“เนื้อหมูเหรอ?งั้นต้องถามแม่ของแกแล้วแหละว่าซื้อจากที่ไหนมา”
นายหญิงใหญ่เซียวขมวดคิ้วมองไปยังเฉียนหงเย่น พูดสอบถามว่า : “แกไปซื้อหมูที่ถูกฉีดน้ำเข้าไปที่ตลาดมืดมาใช่ไหม?”
เฉียนหงเย่นรีบส่ายหน้า : “เป็นไปไม่ได้ค่ะ เนื้อหมูนี่ฉันเห็นคนขายตัดออกมาจากส่วนหนึ่งบนตัวหมูกับตาตัวเอง ไม่มีปัญหาแน่นอน”
เซียวเวยเวยฟังมาถึงตรงนี้ พูดอย่างไม่มีเรี่ยวแรงว่า : “งั้นแป้งละคะ?แป้งที่ใช้ห่อเกี๊ยวผิดหรือเปล่า?”
เฉียนหงเย่นส่ายหน้าอีกครั้ง : “แป้งก็ไม่มีปัญหา เคยกินมาตั้งนานแล้ว”
แป้งไม่มีปัญหา เนื้อหมูก็ไม่มีปัญหา หรือว่าปัญหาอยู่ที่กุยช่ายงั้นเหรอ?
คิดมาถึงตรงนี้ เฉียนหงเย่นก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดว่า : “จะต้องเป็นกุยช่ายแน่ๆที่ผิดปกติ ไม่แน่อาจจะมียาฆ่าแมลงตกค้างอยู่”
นายหญิงใหญ่เซียวขมวดคิ้วพร้อมพูดว่า : “กุยช่ายที่ตัดมาสดใหม่ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร อีกอย่างไห่หลงก็ล้างเรียบร้อยแล้ว ถึงแม้จะมียาฆ่าแมลงตกค้างอยู่ ก็ล้างสะอาดหมดแล้ว”
เซียวไห่หลงพูดว่า : “ผมล้างอย่างจริงจังนะ ล้างทีละต้นเลย ”
คนในตระกูลเซียวต่างคนต่างเอ่ยพูด ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายครั้ง ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเพราะสาเหตุอะไร ทำได้เพียงมองตาปริบๆ
หมอคนนั้นพูดอย่างจนใจว่า : “ถ้าหากพวกคุณเองก็คิดไม่ออกว่าเพราะอะไร งั้นก็ทำได้เพียงทนทุกข์อีกหน่อยเพียงชั่วคราว ทางเราจะนำเลือดและสารคัดหลั่งไปทำการตรวจแล็บสักหน่อย ถ้าหากผลการตรวจสอบออกมาแล้ว ก็สามารถรู้ได้แล้วว่าพวกคุณได้รับพิษอะไรกันแน่”
นายหญิงใหญ่เซียวพยักหน้าอย่างอ่อนแรงมาก พูดว่า : “งั้นก็รีบตรวจพวกเราเถอะนะ!”
รอประมาณ 1 ชั่วโมง หมอท่านนั้นถึงได้เดินเข้ามา ในมือถือกระดาษตรวจแล็บมาสี่ห้าใบด้วย
พอเข้าประตูมาหมอก็พูดกับทุกคนว่า : “รายงานการตรวจของพวกคุณออกมาแล้วนะ พวกคุณทั้งบ้านล้วนแต่โดนพิษของโคลชิซินในดอกแดฟโฟดิล และประมาณของพิษที่ได้รับค่อนข้างสูง เกิดอะไรขึ้น?ที่บ้านของพวกคุณปลูกดอกแดฟโฟดิลไว้จำนวนมากเหรอ?”
นายหญิงใหญ่เซียวก็โกรธจนบ้าคลั่งแล้ว รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาทันที กด110อย่างตัวสั่นไปทั้งตัว แล้วก็กดโทรออกไป
หลังจากที่โทรติดแล้ว เจ้าหน้าที่รับโทรศัพท์รีบถามว่า : “สวัสดีครับที่นี่สถานีตำรวจ ขอสอบถามหน่อยว่าคุณมีเรื่องอะไรที่ต้องการจะแจ้งความ?”
นายหญิงใหญ่เซียวรีบพูดว่า : “คุณตำรวจคะ ครอบครัวของเราทั้งห้าคนได้รับยาพิษ และโดนคนวางยาพิษด้วยค่ะ คุณจะต้องทวงความเป็นธรรมให้กับเรานะคะ จับกุมไอสารเลวที่วางยาพิษคนนั้น !”
เมื่อเจ้าหน้าที่รับโทรศัพท์ได้ยินประโยคนี้ ก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที โพล่งพูดไปว่า : “เกิดอะไรขึ้นครับ?ช่วยพูดรายละเอียดให้ผมฟังหน่อยได้ไหม?”
นายหญิงใหญ่เซียวพูดว่า : “มีสารเลวคนหนึ่งชื่อว่าเย่เฉิน พักอยู่ที่คฤหาสน์Tomson Rivieraหมายเลข a05 ที่บ้านของสารเลวคนนี้ปลูกดอกแดฟโฟดิลสวมรอยเป็นกุยช่าย!”
“เมื่อตอนบ่ายฉันไปตัดดอกแดฟโฟดิลที่บ้านของเขานำกลับมาทำเกี๊ยวที่บ้าน หลังจากที่กินเข้าไปทุกคนในบ้านต่างก็ได้รับพิษแล้ว ตอนนี้นอนกันอยู่ที่โรงพยาบาล คุณจะต้องทวงความเป็นธรรมให้แก่พวกเรานะ!”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...