ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4110
คาซูโอะ ฮันโซตะลึงไปและรีบถาม "เอ่อ...ประมุขว่าน...ผมควรดูแลเขายังไง?"
ว่านพั่วจวินพูดกับคนของเขา: "เอามีดสั้นยุทธวิธีของนายให้กับเขา"
“ครับ ท่านประมุข!”
จากนั้นลูกน้องของเขาก็หยิบกริชออกมาโดยไม่คิด แล้วยื่นให้กับคาซูโอะ ฮันโซ
แต่เดิมคาซูโอะ ฮันโซก็เกลียดเฉียวเฟยหยุนจนต้องกัดฟันกรอด เขารับกริชมาด้วยดวงตาเย็นเยียบและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "คุณเย่ ประมุขว่านโปรดวางใจ ผมจะดูแลไอ้สารเลวนี่อย่างดี!"
เมื่อคาซูโอะ ฮันโซถือกริชเข้าไปในห้องใต้ดินด้วยท่าทางดุดัน เฉียวเฟยหยุนก็ได้ถูกมัดด้วยมือแขวนไว้โดยทหารของสำนักว่านหลงแล้ว
เขาและเฟ่ยฮ่าวหยางยังคงด่ากันไปมาและสาดความเกลียดชังใส่กัน อีกทั้งยังไม่ลืมที่จะโยนความผิดให้อีกฝ่ายด้วย
เมื่อเห็นคาซูโอะ ฮันโซผลักประตูเข้ามา ทั้งสองก็หยุดด่ากันทันที แต่ละคนต่างตัวสั่นด้วยความกลัว
เฟ่ยฮ่าวหยางกลัวว่าคาซูโอะ ฮันโซที่ถือกริชจะมาตัดอะไรบางอย่างออกจากตัวเขาไปอีก
ส่วนเฉียวเฟยหยุนก็กลัวว่า ตนจะต้องถูกตัดหูเหมือนที่เฟ่ยฮ่าวหยางโดน
ทันทีที่คาซูโอะ ฮันโซเข้ามา เขาก็เห็นเฉียวเฟยหยุนแขวนอยู่ในอากาศ
การแสดงออกของเขาเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดโมโหทันที จากนั้นก็สาวเท้าไปข้างหน้าและเตะเฉียวเฟยหยุนเข้าที่ท้องไม่หยุดราวกับเป็นกระสอบทราย
ในเวลาเดียวกัน คาซูโอะ ฮันโซก็ด่าออกมาอย่างโกรธเคือง: "ไอ้เวรเอ๊ย! หลอกให้ฉันไปอเมริกาจนเกือบทำให้ฉันก่อความผิดพลาดครั้งใหญ่ต่อหน้าคุณเย่ ต่อให้ฉันฆ่านายก็ยังไม่หายแค้นเลยสักนิด!"
เขามองดูหูที่หล่นลงบนพื้นของตน ทั้งร่างอับจนหนทางจนทรุดตัวลงอย่างห้ามไม่ได้และร้องไห้ไม่หยุด
เมื่อเห็นว่าเขากำลังร้องไห้อย่างน่าสังเวช เฟ่ยฮ่าวหยางก็รู้สึกสบายใจอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงเอ่ยเยาะเย้ยว่า “เฉียวเฟยหยุน แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้วหรือไง? อย่าเพิ่งรีบร้อน หูอีกข้างของนายยังต้องตัดออกอีก!”
เฉียวเฟยหยุนมองไปที่คาซูโอะ ฮันโซอย่างสิ้นหวังและร้องไห้อ้อนวอน "คุณฮันโซ ผมเองก็เหมือนคุณ ตกเป็นเหยื่อเช่นกัน ... "
คาซูโอะ ฮันโซพูดอย่างเย็นชา “ฉันต่างหากถึงจะเป็นเหยื่อตัวจริง!”
หลังจากนั้น มือของเขาก็ตวัดขึ้นและตัดหูอีกข้างของเฉียวเฟยหยุนออก
เฉียวเฟยหยุนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่เฟ่ยฮ่าวหยางกลับมีสีหน้าสะใจ ในความเห็นของเขา หากเขาสามารถโยนความผิดนี้ให้เฉียวเฟยหยุนได้สำเร็จย่อมต้องเป็นเรื่องดีที่สุด แต่หากโยนความผิดไม่สำเร็จ อย่างน้อยเขาก็ต้องลากเฉียวเฟยหยุนให้ตายไปพร้อมกับเขาให้ได้ บนทางมรณะ อย่างน้องก็ยังมีเพื่อนอีกคนหนึ่ง
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...