ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 110

บทที่ 110 ตระกูลหวังถอนหมั้นแล้ว

ขณะนี้ในลานบ้านของตระกูลเซียว

นายหญิงใหญ่เซียวและเซียวฉางเฉียนกำลังรอข่าวว่าเซียวไห่หลงยึดคฤหาสน์ได้สำเร็จ

แต่คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่พวกเขาได้ยินคือเซียวไห่หลงได้รับบาดเจ็บสาหัสและถูกตำรวจจับกุมในข้อหาบุกรุกเคหสถาน และต้องสงสัยว่าส่วนเกี่ยวข้องกับการทำให้คนอื่นได้รับบาดเจ็บโดยเจตนา!

สิ่งนี้ทำให้นายหญิงใหญ่เซียวโกรธมาก!

เธอพูดด้วยความโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง “นี่ต้องเป็นฝีมือของพวกเซียวชูหรันแน่! กล้าดียังไง!”

เมื่อเซียวฉางเฉียนได้ยินว่าลูกชายของเขาได้รับบาดเจ็บเขาก็ร้อนใจพลันกล่าวอย่างโกรธแค้น “แม่! ฉางควนไม่เห็นใครอยู่ในสายตา! คุณต้องรักษาความยุติธรรมให้ไห่หลง! ยังไงเขาก็เชื่อฟังคุณมาตลอด ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร เขาก็จะทำตามคุณ!”

“แน่นอนอยู่แล้ว!” นายหญิงใหญ่ทำเสียงฮึดฮัดแล้วพูดว่า “แม้ว่าพวกเขาจะได้คฤหาสน์นั้นมาแล้วยังไงล่ะ? มันก็เป็นแค่เปลือกที่ว่างเปล่าไม่ใช่หรือ? ไม่มีเงินและอำนาจแล้วจะต่อสู้กับพวกเราได้อย่างไร! ฉันไม่เพียงแต่จะเอาคฤหาสน์มาไว้ในมือ แต่ยังปล่อยให้พวกเขาจ่ายราคาที่เจ็บปวดอีกด้วย!”

ขณะนั้นเองก็มีคนเข้ามาส่งข่าวว่า “นายหญิงใหญ่ ผู้นำตระกูลของตระกูลหวัง หวังเจิ้งกาง มาถึงแล้ว!”

“โอ๊ะ?” นายหญิงใหญ่โพล่งออกมา “รีบเชิญเข้ามา! ฉันแค่กำลังอยากถามเขาว่าทำไมเขาถึงยกคฤหาสน์ให้กับครอบครัวนั้น หวังเจิ้งกางก็เป็นญาติของเราด้วยเหมือนกัน ทำไมถึงไปช่วยคนนอกได้!”

ขณะที่กำลังคุยกัน หวังเจิ้งกางก็พาหลานชาย หวังเหวินเฟย เข้ามา

พวกเขาสองคนมาที่นี่เพื่อขอถอนหมั้น

อันที่จริงหวังเหวินเฟยเคยนึกรังเกียจเซียวเวยเวยมาแล้ว เหตุผลหลักคือครอบครัวของเซียวเวยเวยไม่สามารถเอาออกมาเชิดหน้าชูตาได้

ดังนั้นทันทีที่ลุงใหญ่ขอให้เขาถอนหมั้น เขาก็ไม่ขัดข้องและปล่อยให้ลุงใหญ่ตัดสินใจ

เมื่อนายหญิงใหญ่เซียวเห็นทั้งสองเข้ามาก็รีบออกไปแล้วบอกว่า “เฮ้อ มีญาติมาทำไมไม่ออกไปทักทายล่วงหน้าก่อนล่ะ!”

หวังเจิ้งกางยิ้มเยาะแล้วบอกว่า “นายหญิงใหญ่เซียวน่าเกรงขามมาก!”

นายหญิงใหญ่เซียวไม่รู้ว่าหวังเจิ้งกางพูดแบบนี้หมายถึงอะไร เธอฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น?”

พูดจบเธอก็รีบทักทายเซียวฉางเฉียนทันที “นานๆ ทีประธานหวังจะมาด้วยตัวเอง แกยังไม่รีบมาอีก แล้วเชิญ ประธานหวังเข้าไปนั่ง? นี่คือพ่อตาในอนาคตของแกนะ!”

