บ่าย2โมง
เที่ยวบินของเฉินจ้างโจงลงจอดที่สนามบินนานาชาติเกาะฮ่องกงตรงเวลา
ในเวลานี้ เฉินจ้างโจงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ด้วยความรู้สึกปะปนผสมกันอยู่ในใจ
เขาออกจากเกาะฮ่องกงนานเกินไป และทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ก็ไม่คุ้นเคยอีกต่อไปแล้ว สิ่งเดียวที่เขาคุ้นเคยคือตัวอักษรจีนดั้งเดิมที่สามารถเห็นได้ทุกที่
อักษรจีนดั้งเดิมเหล่านี้กำลังเตือนเขาว่า ผ่านไป 20 ปี ในที่สุดเขาก็กลับบ้านเกิดที่หายไปนาน
แต่ว่า สิ่งที่เขาเสียใจคือเมื่อกลับมาครั้งนี้ คาดว่าคงจะไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักกับเกาะฮ่องกงที่ห่างหายกันไปนานถึง 20 ปี ตั้งแต่วินาทีที่เขาลงจอดที่เกาะฮ่องกง ชีวิตของเขา คงจะเริ่มนับถอยหลังแล้ว
ในเวลานี้ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินชายคนหนึ่งมาหาเขา และเตือนว่า:"คุณเฉิน ตามระเบียบ เดี๋ยวคุณอย่าเพิ่งรีบลงจากเครื่องบิน หลังจากผู้โดยสารคนอื่นๆ ลงจากเครื่องบินแล้ว ผมจะพาคุณและข้อมูลของคุณ มอบให้กับด่านศุลกากรเกาะฮ่องกงเอง หวังว่าคุณจะเข้าใจ"
เฉินจ้างโจงพยักหน้า และพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย:"โอเค ขอบคุณครับ"
แม้ว่าเฉินจ้างโจงจะถูกบังคับส่งตัวกลับประเทศโดยสหรัฐอเมริกา แต่เขาไม่ใช่นักโทษ ดังนั้นจึงถูกส่งตัวกลับประเทศ โดยไม่มีตำรวจหรือเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองของสหรัฐฯ
ตามกระบวนการในสหรัฐอเมริกา เนื่องจากเป็นการส่งกลับประเทศ ข้อมูลหนังสือเดินทางของผู้ถูกเนรเทศจะถูกขึ้นบัญชีดำ และห้ามเข้าประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นเวลาห้าปี สิบปีหรือตลอดชีวิต แล้วจัดการให้บินกลับโดยตรง
ส่วนที่เหลือไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสหรัฐอเมริกา
ดังนั้นสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองสหรัฐ จึงส่งเขาไปที่เครื่องบินขาออก และมอบเขาและข้อมูลของเขาให้กับเจ้าหน้าที่ของสายการบิน เจ้าหน้าที่ของสายการบินจะมอบเขาและข้อมูลให้เกาะฮ่องกง หลังจากที่เขาลงจากเครื่องบิน กระบวนการส่งตัวกลับประเทศเสร็จสมบูรณ์
หลังจากผู้โดยสารทั้งหมดลงจากเครื่องบินแล้ว พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินก็มาหาเฉินจ้างโจงอีกครั้ง และพูดอย่างสุภาพว่า:"คุณเฉิน เชิญมากับผม"
เจ้าหน้าที่ศุลกากรกล่าวว่า:"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับคุณเฉิน เชิญไปศุลกากรกับเราก่อนครับ"
เฉินจ้างโจงรีบถามว่า:"คุณครับ ขั้นตอนต่อไปคืออะไรครับ?"
เจ้าหน้าที่ศุลกากรอธิบายว่า:"จริงๆ แล้วง่ายมาก คุณถูกส่งตัวกลับประเทศโดยสหรัฐอเมริกา แต่คุณยังคงพลเมืองของเกาะฮ่องกงแห่งหัวเซี่ย และเราได้ตรวจสอบสถานการณ์ของคุณล่วงหน้าแล้ว คุณไม่มีประวัติอาชญากรรมบนเกาะฮ่องกง และคุณเป็นพลเมืองที่ปฏิบัติตามกฎหมาย ดังนั้น คุณเพียงแค่ต้องทำการลงทะเบียนตามปกติกับเรา และคุณสามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ"
ว่าแล้ว เจ้าหน้าที่ศุลกากรก็พูดอีกครั้งว่า:"อ้อจริงสิ ตอนนี้คุณโทรหาครอบครัวได้แล้ว ให้พวกเขามารับ ทางเราจะเร่งงานให้เสร็จ อย่างมากจะเสร็จใน1ชั่วโมง"
เฉินจ้างโจงยิ้มเล็กน้อย:"ไม่จำเป็น รบกวนดำเนินการตามขั้นตอนก่อนครับ"
"ครับ"เจ้าหน้าที่ศุลกากรพยักหน้า และพูดว่า:"เชิญมากับผมครับ"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...