ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1075
ตอนที่เซียวฉางเฉียนเดินถือใบตรวจโรคมากมายออกมาจากห้อง นายหญิงใหญ่ก็รีบเข้าไปถามว่า “หมอบอกว่าไงบ้าง? เป็นไงบ้าง? ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม? ”
เดิมทีเซียวฉางเฉียนไม่อยากบอกกับนายหญิงใหญ่ แต่พอคิดดูว่า ตอนกลับไปนายหญิงใหญ่จะต้องทำทุกวิถีทางให้ได้เห็นผลตรวจ อยากจะปิดบังก็คงไม่ได้ ก็เลยพูดด้วยสีหน้าเศร้าๆ ว่า “หมอบอกว่าอาจจะติดโรคหนองในและซิฟิลิสครับ แล้วก็มีการอักเสบนิดหน่อย แล้วก็อาจจะมีโอกาสติดเอดส์.........”
พอนายหญิงใหญ่เซียวได้ยินดังนั้น ก็ทำหน้ากลัวๆ จนถอยหลังไปหลายก้าว
เซียวฉางเฉียนก็นึกว่าแม่ตนเองตกใจกลัว ก็เลยรีบเข้าไปพยุงเธอไว้
สุดท้าย ไม่คิดเลยว่านายหญิงใหญ่เซียวรีบสะบัดมือทั้งสอง แล้วพูดอย่างกลัวๆ ว่า “ออกไปห่างๆ ฉันหน่อย อย่ามาจับฉัน โรคเอดส์พอเป็นแล้วตายแน่ ฉันยังไม่อยากตาย........”
เซียวฉางเฉียนก็หน้าเสียมาก เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่า ที่แท้แม่ก็กลัวตนเองจะแพร่เชื้อให้เธอ
แม่ของตนเองคนนี้ ช่างเป็นคนชัดเจนดีนะ！
จากนั้นเขาก็ได้แต่ถอนหายใจพูดว่า “แม่ครับ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็รอผมแล้วกัน เดี๋ยวผมจะไปตรวจต่อ”
นายหญิงใหญ่เซียวก็รีบพูดว่า “ไอ้หยา แม่อายุมากแล้ว เริ่มเหนื่อยแล้ว แม่กลับบ้านก่อนนะ พอได้ผลตรวจแล้ว ก็รีบถ่ายรูปส่งมาในวีแชทแม่เลยนะ”
จริงๆแล้ว นายหญิงใหญ่เซียวไม่ได้เหนื่อย แต่เธอกลัว
นายหญิงใหญ่มีชีวิตมาถึงตอนนี้ สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือ ความตาย
อะไรที่เกี่ยวข้องกับความตาย หรืออาจทำให้เธอไปตาย ทำให้เธออายุสั้น เธอก็จะอยู่ห่างๆ มันไว้ก่อน
พอตอนนี้ได้ยินว่าลูกชายตนเองอาจจะเป็นโรคเอดส์ สิ่งแรกที่เธอคิดได้ ไม่ใช่ความปลอดภัยของลูกชายตนเอง แต่เป็นตนเอง
อันดับแรก มีโรคหนองในและซิฟิลิสชัดเจน
นอกจากนี้ ทางเดินปัสสาวะก็อักเสบมาก
นอกจากนี้ ก็ยังมีหนอง
แต่โชคดีที่ไม่ได้เป็นโรคเอดส์
จากนั้นหมอก็รีบจัดเตรียมแผนการรักษาให้กับเขา อันดับแรกก็คือ การรักษาในช่วงแรกเป็นเวลา14วัน
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...