ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1026

พูดแล้ว เธอมองไปยังเซียวฉางเฉียน พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ฉางเฉียน แกคิดว่าหงเย่นกำลังสวมเขาอยู่ แกก็เลยอารมณ์ไม่ดี แต่แกเคยคิดบ้างไหม ว่าตอนแรกพวกแกสองคนพาเวยเวย ไปอยู่ในอ้อมแขนของเซียวอี้เชียน เพื่อเงิน 5 ล้าน?”

เมื่อได้ยินคำนี้ ทุกคนก็ก้มหัวลง

บนใบหน้าของเซียวเวยเวยละอายใจและเหลือทน แต่ก็ไม่กล้าต่อต้านอะไร

เซียวฉางเฉียนหน้าแดงก่ำ

จริงด้วย นายหญิงใหญ่พูดถูก

ตัวเองโดนสวมเขา ก็รู้สึกลนลาน คิดว่าเฉียนหงเย่นหยามเกียรติ แต่ตัวเองเป็นพ่อคน เขายังเคยส่งลูกสาวไปให้ชายชราที่อายุมากกว่าเขาหนึ่งปี

นายหญิงใหญ่เซียวเห็นทุกคนไม่กล้าพูด จึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “เรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว ในเมื่อทุกคนก็ไม่ได้บริสุทธิ์ไปทั้งหมด ก็อย่ารังเกียจกันเลย ต่างก็มารวมเป็นหนึ่งเดียวกัน พร้อมเพรียงกัน ส่งเสริมบริษัทเซียวซื่อให้เจริญรุ่งเรืองขึ้น เข้าใจกันไหม?”

ทุกคนรีบพูด: “เข้าใจแล้ว!”

ขณะที่พูดอยู่นั้น นายหญิงใหญ่เซียวคุยกับคนอื่นว่า： “แล้วก็ ต่อไปก็ไม่อนุญาตให้ใครถามเรื่องนี้ขึ้นมาอีก มิฉะนั้น จะไล่ออกจากคฤหาสน์ตระกูลเซียว ให้ดูเป็นตัวอย่าง”

เซียวฉางเฉียนและคนอื่นๆ แววตาเคร่งขรึม ใครๆก็รู้ว่านายหญิงใหญ่เซียวไม่ใช่คนที่ชอบล้อเล่น และก็ไม่มีทางสนับสนุนเรื่องฉาวโฉ่แบบนี้หรอก

เรื่องของเฉียนหงเย่น ถือว่าจบไปแล้ว

ความโกรธในใจของเซียวฉางเฉียนบรรเทาลงเยอะแล้ว แผนการนี้ของนายหญิงใหญ่ ได้ผลจริงๆ

ครั้นแล้ว ครอบครัวห้าคนนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลอีกครั้ง เมื่อหมอเห็นเรื่องตลกจบ ก็รีบให้น้ำเกลือพวกเขา เพื่อปรับร่างกายให้สมดุล จากพิษด่างแดฟโฟดิล

เพียงแต่ เซียวฉางเฉียนจู่ ๆ ก็รู้สึกว่า คันตรงเป้ากางเกงแทบจะทนไม่ไหว ล้วงมือลงไปเกาอย่างเงียบๆ ไม่คิดเลยว่าคิดเกาก็ยิ่งคัน

แต่เขาคิดว่านี่คืออาการของการโดนยาพิษ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก

หลังจากที่นิติบุคคลทั้งสองเดินไปนั้น หม่าหลันกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า: “โธ่เอ๋ย ทำชั่วได้ชั่วจริงๆ ฉันว่าแล้วคนตระกูลเซียวไม่ได้มีชีวิตอยู่ที่ Tomson Riviera ! เกิดเรื่องขึ้นจริงๆด้วยสินะ ฮ่า ๆ ฟ้ามีตาจริงๆ!”

เซียวชูหรันถามด้วยความแปลกใจ: “แม่ เกิดอะไรขึ้นคะ?”

หม่าหลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “คนบ้านย่าของลูกอาหารเป็นพิษ ถูกรถพยาบาลพาไปแล้ว ฮ่า ๆ สมน้ำหน้าจริงๆ!”

“อาหารเป็นพิษงั้นหรือ?” เซียวชูหรันถามด้วยความตกใจ: “ทำไมถึงอาหารเป็นพิษได้ล่ะ? พวกเขาขโมยผักบ้านเราไม่ใช่ไหม? เราก็ไม่เป็นไรนี่นา”

เซียวฉางควนกล่าวด้วยความประหลาดใจ: “ไม่ใช่ว่าพวกเขากินเนื้อไม่สดเข้าไปหรอกนะ?”

เย่เฉินตอบเบาๆ : “ผมเดาว่าพวกเขาน่าจะกินดอกแดฟโฟดิลที่ผมปลูก

------------