ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 863
พวกเพื่อนที่อยากสนุก ก็รีบส่งเสียงตอบรับมา แต่ว่า รถไม่สามารถนั่งได้หมด ดังนั้น ก็มีเพื่อนบางคน เรียกรถนั่งไปเอง
เย่เฉินก็นั่งรถBMW760ที่ซื้อให้หม่าหลัน เซียวชูหรันก็นั่งข้างคนขับ
ป้าหลี่ หลี่เสี่ยวเฟิน และจ้าวเห้า ก็นั่งเบาะหลัง
เย่เฉินพูดกับคนในรถว่า “นั่งดีแล้วนะครับ เดี๋ยวทางตรงข้างหน้า ผมเหยียบมิดไมค์เดี๋ยวก็จบเกมแล้ว”
พูดจบ ก็หันมามองป้าหลี่ แล้วสั่งว่า “ป้าหลี่ครับ ป้าหาที่จับแน่นๆ นะครับ เดี๋ยวผมเหยียบให้มิด เพื่อเอารถเบนซ์มาให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของเราเองครับ！เอาไปขายด่วนๆ สัก3แสนหยวน แล้วก็มาซื้อของเล่นให้พวกเด็กๆ ！”
ป้าหลี่พยักหน้า แล้วยิ้มพูดว่า “งั้นป้าก็ขอบใจแทนเด็กๆ ในบ้านด้วยนะ！”
อีกฝั่ง ในรถของเจี่ยงหมิงก็นั่งอัดแน่น5คน แล้วเพื่อนที่ติดตามเขาสมัยก่อน
เจี่ยงหมิงขับรถมาข้างๆ รถเย่เฉิน แล้วเปิดกระจกลง ยิ้มพูดว่า “เย่เฉิน เตรียมพร้อมรึยัง กูต่อให้3วินาทีเลย”
เย่เฉินก็พูดถ่อมตัวว่า “อย่าเลยๆ ต่างก็เป็นเพื่อนกัน ต่อให้3วินาทีมันไม่สนุกหรอก พร้อมกันเลย”
“ฮ่าๆ ！” 5คนบนรถเบนซ์ก็หัวเราะลั่น เจี่ยงหมิงก็พูดว่า “เย่เฉินนี่มันใจจริงๆ อย่างนั้นล่ะก็ กูจะนับ123แล้วนะ? ”
เย่เฉินพยักหน้า “ได้เลย เอาเลย”
เจี่ยงหมิงก็หัวเราะพูดว่า “มา 1...2....3 ไป！”
พูดจบ เจี่ยงหมิงก็เหยียบคันเร่งจนมิด
เย่เฉินตั้งใจต่อให้เขา1วินาที แล้วค่อยเหยียบคันเร่ง ให้รถBMW760พุ่งตัวออกไป ราวกับลูกศรที่พุ่งออกจากคันธนู
เพียงแค่วินาทีเดียว เย่เฉินก็นำเจี่ยงหมิงไปไกลแล้ว
เพื่อนที่นั่งข้างๆ คนขับก็ถามว่า “เกิดอะไรขึ้นล่ะพี่หมิง เอาชนะไม่ได้แล้วหรือ? ”
“จะชนะได้ไงล่ะ.....” เจี่ยงหมิงก็แทบจะร้องไห้ แล้วพูดว่า “เห็นอยู่ว่ารถมันคนละระดับกับของมัน ต่อให้เหยียบจล้อหลุด ก็ตามมันไปไม่ทันหรอก มึงดูดิ มองไม่เห็นเงามันแล้วนั่น ระยะห่างจากโรงแรมข่ายเยว่ก็แค่3กิโลเมตรกว่าๆ กูจะเอาอะไรไปตามมัน！ครั้งนี้แพ้แน่แล้ว！”
“ห้ะ？！” คนข้างหลังก็พูดว่า “พี่หมิง ถ้าแพ้จริงๆล่ะก็ ก็จะต้องบริจาครถให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไปจริงๆ ใช่ไหมพี่? ”
“บริจาคหน้ามึงดิ！” เจี่ยงหมิงกัดฟันด่าออกมาว่า “มึงรู้ไหม กว่ากูจะซื้อรถคันนี้มาได้ ลำบากไปเท่าไร? ให้ตายกูก็ไม่บริจาคหรอก！”
“แต่ว่า พี่พนันกับเย่เฉินไปแล้วนะพี่ ถ้ามากลับคำล่ะก็ มันจะน่าเกลียดไปหน่อยไหม? ”
เจี่ยงหมิงก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นได้
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...