ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3982
ถึงตัวเองจะส่งลูกน้องที่มีไปทั้งหมด เพื่อสู้กับแก๊งอิตาลีแก๊งนี้ ก็ไม่น่าจะทำลายศัตรูกว่าแปดร้อยคนได้ ยิ่งไปกว่านั้นทั้งแปดร้อยกว่าคน หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยภายในคืนเดียว!
นี่เป็นฝีมือของมนุษย์หรือไง!
เฉียวเฟยหยุนเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก โพล่งออกมาอย่างไม่เชื่อ “ใครที่มีกำลังแข็งแกร่งขนาดนี้ คนแปดร้อยกว่าคน หายตัวไปภายในคืนเดียว ไม่หลงเหลือเบาะแสอะไรเอาไว้เลยหรือไง!”
ผู้ช่วยส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ตอนนี้คนในครอบครัวของแก๊งอิตาลีแก๊งนี้ กำลังรวมตัวอยู่ที่โบสถ์ ปรึกษาหาวิธีแก้ไข แปดร้อยกว่าคน ไม่รู้เป็นหรือตาย แก๊งของพวกเขาแทบจะโดนทำลายแล้ว เหลือแต่พวกผู้อาวุโสและเด็ก......”
พูดพลาง ผู้ช่วยพูดต่อ “ผมได้ยินผู้อาวุโสที่ค่อนข้างมีบารมีของพวกเขาพูดว่า ตอนนี้คนในครอบครัวหลายพันคนตื่นกลัวมาก และวุ่นวายจนจะแจ้งตำรวจ......”
“แจ้งตำรวจงั้นเหรอ!” เฉียวเฟยหยุนแทบวูบ พูดเสียงดังอย่างไม่คิด “ห้ามให้พวกเขาแจ้งตำรวจเด็ดขาด!!!”
เฉียวเฟยหยุนรู้ดีว่า คนแปดร้อยกว่าคนหายไปภายในคืนเดียว ถ้าเรื่องถึงหูตำรวจ คงเป็นคดีการหายตัวหมู่ ที่ฟังแล้วน่าหวาดผวาที่สุด ตั้งแต่ก่อตั้งแคนาดามา
ถ้าสื่อติดตามข่าวขึ้นมา เรื่องนี้ต้องเป็นข่าวใหญ่ไปทั่วโลกอย่างแน่นอน
เมื่อเป็นเช่นนั้น ภายใต้การจับตามองของทั่วโลก ตำรวจแคนาดาคงไม่คู่ควรที่จะสืบคดีนี้ หน่วยข่าวกรองด้านความปลอดภัยของแคนาดา ต้องรับช่วงต่ออย่างแน่นอน และต้องไขคดีใหญ่นี้ อย่างสุดความสามารถ
พวกเขาจะหาคนร้ายที่อยู่เบื้องหลังออกมาได้หรือเปล่า ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
สิ่งสำคัญคือ ถ้าพวกเขาเริ่มสืบค้น ยากที่จะรับรองว่าพวกเขาจะไม่สืบมายังตัวเอง
ภายใต้การจับตามองของคนมากมาย ขืนสืบมาถึงตัวเอง แล้วเรื่องไม่ดีของตัวเอง อาจจะถูกเปิดเผยออกมา
เมื่อเป็นเช่นนั้น ไม่เพียงแค่ตัวเองจะซวย เหล่าVIPที่สูงส่งของตัวเอง จะยิ่งซวยไปด้วย
หลังเจ้าพ่อเฒ่าไรอันได้ข่าว รีบประกาศต่อทุกคนอย่างตื่นเต้นว่า “ผู้มีอิทธิพลติดต่อฉันมาแล้ว พวกเขาสัญญาว่า ถ้าคนในครอบครัวของทุกคน ไม่กลับมาภายในสามวัน เขาจะจ่ายค่าทำขวัญให้แต่ละคนหนึ่งล้านดอลลาร์!”
เมื่อพูดออกมา ทุกคนอุทานออกมาอย่างตกใจทันที!
ถึงทุกคนเคารพเจ้าพ่อเฒ่ามาก แต่คิดไม่ถึงว่า เจ้าพ่อเฒ่าจะรู้เหมือนหลับตาเห็นขนาดนี้
หนึ่งล้านดอลลาร์ เป็นตัวเลขที่เยอะมาก
สมาชิกส่วนใหญ่ของแก๊งอิตาลี เงินที่ได้แต่ละสัปดาห์ ไม่เกิน 1-2 พันดอลลาร์แคนาดา หนึ่งปีทำเงินได้หนึ่งแสนดอลลาร์แคนนาดา ก็นับว่าเก่งมากแล้ว
อีกทั้งค่าใช้จ่ายของสมาชิกแก๊งพวกนี้เยอะมาก เงินที่ได้ส่วนใหญ่ ล้วนเอาไปใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา ให้ที่บ้านได้แค่ส่วนน้อยเท่านั้น
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...