คาซูโอะ ฮันโซตะลึงไปและรีบถาม "เอ่อ...ประมุขว่าน...ผมควรดูแลเขายังไง?"
ว่านพั่วจวินพูดกับคนของเขา: "เอามีดสั้นยุทธวิธีของนายให้กับเขา"
“ครับ ท่านประมุข!”
จากนั้นลูกน้องของเขาก็หยิบกริชออกมาโดยไม่คิด แล้วยื่นให้กับคาซูโอะ ฮันโซ
แต่เดิมคาซูโอะ ฮันโซก็เกลียดเฉียวเฟยหยุนจนต้องกัดฟันกรอด เขารับกริชมาด้วยดวงตาเย็นเยียบและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "คุณเย่ ประมุขว่านโปรดวางใจ ผมจะดูแลไอ้สารเลวนี่อย่างดี!"
เมื่อคาซูโอะ ฮันโซถือกริชเข้าไปในห้องใต้ดินด้วยท่าทางดุดัน เฉียวเฟยหยุนก็ได้ถูกมัดด้วยมือแขวนไว้โดยทหารของสำนักว่านหลงแล้ว
เขาและเฟ่ยฮ่าวหยางยังคงด่ากันไปมาและสาดความเกลียดชังใส่กัน อีกทั้งยังไม่ลืมที่จะโยนความผิดให้อีกฝ่ายด้วย
เมื่อเห็นคาซูโอะ ฮันโซผลักประตูเข้ามา ทั้งสองก็หยุดด่ากันทันที แต่ละคนต่างตัวสั่นด้วยความกลัว
เฟ่ยฮ่าวหยางกลัวว่าคาซูโอะ ฮันโซที่ถือกริชจะมาตัดอะไรบางอย่างออกจากตัวเขาไปอีก
ส่วนเฉียวเฟยหยุนก็กลัวว่า ตนจะต้องถูกตัดหูเหมือนที่เฟ่ยฮ่าวหยางโดน
ทันทีที่คาซูโอะ ฮันโซเข้ามา เขาก็เห็นเฉียวเฟยหยุนแขวนอยู่ในอากาศ
การแสดงออกของเขาเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดโมโหทันที จากนั้นก็สาวเท้าไปข้างหน้าและเตะเฉียวเฟยหยุนเข้าที่ท้องไม่หยุดราวกับเป็นกระสอบทราย
ในเวลาเดียวกัน คาซูโอะ ฮันโซก็ด่าออกมาอย่างโกรธเคือง: "ไอ้เวรเอ๊ย! หลอกให้ฉันไปอเมริกาจนเกือบทำให้ฉันก่อความผิดพลาดครั้งใหญ่ต่อหน้าคุณเย่ ต่อให้ฉันฆ่านายก็ยังไม่หายแค้นเลยสักนิด!"
เขามองดูหูที่หล่นลงบนพื้นของตน ทั้งร่างอับจนหนทางจนทรุดตัวลงอย่างห้ามไม่ได้และร้องไห้ไม่หยุด
เมื่อเห็นว่าเขากำลังร้องไห้อย่างน่าสังเวช เฟ่ยฮ่าวหยางก็รู้สึกสบายใจอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงเอ่ยเยาะเย้ยว่า “เฉียวเฟยหยุน แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้วหรือไง? อย่าเพิ่งรีบร้อน หูอีกข้างของนายยังต้องตัดออกอีก!”
เฉียวเฟยหยุนมองไปที่คาซูโอะ ฮันโซอย่างสิ้นหวังและร้องไห้อ้อนวอน "คุณฮันโซ ผมเองก็เหมือนคุณ ตกเป็นเหยื่อเช่นกัน ... "
คาซูโอะ ฮันโซพูดอย่างเย็นชา “ฉันต่างหากถึงจะเป็นเหยื่อตัวจริง!”
หลังจากนั้น มือของเขาก็ตวัดขึ้นและตัดหูอีกข้างของเฉียวเฟยหยุนออก
เฉียวเฟยหยุนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่เฟ่ยฮ่าวหยางกลับมีสีหน้าสะใจ ในความเห็นของเขา หากเขาสามารถโยนความผิดนี้ให้เฉียวเฟยหยุนได้สำเร็จย่อมต้องเป็นเรื่องดีที่สุด แต่หากโยนความผิดไม่สำเร็จ อย่างน้อยเขาก็ต้องลากเฉียวเฟยหยุนให้ตายไปพร้อมกับเขาให้ได้ บนทางมรณะ อย่างน้องก็ยังมีเพื่อนอีกคนหนึ่ง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...