ขาทั้งสองข้าง ระหว่างขาทั้งสองข้าง ล้วนมีรอยโดนยิง
ลูกน้องของตระกูลเฉียวคนที่ช่วย ถอดเสื้อชูชีพออก จึงพบว่าตรงหัวใจของเขาโดนยิงหนึ่งนัด
ดูเหมือนว่า เขาโดนคนยิงที่หัวใจจนถึงแก่ชีวิต จากนั้นจึงโดนคนใส่เสื้อชูชีพ และโยนลงทะเล
ขณะนั้น ลูกน้องคนหนึ่งของตระกูลเฉียว ชี้ไปที่หน้าผากของเฉียวเฟยหยู่ ที่โดนผมปรกอยู่ แล้วพูดโพล่งออกมาว่า “พวกนายดูสิ......หน้าผากของคุณชายสาม......เหมือนมีตัวอักษรอยู่!”
“ตัวอักษรเหรอ!” ลูกน้องคนที่ดึงเฉียวเฟยหยู่ขึ้นมา อุทานอย่างตกใจ จากนั้นจึงปัดหน้าม้าบนหน้าผากเฉียวเฟยหยู่ขึ้น
เมื่อปัดผมขึ้นยังไม่เป็นไร แต่ตัวอักษรเลือดขนาดใหญ่ ทำให้ตกใจจนสั่นไปทั้งตัว!
ตัวอักษรเหล่านี้ เป็นอักษรที่เย่เฉินให้ว่านพั่วจวินทิ้งเอาไว้: ไร้มโนธรรม ตายไปก็ไม่สาสมกับความผิดที่ได้กระทำ!
เมื่อทีมที่รับหน้าที่ช่วย เห็นภาพตรงหน้า ก็หวาดกลัวขึ้นทันที หลังจากตั้งสติได้ เขาจึงเอาโทรศัพท์ผ่านดาวเทียมออกมา โทรไปหาเฉียวเฟยหยุน ที่กำลังรออย่างร้อนใจที่ซีแอตเทิล
เฉียวเฟยหยุนออกคำสั่งตั้งนานแล้ว แค่ทีมช่วยเหลือหาเบาะแสอะไรเจอ ต้องรีบรายงานเขาทันที
โทรติดอย่างรวดเร็ว เฉียวเฟยหยุนถามว่า “ใคร!”
คนที่รับผิดชอบพูดอย่างนอบน้อมว่า “สวัสดีครับคุณชาย ผมคือหลัวหยู่ รับหน้าที่ค้นหาคุณชายสาม ตอนนี้ทางเราพบแล้ว......”
เฉียวเฟยหยุนชะงักไปเล็กน้อย ลมหายใจดูร้อนรนขึ้นทันที น้ำเสียงก็ดูเป็นกังวล “เจออะไร รีบพูดมา!”
หลัวหยู่ลังเลครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “จากพิกัดตำแหน่งสิบสองไมล์ทะเลทางตะวันออก เราเจอศพของคุณชายสามกับพนักงานบนเรือส่วนหนึ่ง......”
คนปลายสายอย่างเฉียวเฟยหยุนใจหล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม!
ถึงเขาจะพอเดาได้บ้าง น้องสามอาจเจอเรื่องไม่คาดฝัน แต่เมื่อได้รับข่าวยืนยัน ก็ยังทำให้เขาทำใจไม่ได้
จู่ๆ ตัวของเขาสั่นแบบไม่สามารถควบคุมได้ ฟันบนกระทบฟันล่างไม่หยุด เพราะอาการสั่น จนทำให้เกิดเสียงกึกๆ
คาดเดาจากสามัญสำนึกของเขา ส่วนที่เป็นสีแดงแบบไม่ชัดเจน น่าจะเป็นเลือดทั้งหมด
เขาพยามตั้งสติในใจตัวเอง หวังว่าตัวเองจะเตรียมใจได้ ไม่ตกใจกับภาพชัดเจนที่จะได้เห็น
แต่ถึงแม้เขาจะตั้งสติเอาไว้อย่างเพียงพอแล้ว ทว่าตอนที่เขาได้เห็นรูปภาพอย่างชัดเจน เขาถึงกับตกใจจนสั่นไปทั้งตัว
มือถือหล่นจากมืออันสั่นเทาลงไปบนพื้น
ส่วนขาทั้งสองข้างของเขา เพราะขาดแรงค้ำยันกะทันหัน ทำให้เขาล้มหงายหลังไป
ผู้ช่วยกับลูกน้องสองสามคน รีบวิ่งเข้ามาประคองเขา จึงไม่ทำให้เขาล้มลงกับพื้น
ตอนที่ผู้ช่วยกับลูกน้องประคองเขาเอาไว้ พบว่าตัวของเขาสั่นเป็นอย่างมาก!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...