ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1032
ในตอนดึก ณ เชิงเขาภูเขาฉางไบ
เว่ยฉางหมิงสวมด้วยแจ็คเก็ตหนังกวางหนา เว่ยหย่งเจิ้งพยุงพ่อที่แก่ชรา ออกมาจากเขาลึก
ช่วงนี้อุณหภูมิภูเขาฉางไบลดลงอย่างรวดเร็ว กลางคืนอุณหภูมิประมาณติดลบ 30 องศา
ในสถานการณ์ปกติ ต่อให้ตายทั้งสองคนก็ไม่ยอมออกจากประตู แต่เป็นเพราะมีเงื่อนไขที่ชัดเจน เขาต้องไปบนภูเขาเพื่อเก็บโสม
ขอเพียงแค่มีโสมเพียงพอ ถึงจะสามารถเอามาแลกกับอาหาร ยา น้ำมันก๊าดและฟืน เพื่อให้ความอบอุ่นได้
สุดท้ายวันที่หนาวเหน็บอย่างนี้ การที่จะผิงไฟ ก็ต้องใช้พลังงานเชื้อเพลิงอย่างมากทุกวัน และมันยากที่จะเก็บฟืนให้เพียงพอ และต้องใช้คู่กับน้ำมันก๊าดอย่างเหมาะสม
วันนี้สองพ่อลูกไปภูเขากันทั้งวัน เก็บรากโสมขนาดเล็กได้เพียง 6-7 ชิ้นเท่านั้น โสมจำนวนน้อยนี้ก็เพียงพอที่จะแลกเสบียงอาหารสำหรับวันพรุ่งนี้เท่านั้น
เว่ยหย่งเจิ้งทั้งเหนื่อยและหิว ริมฝีปากม่วงด้วยความหนาวเย็น
แม้ว่าเว่ยฉางหมิงแข็งแรงกว่าเขานิดหน่อย แต่ก็รู้สึกว่าร่างกายก็แบกรับน้ำหนักมากแล้ว
ในขณะนี้ภูเขาฉางไบเริ่มปกคลุมไปด้วยหิมะ เดินเข้าไปในเขาลึกลำบากอย่างมาก ต้องออกแรงมากมาย แต่โสม ยิ่งเก็บก็ยิ่งมีน้อย หมายความว่าทุกครั้งที่เขาต้องเข้ามาในภูเขา ก็ยิ่งต้องเขาไปลึกกว่าครั้งก่อน
ตอนนี้เที่ยงคืนแล้วถึงจะสามารถกลับได้ อีกไม่กี่วัน อาจจะต้องอาศัยอยู่ในภูเขาในตอนกลางคืน
เว่ยหย่งเจิ้งเอื้อมมือออกไปหยิบหิมะกำหนึ่ง ยัดเข้าไปในปาก และพูดพร้อมกับริมฝีปากที่แตก: “ลูกถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป พ่อเกรงว่าพ่อจะผ่านฤดูหนาวนี้ไปไม่ได้แล้ว หลังจากที่พ่อตายไป ลูกก็ต้องอยู่ลำพังอย่างเข้มแข็ง ไม่ว่ายังไงก็ต้องอยู่ต่อไป หลังจากคิดหาวิธีให้ตระกูลเว่ยได้อยู่ต่อไป มีโอกาสก็กลับไปจินหลิง และได้โรงงานผลิตยาเว่ยซื่อของเราคืนมา นั่นก็ดีมากแล้วล่ะ”
ตอนที่เขาสมัยหนุ่มๆ เจ้าชู้จริงๆ เที่ยวผู้หญิง ซึ่งอาจจะมากกว่าที่เขาเคยเห็นเสียอีก
เมื่อคิดๆดูแล้ว ชีวิตนี้ก็ไม่เสียเปล่า
เว่ยฉางหมิงคิดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะถอนใจหาย: “พูดถึงผู้หญิงขึ้นมา เซียวเวยเวย ตระกูลเซียวคนนั้นในจินหลิง กลับทำให้ผมคิดถึง ไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะยังมีโอกาสได้กลับไปไหม ถ้าผมกลับไปได้ ผมจะตามหาเธอ อย่างไม่หยุดหย่อน”
เว่ยหย่งเจิ้งตบไหล่เขา ให้กำลังใจเขา และพูดว่า: “พ่อเชื่อ ว่าเราสองคนพ่อลูก จะต้องพลิกผันมีวันนั้นแน่นอน!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...