งนี้ จะต้องเป็นบุคคลที่มีวิธีที่เหนือคนทั่วไป!”
ในเวลานี้ เสียงตะโกนอย่างโกรธเคืองก็แผ่ซ่านเข้ามา : “035!คุณและคนข้างกายของคุณพูดบ่นพึมพำอะไรกัน?!ครั้งนี้พูดตักเตือนคุณ กระซิบกระซาบอีกบันทึกโทษหนึ่งครั้ง!”
เฟ่ยเจี้ยนจงรู้ว่า035เป็นรหัสภายในของเขา ได้ยินคำนี้ ตกใจจนตัวสั่นทันที รีบปิดปกาอย่างมีสติรู้ตัวแล้ว
แม้ว่าเขามีเงินมาก แต่ก็ไม่กล้าถูกบันทึกโทษในเวลาแบบนี้เช่นกัน
เพราะว่าเมื่อถูกบันทึกโทษแล้ว อีกเดี๋ยวในงานประมูลหากประมูลได้ยาอายุวัฒนะ ก็จะต้องจ่ายค่าปรับเพิ่ม20%
ไม่แน่คราวนี้ก็จ่ายเพิ่มออกไปหลายสิบ หลายหมื่นล้าน อีกอย่างยังเป็นดอลลาร์สหรัฐด้วย!
เดิมที ในกลุ่มคนยังมีบางคนก็กำลังกระซิบกระซาบกัน แต่หลังจากเสียงคำรามดังกล่าวนี้ คนอื่นๆต่างก็เงียบกริบ ไม่กล้าพูดออกเสียงใดๆเลย
ตามขั้นตอนการจัดเตรียม เศรษฐีสองคนที่เข้าร่วมงานประมูล และผู้ติดตามของพวกเขาได้เข้าตรวจความปลอดภัยก่อน
และผู้สมัครอีกสิบท่าน ก็ต่อแถวอยู่ด้านหลัง
พูดแล้ว เย่เฉินพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมว่า “คุณปู่ สิ่งที่ผมอยากจะพูดกับท่านก็คือ งานประมูลในวันนี้ หลังจากที่ท่านถึงงานประมูลแล้ว ก็ไม่ต้องเข้าร่วมการประมูลยาอายุวัฒนะแล้ว ถึงยังไงก็เป็นการหาเงินจากคนอื่น คนของพวกเราเอง ไม่จำเป็นจะต้องทำเรื่องที่ไม่จำเป็นภายในอีก ในเมื่อท่านอยากได้ยาอายุวัฒนะ กลับไปผมจะจัดเตรียมให้คุณก่อนครึ่งเม็ด ต่อไปหากต้องการอีก ผมก็จะคิดหาวิธีให้ท่านครับ ”
เมื่อเย่โจงฉวนได้ยินคำนี้ ตื่นเต้นมากทันที
ก่อนหน้านี้เขาคิดอยากจะใช้ตำแหน่งของผู้นำตระกูลเย่ เพื่อแลกยาอายุวัฒนะกับเย่เฉิน
แต่คิดไม่ถึงว่า สงครามที่ภูเขาเย่หลิงซาน เย่เฉินนำสุราหนึ่งจอกรวบคืนอำนาจทหารให้เขาเลย เพียงแค่สองสามประโยคก็แย่งชิงตำแหน่งของผู้นำตระกูลมาได้แล้ว ถึงขนาดที่ว่าเขาก็รู้สึกเกรงใจที่จะเอ่ยปากขอยาอายุวัฒนะจากเย่เฉิน
เดิมทีเขาคิดว่า เย่เฉินไม่มีทางให้ยาอายุวัฒนะกับตัวเองเปล่าๆแน่นอน เพียงพริบตาเดียว จู่ๆเย่เฉินก็ให้ความเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่กับตัวเองแล้ว!
แม้ว่าเพียงครึ่งเม็ด แต่ว่าสำหรับเย่โจงฉวนแล้ว ก็พึงพอใจมากแล้ว!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...