“แดฟโฟดิลเหรอ?” เซียวฉางควนถามด้วยความประหลาดใจ: “แดฟโฟดิลจากไหน พวกเขากินดอกแดฟโฟดิลได้ยังไง?”
เย่เฉินยิ้มกล่าว: “ผมปลูกไว้ที่ตรงขอบรั้ว เป็นพืชที่พอมองแล้วเหมือนกับผักกุยช่าย แต่ที่จริงคือแดฟโฟดิล”
“คุณพระ!” เซียวชูหรันร้องออกมา: “นั่นไม่ใช่ผักกุยช่ายเหรอ? ฉันยังอยากกินมันอยู่เลย!”
เย่เฉินยิ้มกล่าว: “ดูเหมือนผักกุยช่าย แต่ไม่ใช่ผักกุยช่าย”
เซียวชูหรันพูด: ฉันจำได้ ในหนังสือชีววิทยาบอกว่าแดฟโฟดิลมีพิษนะ?”
เย่เฉินพยักหน้า ยิ้มกล่าวว่า: “ภรรยาของผมรู้เยอะดีจัง แดฟโฟดิลมีพิษจริงๆ หากในร่างกายโดนด่างแดฟโฟดิลเข้าไป การบริโภคมากเกินไปอาจทำให้เกิดพิษได้”
หม่าหลันเบิกตากว้าง ร้องด้วยความตกใจว่า: “โธ่เอ๋ยเย่เฉิน! แกตั้งใจหรือเปล่า? มิน่าล่ะแกถึงมาถามว่านายหญิงใหญ่ชอบกินผักอะไร ฉันบอกแกว่าเธอชอบกินกุยช่าย แกก็ปลูกแดฟโฟดิลมากมาย แกตั้งใจทำร้ายพวกเธอเหรอ!”
เย่เฉินทำสีหน้าจริงจังและบอกว่า: “แม่ จะพูดแบบนี้ไม่ได้นะ ผมไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใครสักหน่อย ผมก็ปลูกแดฟโฟดิลไว้ที่บ้านก็เท่านั้นเอง ส่วนใครขโมยมันไป ขโมยเสร็จก็เอาไปกิน นั่นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผมแล้ว”
หม่าหลันรีบพูดด้วยรอยยิ้ม: “โธ่เอ๋ย ลูกเขยของฉัน แกคิดไปถึงไหนแล้วล่ะ? แกคิดว่าแม่จะโทษแกงั้นหรือ? แม่ซาบซึ้งใจแกจะแย่แล้ว! วันนี้แกทำได้ดีมากเลย ที่ช่วยแม่แก้แค้นได้!”
เซียวฉางควนอดไม่ได้ที่จะถาม: “เย่เฉิน แดฟโฟดิลถ้ากินเข้าไปเยอะ มันคงไม่อันตรายถึงชีวิตหรอกมั้ง?”
เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า: “ไม่หรอก อย่างมากก็แค่อาหารเป็นพิษ”
“งั้นก็ดีเลย” เซียวฉางควนถอนหายใจด้วยความโล่งใจ กล่าวว่า: “แม้ว่าครอบครัวของพวกเขาจะทำเกินไปหน่อย แต่สุดท้ายเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ ให้บทเรียนพวกเขาได้ แต่อย่าเอาพวกเขาถึงตาย”
หม่าหลันชี้ไปที่เซียวฉางควนและด่าว่า: “คุณนี่ใจอ่อนเหมือนผู้หญิง! คุณไม่อยากทำให้เขาถึงตาย แต่พวกเขาอยากทำให้คุณตาย! รู้หรือเปล่าแม่ของคุณปฏิบัติกับฉันอย่างไรตอนอยู่ในคุก ฉันขาหักก็เพราะแม่ของคุณ!”
เมื่อพูดถึงตอนนี้ หม่าหลันตำหนิอย่างขุ่นเคืองว่า: “นายหญิงใหญ่ผู้สมควรตายถูกวางยาพิษ! ก็ควรจะให้เขาได้ลองรับบทเรียนดูบ้าง ดูว่าต่อไปจะกล้าอวดดีอีกไหม!”
อีกฝ่ายกล่าว: “แม่สามีของคุณ และก็ครอบครัวพี่ชายของสามีของคุณ ทะเลาะกันในโรงพยาบาล แล้วโดนพยาบาลเขาถ่ายคลิปวิดีโอแล้วเอาไปลงบนอินเทอร์เน็ต”
“งั้นหรือ?!” ทันทีที่หม่าหลันได้ยินว่าเกิดเรื่องที่นายหญิงใหญ่ทะเลาะกัน ก็เกิดความสนใจทันที และรีบพูดว่า: “รีบเอามาให้ฉันดูเร็วเข้า เร็วๆเลย!”
ครั้นแล้วอีกฝ่ายก็ส่งคลิปวิดีโอมาให้
หม่าหลันรีบเปิดคลิปวิดีโอ หลังจากที่บัฟเฟอร์คลิปวิดีโอ ก็เห็นเซียวฉางเฉียนและนายหญิงใหญ่เซียวตีเฉียนหงเย่นอย่างแรง
เย่เฉินและคนอื่นเมื่อเห็นตกตะลึงจนตาค้างพูดอะไรไม่ออก ไม่มีใครคิดเลยว่าครอบครัวหนึ่งอาหารเป็นพิษ เมื่อเข้าโรงพยาบาลยังทะเลาะตบตีกัน และอีกอย่างดูท่าทางเช่นนี้ มันเหมือนอาหารเป็นพิษซะที่ไหน?
ยังไงซะ สิ่งที่น่าตกใจยังมาไม่ถึง
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...