เจ้าหน้าที่รับโทรศัพท์ถามอย่างแปลกใจว่า : “คือคุณไปตัดดอกแดฟโฟดิลที่คนอื่นเขาปลูกไว้ในบ้านงั้นเหรอ?”
“ใช่ไง!” นายหญิงใหญ่เซียวโพล่งพูดออกไปว่า : “เขาปลูกดอกแดฟโฟดิลไว้ตามกำแพงข้างหน้า ฉันคิดว่าเป็นกุยช่ายก็เลยตัดกลับมากินที่บ้าน แล้วก็โดนรับพิษแล้ว คุณว่าเขาไม่ได้ก่ออาชญากรรมเหรอ?”
เจ้าหน้าที่รับโทรศัพท์พูดอย่างจนใจว่า : “ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง ในกฎหมายของเราไม่ได้สั่งห้ามไม่ให้ประชาชนปลูกดอกแดฟโฟดิลในลานบ้านของตัวเองนะ เพราะงั้นคนอื่นปลูกดอกแดฟโฟดิลในบ้านของตัวเองนั้นไม่มีปัญหาอะไรทั้งสิ้น สิ่งสำคัญก็คือ ทำไมคุณต้องเข้าไปในลานบ้านของคนอื่นด้วย ตัดดอกแดฟโฟดิลบ้านคนอื่นไปกินเป็นกุยช่าย?คุณเข้าข่ายบุกรุกและขโมยทรัพย์สินในบ้านของผู้อื่นนะ”
“เล่นตลกอะไรกันเนี่ย?!” นายหญิงใหญ่เซียวเอ่ยถามอย่างโกรธเคืองว่า : “ตอนนี้ฉันได้รับพิษนอนอยู่ที่โรงพยาบาล แล้วยังกลายเป็นฉันที่เข้าข่ายอาชญากรรมเหรอ?”
เจ้าหน้าที่รับโทรศัพท์พูดอย่างจริงจังว่า : “ถ้ามีคนเขาไปที่บ้านของคุณ ขโมยรถของคุณไป แล้วรถเกิดอุบัติเหตุ เขาก็สามารถฟ้องร้องว่ารถของคุณมีปัญหาได้งั้นเหรอ?”
“นี่……” นายหญิงใหญ่เซียวไร้คำพูดตอบกลับไปชั่วขณะ
เธอถึงจะตระหนักถึง เย่เฉินปลูกดอกแดฟโฟดิลในลานบ้านไม่ใช่ปัญหาอะไร ปัญหาอยู่ที่ตัวเองไม่สามารถไปขโมยดอกแดฟโฟดิลในบ้านของคนเขาได้
ดูเหมือนว่าเย่เฉินคนนี้จะคิดแผนการไว้ล่วงหน้าแล้ว จงใจเอาดอกแดฟโฟดิลที่มีลักษณะคล้ายกุยช่ายมาปลูกไว้ในลานบ้าน แล้วจงใจดึงดูดให้ตัวเองไปตัด และเขาก็ไม่ต้องรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น!
คิดมาถึงตรงนี้ ในใจของนายหญิงใหญ่เซียวก็รู้สึกเกลียดชังมาก!
นี่ก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าถูกเย่เฉินคิดบัญชีครั้งนี้ได้อย่างโหดเหี้ยมแล้วไม่ใช่เหรอ?
และสมาชิกทั้งห้าคนของครอบครัวตัวเองก็มาโรงพยาบาลทั้งหมด ก็ทำได้เพียงถูกเอารัดเอาเปรียบ แต่ก็บอกใครไม่ได้ ไม่สามารถไปหาเรื่องเขาได้เลย!
ไอ้หมอนี่มันสารเลวจริงๆ!
หมอคนนั้นหยิบใบรายงานการตรวจขึ้นมา ขมวดคิ้วแน่นพร้อมเอ่ยปากถามว่า : “พวกคุณใครชื่อเฉียนหงเย่น?”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ คนในตระกูลเซียวต่างก็อึ้งไปชั่วขณะ แล้วเฉียนหงเย่นก็เอ่ยปากถามด้วยความสงสัยว่า : “ฉันเอง ทำไมเหรอคะ?”
หมอคนนั้นมองไปยังเฉียนหงเย่น พูดอย่างจริงจังว่า : “คือแบบนี้นะ เพราะว่าต้องใช้ยาในการสังเคราะห์ดอกแดฟโฟดิลที่อยู่ในร่างกายของคุณ ดังนั้นเกี่ยวกับเรื่องการใช้ยาและผลข้างเคียง ฉันจะต้องอธิบายให้คุณฟังอย่างละเอียด เพราะว่าคุณเป็นคุณแม่ตั้งครรภ์ที่อายุมาก สตรีที่มีครรภ์จะมีการควบคุมปริมาณยาอย่างเข้มงวด ไม่อย่างนั้นอาจจะส่งกระทบทำให้เด็กในท้องของคุณเกิดออกมาผิดปกติได้ ดังนั้นเราจึงใช้ยาในปริมาณที่น้อยมากให้กับคุณ ทำแบบนี้การฟื้นตัวของคุณก็อาจจะล่าช้ากว่าคนอื่นๆสักหน่อย”
เล่นตลกอะไรกันเนี่ย?
หญิงตั้งครรภ์ที่มีอายุมาก?!
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...