ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1020

อีกอย่างนายหญิงใหญ่อายุมากแล้ว ความคิดไม่เพียงแต่เป็นพวกศักดินาแถมยังล้าสมัยด้วย สำหรับเธอแล้ว เฉียนหงเย่นเป็นผู้หญิงสารเลว ที่ไร้ยางอาย ไม่รักนวลสงวนตัว สมควรฆ่าเธอ จัดการกับคนสารเลวอย่างจริงจัง！

สายตามองไปยังเซียวฉางเฉียนและนายหญิงใหญ่เซียว ร่วมมือกันทุบตีเฉียนหงเย่น

เมื่อหมอหญิงเห็นฉากนี้แล้วก็ตกใจอย่างมาก ร้องตะโกนเสียงดังอยู่ข้าง : “พวกคุณหยุดเดี๋ยวนี้นะ！ถ้ายังไม่หยุดฉันจะแจ้งตำรวจ！”

เมื่อเห็นว่าเขาทั้งสองคนไม่สนใจเลยสักนิด ยังคงจู่โจมเฉียนหงเย่นอย่างต่อเนื่อง หมอผู้หญิงก็หันหน้าไปมองเซียวเวยเวยและเซียวไห่หลงที่อยู่ข้างๆ โพล่งพูดออกมาว่า : “พวกคุณสองคนช่วยสนใจหน่อยสิ คงจะไม่ทนมองดูแม่ของพวคุณโดนตีหรอกนะ？”

ทั้งสองของที่มองอยู่ข้างๆด้วยสายตาที่เย็นชา ถึงขนาดที่ว่านัยน์ตามีความโกรธอยู่บ้าง

โดยสถานการณ์ปกติแล้วไม่สามารถที่จะทนมองดูแม่ถูกทุบตีได้ ถึงแม้จะเกิดเรื่องทะเลาะกันในบ้าน ทั้งสองคนในฐานะลูกชายและลูกสาวจะต้องออกหน้าให้ปรองดองกันอย่างแน่นอน

แต่ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ค่อนข้างพิเศษจริงๆ

แม่ของพวกเขาไปอยู่ข้างนอกมาตั้งนาน หลังจากที่กลับมาก็ตั้งครรภ์ลูกของคนอื่น ในสถานการณ์แบบนี้พวกเขาก็รู้สึกขายขี้หน้าเป็นอย่างมาก

ลูกชายและลูกสาวในปัจจุบันนี้ ล้วนแต่เห็นแก่ตัวอย่างมาก ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ส่วนใหญ่ก็จะสนใจแค่ตัวเอง

ในทีวีมักจะรายงานข่าวเรื่องพ่อแม่ที่มีอายุปูนนี้ตั้งครรภ์อยู่บ่อยๆ อยากจะคลอดลูกออกมา แต่ลูกชายลูกสาวที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วอย่างพวกเขา กลับว่าให้ตายยังไงก็ไม่ยินยอม

เซียวเวยเวยและเซียวไห่หลงเป็นลูกชายและลูกสาวที่เห็นแก่ตัวแบบนั้น ตอนที่เฉียนหงเย่นทำให้พวกเขารู้สึกขายขี้หน้า ก็เลยไม่ได้ไปสนใจว่าเฉียนหงเย่นจะเสียใจอะไร หรือว่าเธอต้องทนทุกข์ทรมานอะไรมาบ้าง

พวกเขารู้แค่ว่า แม่ของตัวเองคนนี้ไม่รักนวลสงวนตัว ทำให้พวกเขารู้สึกขายขี้หน้า

เฉียนหงเย่นที่ถูกตีในเวลานี้ คนทั้งคนร้องครวญครางอย่างต่อเนื่อง ทนต่อการลงมือทำร้ายที่ชั่วร้ายอย่างนายหญิงใหญ่เซียวและเซียวฉางเฉียน สายตามองไปยังลูกชายและลูกสาวของตัวเอง ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าในใจเจ็บปวดมากแค่ไหน

สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่ว่าเฉียนหงเย่นจะทำเพื่อจุดประสงค์อะไร หรือว่าโดนข่มเหงรังแกอะไรก็ตาม ความอัปยศที่นำมาสู่ตระกูลเซียวไม่ใช่สิ่งที่สามารถให้อภัยกันได้！

เมื่อเซียวฉางเฉียนคิดถึงว่าตัวเองโดนสวมเขา และคิดว่าไม่ใช่แค่หนึ่งครั้งเท่านั้น คนทั้งคนก็แทบจะทรุดพังทลายเลย ตกอยู่ในห้วงแห่งการระบายความแค้นอย่างบ้าคลั่ง

นายหญิงใหญ่เซียวกลับคิดว่า เฉียนหงเย่นนำความอัปยศมาให้ตระกูลเซียว การมีชีวิตอยู่คือบทลงโทษอย่างหนึ่ง จะฟังที่เธออธิบายได้ยังไงกัน

ดังนั้น นายหญิงใหญ่เซียวก็คำรามอย่างโมโหว่า : “ผู้หญิงสารเลวอย่างแกยังจะมาเรียกร้องกับพวกเราอยู่ที่นี่？แกรู้ไหม สิ่งที่สำคัญที่สุดของผู้หญิงก็คือพรหมจรรย์！”

เซียวฉางเฉียนก็พูดรับช่วงต่อ จ้องมองพร้อมพูดคำรามด้วยความโกรธว่า : “เฉียนหงเย่น ตอนนั้นมึงควรจะตายในเหมืองถ่านหินดำนะ！ถึงอย่างไรตายไปก็ยังได้รักษาพรหมจรรย์！ตอนนี้มึงตั้งครรภ์กับไอ้สัตว์เดรัจฉาน ยังจะมีหน้าอยู่บนโลกใบนี้ต่อได้ยังไง？กูว่ามึงกระโดดจากตรงนี้ลงไปให้ตายดีกว่านะ！”

------------