เซียวฉางเฉียนก็โมโหจนหน้ามืด
เขาออกแรงเขย่งตัวด่าออกไปว่า “หม่าหลัน อีสารเลว รนหาที่ตายนะมึงอะ? ”
หม่าหลันได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะพูดว่า “พี่ใหญ่ อย่าเพิ่งโมโหสิ หมวกเขียวกองนี้ฉันเสียเงินซื้อมาตั้งหลายร้อย จะเอามาให้พี่อยู่นะเนี่ย”
พูดไป หม่าหลันก็ไม่รู้ว่าไปหยิงตุ๊กตานินจาเต่าสีเขียวออกมาจากไหน แล้วก็พูดเสียงดังว่า “พี่ใหญ่ พี่ดูตุ๊กตานินจาเต่านี้สิ มันเหมือนพี่รึเปล่า ไม่เพียงมีหัวสีเขียวนะ แถมยังอดทนเก่งด้วย มันดูสื่อถึงพี่ดีจริงๆ ฮ่าๆๆ .......”
เซียวฉางเฉียนก็โมโหจนแทบบ้า ตัวสั่นไปทั้งตัว แม้กระทั่งเสียงก็สั่นไปด้วย “อีชั่ว ทำไมไม่ตายไปซะวะ มึงไร้คุณธรรมแบบนี้ สมควรตกนรก”
หม่าหลันก็หัวเราะ “พี่ใหญ่ ฉันก็อุตส่าห์จะให้หมวกพี่ พี่ยังจะมาแช่งให้ฉันตกนรกอีก ฉันนี่ทำคุณบูชาโทษจริงๆ เลย แต่ว่านะ ฉันเป็นคนที่เอาเรื่องกับคนกระจอกงอกง่อย หมวก20ใบนี้ก็ให้พี่แล้วกัน พี่จะได้ใส่ไม่ซ้ำกัน20วันเลย”
เซียวฉางเฉียนก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่กัดฟันพูดว่า “หน็อยแหนะอีหม่าหลัน มึงคอยดูเถอะ กูจะไปโทรหานิติบุคคล ร้องเรียนมึง!”
พูดจบ ก็รีบโทรหานิติบุคคลของคฤหาสน์Tomson Riviera พูดว่า “ผมคือเจ้าของบ้านa04 ผมขอร้องเรียนว่าบ้านa05 แขวนสิ่งของที่ไม่เป็นอารยะที่ระเบียงบ้าน พวกคุณรีบมาจัดการหน่อย!”
ไม่นาน รถไฟฟ้าของนิติบุคคลก็ขับมาอย่างเร็ว
จากนั้น ก็มีพนักงานนิติบุคคลลงมาจากรถ4คน แล้วถามว่า “คุณคือคนที่โทรร้องเรียนใช่ไหม? ”
เซียวฉางเฉียนตอบว่า “ใช่แล้ว ผมเอง ร้องเรียนผู้หญิงที่อยู่บนตึกนั่น คุณดูสิว่าบนระเบียงมันแขวนอะไรไว้!”
หม่าหลันก็พูดเสียงนิ่งว่า “ทำไมล่ะ ฉันแขวนหมวกของฉันเองที่ระเบียง พวกคุณจะมายุ่งด้วยหรือ? ”
พนักงานนิติบุคคล4คนเห็นแล้วก็พูดอย่างทำอะไรไม่ได้ว่า “คุณผู้ชายครับ ระเบียงของเจ้าบ้านเป็นพื้นที่ส่วนตัว ตามหลักแล้ว ไม่ว่าจะแขวนอะไรไว้ พวกเราก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ นอกจากเป็นสิ่งผิดกฎหมาย แต่เธอได้แขวนหมวกไว้ มันไม่ผิดกฎหมายน่ะสิครับ มันเป็นสิทธิ์ของเธอ”
เซียวชูหรันถอนหายใจพูดว่า “เย่เฉิน คุณว่าแม่ทำแบบนี้ไม่ค่อยดีเลยเนาะ”
เย่เฉินก็ยิ้ม แล้วพูดว่า “จริงๆ แล้วก็ไม่มีอะไรไม่ดีหรอก เมื่อก่อนนี้พวกเขาก็ทำไม่ดีกับเราไว้เยอะไม่ใช่หรือ? ”
“พอพวกเขารู้ว่าพวกเรามีปัญหาอะไร ก็มาหัวเราะเยาะพวกเราเหมือนกัน”
“คุณลืมไปแล้วหรือ ที่ห้องซื้อขายTomson Riviera พวกเขาเยาะเย้ยพวกเราไว้อย่างไร? ”
“แล้วก็ตอนที่คุณเปิดกิจการ พวกเขาก็มาเยาะเย้ยพวกเราไม่ใช่หรือ? ”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...