ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1070

“ในเมื่อตอนนี้แม่เยาะเย้ยกลับไป ผมคิดว่ามันก็เป็นแค่การ ใช้สิ่งที่พวกเขาเคยทำกับเรา มาทำใส่พวกเขากลับไปเท่านั้นเอง จะว่าไปแล้ว ก็เป็นเพราะพวกเขาหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น”

เซียวฉางเฉียนและนายหญิงใหญ่เซียวก็ถูกหม่าหลันเยาะเย้ยจนแทบโมโหตาย แต่ก็สู้อะไรกลับไปไม่ได้ ทั้งสองคนก็โมโหหันหลังเดินกลับไป

เซียวฉางเฉียนก็เดินไปด่าไปว่า “อีหม่าหลันนี่มันมควรตาย จากนี้ถ้าผมมีโอกาส ผมจะเล่นมันให้ตายเลย！”

นายหญิงใหญ่ก็พูดอย่างหัวเสียว่า “อย่าเพิ่งพูดเรื่องมันเลย พรุ่งนี้รีบพาเฉียนหงเย่นไปเอาลูกมารหัวขนในท้องออกไปเสีย นี่มันเป็นความอัปยศของตระกูลเซียวในรอบ100ปีเชียวนะ！”

เซียวฉางเฉียนก็มีสีหน้ารังเกียจ แล้วกัดฟันพูดว่า “แม่วางใจเถอะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะพาเธอไปเอง！”

พอกลับมาที่บ้าน เซียวไห่หลงและเซียวเวยเวยก็เพิ่งตื่น ตอนนี้กำลังอยู่ในห้องรับแขก กำลังรอเฉียนหงเย่นทำกับข้าว

ครั้งก่อน เฉียนหงเย่นซื้อเครื่องทำกาแฟมา แล้วเงินเหลือ วันนี้ก็เลยจะกระชับความสัมพันธ์ในครอบครัวเสียหน่อย ดังนั้น วันนี้ก็เลยซื้อหอยเป๋าฮื้อสดมามากมาย เตรียมจะจัดงานเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อให้คนในบ้าน

แค่วัตถุดิบอย่างหอยเป๋าฮื้อ ก็จ่ายไปหลายพันหยวนแล้ว สำหรับเฉียนหงเย่นแล้ว ถือว่าควักเลือดควักเนื้ออยู่เหมือนกัน

พอนายหญิงใหญ่เซียวเห็นว่าเฉียนหงเย่นซื้อหอยเป๋าฮื้อมา แวบแรกก็ดีใจ เที่ยงวันนี้จะได้มีของดีกินแล้ว

แต่จากนั้น นายหญิงเซียวก็นึกรายละเอียดขึ้นมาได้ ก็เลยถามเฉียนหงเย่นไปว่า “เอาเงินที่ไหนมาซื้อหอยเป๋าฮื้อพวกนี้? ”

เซียวหงเย่นก็โกหกไปว่า “ก่อนหน้านี้มีเพื่อนเล่นไพ่มาได้ แล้วให้ยืมเงินมา ยังไม่ได้คืนมา ช่วงนี้ขัดสนไม่ใช่หรือ? หนูก็เลยไปเอาเงินคืนมา”

นายหญิงใหญ่เซียวก็พยักหน้าเบาๆ แล้วพูดเสียงขรึมว่า “เอาเงินที่เหลือทั้งหมด โอนมาที่วีแชทของฉัน ต่อไปนี้เงินทั้งหมดของบ้าน แม่จะเป็นคนดูแล รวมทั้งเงินที่ประธานอู๋ลงทุนกับบริษัทเซียวซื่อด้วย ฉันจะเป็นคนจัดการเอง ถ้าใครกล้าแอบเก็บเงินไว้เอง ก็ขอเชิญออกไปจากบ้านหลังนี้”

เฉียนหงเย่นก็รีบยิ้มตาม แล้วพูดว่า “แม่วางใจเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูจะโอนเงินทั้งหมดที่เหลือให้เลย จะไม่เหลือไว้เลยค่ะ！”

แต่ว่า บนโต๊ะอาหาร เฉียนหงเย่นกลับกินบะหมี่ใส่เขียวเจียวชามหนึ่งธรรมดาๆ ไม่ได้กินเมนูหอยเป๋าฮื้อเลย

เซียวเวยเวยก็แปลกใจ แล้วถามเธอว่า “แม่คะ ทำไมแม่ไม่กินเป๋าฮื้อล่ะคะ? ทำมาตั้งนาน ทำไมกินสักคำเลยล่ะคะ? ”

เฉียนหงเย่นก็ไม่กล้าพูดความจริง จะกล้าบอกลูกสาวได้อย่างไร ว่าเธอนั้นป่วย ก็เลยกินอาหารทะเลไม่ได้

ดังนั้นเธอก็ได้แต่พูดว่า “ช่วงนี้แม่ท้องไม่ค่อยดี กินอาหารทะเลไม่ได้”

เซียวฉางเฉียนก็เพิ่งหัวเสียกับหม่าหลันมา ในใจยังร้อนรุ่ม ก็เลยมองเธอด้วยสายตาโกรธ แล้วพูดว่า “อย่างแกอะนะจะกินอาหารทะเล ไม่คู่ควรหรอก！จะกินมันไปทำไม? ไปช่วยบำรุงลูกมารหัวขนในท้องแกรึไง? ”

------------