หงฉางชิงยิ่งกลายเป็นงุนงงขึ้นมาในทันที เขาจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวกระซิบว่า: "นั่นคือความหมายแฝงใช่ไหมครับ การก้าวเข้าสู่แดนมืด อันที่จริงแล้วก็เป็นเพียงแค่หนึ่งในยี่สิบเจ็ดวิธีการเข้าสู่เต๋าด้วยการบู๊ใช่ไหมครับ?"
เย่เฉินพยักหน้า แล้วกล่าวออกมาสองคำด้วยความธรรมดาแต่โหดเหี้ยมว่า: "ใช่แล้ว"
หงฉางชิงรู้สึกห่อเหี่ยวเป็นอย่างมาก จึงเอ่ยปากถามเขาว่า: "อาจารย์เย่ การเข้าสู่เต๋าด้วยการบู๊นั้น ที่เข้าไปคือเต๋าประเภทไหน? แล้วเส้นทางนี้ จะต้องใช้เวลาเดินทางสักกี่ปีเหรอครับ?"
เย่เฉินยิ้มๆ แล้วกล่าวว่า: "นั่นคุณก็ถามฉันเกินไปแล้ว เบื้องหลังเส้นทางนั้นจะต้องใช้เวลาเดินทางสักกี่ปีฉันก็คงไม่อาจรู้ได้"
หงฉางชิงทอดถอนใจ: "เส้นทางวิถีบู๊ ช่างยาวไกลเสียจริงๆ ระหว่างทางก็มีกระดูกที่แห้งกรังนับไม่ถ้วน เพียงแต่ไม่รู้ว่าตาแก่อย่างตนเองนี้ จะไปอยู่ที่ตรงไหนกัน......"
เย่เฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า: "คุณก็ไม่ต้องรู้สึกท้อแท้ไปหรอก ดาวเทียมVoyager 1ก็บินมาเกือบ50ปีแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้บินออกจากระบบสุริยะ รอว่าเมื่อไรมันบินออกจากระบบสุริยะแล้ว เช่นนั้นมันก็อาจจะต้องใช้เวลาหลายหมื่นปีกว่าจะไปถึงกลุ่มดาวฤกษ์ คุณคิดเสียว่ามันเป็นเหมือนกับตัวคุณเองก็แล้วกัน คุณจะทะลวงเข้าสู่แดนมืดได้เมื่อไร ก็เท่ากับดาวเทียมVoyager 1บินออกจากระบบสุริยะ เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว ก็รู้สึกว่าอนาคตนั้นกว้างมากขึ้นใช้หรือไม่?"
"กว้างมากขึ้น?" มุมปากของหงฉางชิงกระตุกสองครั้งอย่างไม่มีสาเหตุ: "เมื่อเห็นท่านพูดเช่นนี้ ฉันก็ยิ่งรู้สึกสิ้นหวัง ไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถเดินไปถึงตรงไหนได้"
หงฉางชิงหัวเราะคิกคัก แล้วถามเย่เฉินอย่างใจกล้าว่า: "อาจารย์เย่ครับ....ไม่ทราบว่าในอนาคต ข้าน้อยจะมีโอกาส ได้ฝึกฝนเนื้อหาเบื้องหลังของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》บ้างไหมครับ?"
เย่เฉินเลิกคิ้ว ยิ้มแล้วกล่าวว่า: "เดิมทีคุณก็มีโอกาสอยู่แล้ว ฉันจะให้คุณนำวิชาบู๊ของปรมาจารย์ของคุณส่งมอบออกมา เพื่อที่อยากจะดูว่าวิชาที่พวกคุณฝึกฝนเป็นอย่างไร ถ้าหากไม่ดีพอ ฉันก็จะมอบส่วนหนึ่งที่ดีกว่าให้กับพวกคุณ ; ถ้าหากไม่ครบถ้วนพอ ฉันก็จะมอบส่วนหนึ่งที่สมบูรณ์ยิ่งกว่าให้กับพวกคุณ แต่ไม่คาดคิดว่าคุณจะมีเจตนาเห็นแก่ตัวกับฉันมาโดยตลอด ฉะนั้นตอนนี้เมื่อกลายเป็นเช่นนี้แล้ว คุณน่ะ ช่วงเวลาสองวันนี้ก็ลองคิดทบทวนดูให้ดีเถอะ"
หงฉางชิงรู้สึกละอายใจและเสียใจเป็นอย่างยิ่ง จึงรีบกล่าวว่า: "อาจารย์เย่ท่านวางใจได้เลย ชั่วชีวิตนี้ของฉันถ้าหากยังกล้าคิดไม่ซื่ออะไรกับท่านอีก ฉันจะต้องตายโดยไม่มีที่ฝังศพอย่างแน่นอน!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...