ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 6038
ในเวลานี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้น ลูกชายคนโตของเขา สตีฟ（Steve） รอธส์ไชลด์เอ่ยปากกล่าวอยู่ด้านนอกประตู: “บิดา ผมเข้าไปได้ไหมครับ?”
ฮาวเวิร์ดงุนงงเล็กน้อย จากนั้นหลับตาถอนหายใจเบาๆ ถึงได้เอ่ยปากกล่าว: “เข้ามาเถอะ”
สตีฟผลักประตูเข้าไป แล้วปิดประตูอย่างระมัดระวังจากข้างใน จ้องมองฮาวเวิร์ด กล่าวอย่างยากลำบาก: “บิดา......”
ฮาวเวิร์ดจ้องมองเขาแวบหนึ่ง เห็นเขาไม่ได้พูดต่อ ก็กล่าวถามด้วยเสียงเย็นชา: “มีเรื่องอะไร ว่ามาเถอะ”
สตีฟลังเลครู่ใหญ่ เอ่ยปากกล่าว: “บิดา......ตอนที่ประชุมเมื่อครู่นี้ คุณพูดว่าใครสามารถตามหาซื่อฟางเป่าจ้วงกลับมาได้ คนนั้นก็สามารถกลายเป็นผู้สืบทอดตระกูลคนต่อไป......”
ฮาวเวิร์ดพยักหน้าเงียบๆ กล่าวเสียงเรียบ: “ฉันพูดเอง ทำไมเหรอ?”
สตีฟกล่าวอย่างเต็มไปด้วยความน้อยใจ: “หลายปีมานี้ ตระกูลรอธส์ไชลด์ยังคงรักษาประเพณีการสืบทอดบัลลังก์โดยลูกชายคนโตมาโดยตลอด อีกทั้งได้จัดลำดับการคนสืบทอดเอาไว้แล้ว วันนี้คุณประกาศการตัดสินใจเรื่องนี้ ไม่ใช่ว่าเป็นการทำลายกฎของตระกูลไปแล้ว......”
ฮาวเวิร์ดพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา: “กฎ? ถ้าหากซื่อฟางเป่าจ้วงหายไปแล้ว ชื่อของรอธส์ไชลด์ก็จะสูญเสียความเจริญรุ่งเรืองไป! นี่คือช่วงเวลาความเป็นความตายที่สำคัญของตระกูล ต่อหน้าของมัน กฎไม่นับว่าเป็นอะไรทั้งนั้น!”
พูดจบ ฮาวเวิร์ดลุกขึ้นยืน กล่าวด้วยความโมโห: “ใครสามารถนำซื่อฟางเป่าจ้วงกลับมาได้ คนนั้นก็จะสามารถรับประกันการสืบทอดความเจริญรุ่งเรืองของตระกูลต่อไป! เป็นบุคคลที่สร้างคุณูปการอันดับหนึ่งโดยสมบูรณ์ของตระกูล! ให้เขาเป็นผู้สืบทอดผู้นำตระกูลคนต่อไปก็สมเหตุสมผลและแน่นอนอยู่แล้ว!”
เขากล่าวถามด้วยความตื่นเต้น: “คุณพ่อ ที่คุณพูดเป็นความจริงเหรอ?”
ฮาวเวิร์ดพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยปากกล่าว: “สตีฟพูดความจริง นายคือลูกอันดับหนึ่งของฉัน แล้วก็เป็นลูกที่ฉันรักที่สุดในใจ”
พูดไป ฮาวเวิร์ดหรี่ตากล่าวเตือนสติ: “ยิ่งเป็นเวลาแบบนี้ ยิ่งต้องการความเป็นผู้นำของเธอ บุกโจมตีศัตรู สร้างความสำเร็จที่ไม่มีใครสามารถทำได้ ให้คนอื่นเห็น ให้ทุกคนไม่สามารถมีข้อคิดเห็นกับแกได้! ลูกรัก โอกาสสร้างความดีความชอบมาถึงแล้ว!”
สตีฟมีความรู้สึกเช่นเดียวกัน กำหมัดแน่นกล่าวอย่างหนักแน่น: “คุณพ่อวางใจ ผมจะต้องทุ่มเทแรงใจแรงกาย!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...