ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1025

ในตอนนี้เวลานี้เซียวฉางเฉียน อยากตายแล้ว

เขาไม่เคยคิดอย่างมากว่า อู๋ตงไห่จะออกหน้าเพื่อนเฉียนหงเย่น

ในเวลานี้ทำให้ตัวเองทุกข์ใจอย่างมากแล้ว

เซียวฉางเฉียนใช้ชีวิตอย่างภาคภูมิใจมาครึ่งชีวิต ไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกที่โดนคนสวมเขาเลย สรุปว่าตอนนี้ไม่เพียงแค่โดนสวมเขา ภรรยายังท้องสัตว์เดรัจฉานกลับมาอีก

สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ ตัวเองไม่สามารถหย่าร้างกับเธอได้

นี่จะไม่ใช่สวมเขาค้างไว้บนหัวของตัวเองเหรอ？

ในตอนนี้เวลานี้ในใจของเขาเกลียดชังเฉียนหงเย่นจะบ้าแล้ว แต่เมื่อคิดถึงคำพูดของอู๋ตงไห่ เขาก็หวาดกลัวขึ้นมาทันที

เขาก็รู้ว่าตัวเองไม่สามารถขัดคำสั่งของอู๋ตงไห่ได้ ไม่ใช่นั้น ไม่เพียงแค่ตัวเองจะต้องโชคร้าย ทั้งครอบครัวล้วนแต่โชคร้ายกันหมด

ตระกูลเซียวในตอนนี้ ความหวังสุดท้ายเพียงหนึ่งเดียวก็คือ ถ้าหากไปล่วงเกินอู๋ตงไห่ ทุกคนจะต้องออกจากคฤหาสน์Tomson Riviera ตกอับร่อนเร่พเนจรไปตามมุมถนนทันที กินไม่อิ่มท้อง เสื้อผ้าขาดรุ่ย

เพื่อมีชีวิตรอด เพื่ออยู่ Tomson Riviera เพื่อบริษัทเซียวซื่อ เขาจึงทำได้เพียงยอมทนโดนสวมเขานี้

และเขายังต้องใช้ชีวิตร่วมกับเฉียนหงเย่นต่อไปอีก ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้เขาทรุดไปทั้งตัว

แต่เพื่อการมีชีวิตอยู่รอด เขาก็ทำได้เพียงยอมประนีประนอม

ดังนั้นเขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดกับเฉียนหงเย่นด้วยความเกลียดชังว่า : “ฉันไม่หย่ากับแกก็ได้ แต่ว่าแกต้องกำจัดเด็กในท้องออกไป！”

นายหญิงใหญ่เซียวพยักหน้า พูดอย่างเยือกเย็นว่า ： “ใช่ ตระกูลเวียวของเราจะไม่เก็บสิ่งชั่วร้ายไว้ จำต้องทำแท้งเอาออกไป”

เฉียนหงเย่นพึงพอใจอย่างมากที่คนตระกูลเซียวยอมถอยให้ อีกอย่าง เธอต่างหากที่เป็นคนที่ไม่ต้องการให้เด็กคนนี้เกิดมามากที่สุด

เซียวฉางเฉียนถึงได้หุบปาก

นายหญิงใหญ่เซียวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า : “พวกแกทั้งสองจะต้องใจเย็นๆกันหน่อย แค่เรื่องเน่าๆจะมาทะเลาะอะไรกันที่นี่？ประธานอู๋ก็พูดออกมาแล้ว พวกแกยังทะเลาะกันอีก อยากจะทำลายให้ตระกูลเซียวบ้านแตกสาแหรกขาดแบบนี้ถึงจะมีความสุขกันใช่ไหม？！”

สำหรับนายหญิงใหญ่เซียวแล้ว ถ้าหากเรื่องไหนก็ตามแต่ส่งผลกระทบต่อการอยู่ที่Tomson Rivieraของเธอ ส่งผลกระทบต้องการฟื้นตัวของบริษัทเซียวซื่อ ต่อให้เป็นเรื่องที่สำคัญแค่ไหนก็จำเป็นจะต้องยอมหลีกทางให้

เซียวฉางเฉียนและเฉียนหงเย่นต่างก็ทำท่าทางเก้ๆกังๆ แต่ว่าเฉียนหงเย่นกลับว่าแสดงท่าทางที่ทำได้สำเร็จออกมาครู่หนึ่งแล้ว

เธอรู้ นายหญิงใหญ่เซียวยอมประนีประนอมแล้ว

นายหญิงใหญ่เซียวพูดด้วยสีหน้าที่ดำคล้ำว่า : “พอแล้ว เราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่ว่าจะเรื่องอะไรล้วนแต่เคยผ่านประสบการณ์มาแล้ว มีเรื่องมากมายที่ยอมเปิดใจกว้างยอมรับไปโดยปริยาย ”

------------