“ผมไม่เข้าไปหรอก” หวังเจิ้งกาง โบกมือด้วยสีหน้าเย็นชาพลางกล่าวว่า “วันนี้ผมมาที่นี่ก็เพื่อพูดคุยเรื่องการแต่งงานระหว่างสองครอบครัว”

นายหญิงใหญ่เซียวรีบพูดเอาอกเอาใจ “ประธานหวังไม่ต้องกังวล เรื่องแต่งงานพวกเรามีธรรมเนียมประเพณี ไม่เอะอะแน่นอน ถ้าประธานมีความต้องการใดๆ โปรดแจ้งให้เราทราบได้เลย”

หวังเจิ้งกางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าอย่างนั้นขอรวบรัดด้วยคำพูดสั้นๆ แล้วกัน ตระกูลหวังของเราได้คิดใคร่ครวญมาพักหนึ่งแล้ว รู้สึกว่าทั้งสองฝ่ายนั้นแตกต่างกันมาก ดังนั้นเราจึงมาที่นี่เพื่อเตรียมยกเลิกการแต่งงานระหว่างเหวินเฟยและเซียวเวยเวยของพวกคุณ”

“อะไรนะ คุณจะยกเลิกการหมั้น?” ทั้งนายหญิงใหญ่เซียวและเซียวฉางเฉียนตกใจ

เซียวเวยเวยที่อยู่ข้างหลังก็ถึงกับอึ้งไปก่อนจะโพล่งออกมาว่า “ทำไมล่ะ? วันแต่งงานของฉันกับพี่เหวินเฟยก็ได้ถูกกำหนดเรียบร้อยแล้ว!”

จากนั้นก็ถามหวังเหวินเฟยอีกครั้ง “พี่เหวินเฟย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หวังเหวินเฟยผายมือออกอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้วพูดว่า “นี่เป็นการจัดการของครอบครัว ผมไม่มีทางเลือก”

ตระกูลเซียวใกล้จะพังทลายลงแล้ว!

ทั้งสองครอบครัวได้ตกลงเรื่องการแต่งงานกันรวมถึงได้หมั้นหมายกันเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้บรรดาญาติมิตรทุกคนต่างกำลังรอคอยงานแต่งงานในเดือนหน้า

ในเวลานี้ตระกูลหวังกลับจะมายกเลิก?

นายหญิงใหญ่เซียวเฝ้ารอคอยที่จะได้เกี่ยวดองกับตระกูลหวัง อาศัยเกาะตระกูลหวังให้เจริญรุ่งเรือง!

เพราะเธอรู้ดีว่าเรื่องนี้มันเป็นความผิดของเธอเอง!

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่คาดคิดว่า หวังเจิ้งกางจะเคารพไอ้เศษสวะเย่เฉินนั่น!

แล้วมันทำไมกันแน่นะ?!

ในเวลานี้ เซียวเวยเวยได้ทรุดนั่งลงกับพื้น มองไปที่หวังเหวินเฟย ร้องไห้พลางพูดว่า “พี่เหวินเฟย ฉันเคยท้องลูกของคุณ คุณทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะ!"

หวังเหวินเฟยที่อยู่ข้างๆ พูดอย่างเฉยเมยว่า “ถ้าจะโทษก็ต้องโทษคุณย่ากับคุณพ่อ เออใช่ ยังมีพี่ชายของคุณด้วย”

จากนั้นหวังเหวินเฟยก็พูดต่อว่า “อีกอย่าง พวกคุณยังทำร้ายลุงหลี่ คุณก็รู้ว่าลุงหลี่อยู่ในครอบครัวของผมมาสี่สิบปีแล้ว เคยช่วยชีวิตพ่อของผม ผมเติบโตมาในการดูแลของเขา ตอนที่ผมพลัดตกน้ำในวัยเด็ก ลุงหลี่ก็เป็นคนช่วยชีวิตผมขึ้นมา ไม่อย่างนั้นผมคงตายไปนานแล้ว สำหรับผมแล้วลุงหลี่ก็ไม่ต่างจากปู่แท้ๆ ของผม พวกคุณทำร้ายเขาเพราะต้องการแย่งชิงคฤหาสน์! กล้าดียังไง! คนหน้าด้านอย่างพวกคุณ ผมไม่มีทางไปเป็นลูกเขยของพวกคุณเด็ดขาด แล้วก็อย่าคิดจะมาเป็นลูกสะใภ้ของบ้านเราด้วย!”

เซียวฉางเฉียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็หน้าซีด

นายหญิงใหญ่เซียวก็มีสีหน้าหวาดกลัวแทบจะล้มลง

พวกเขายังนึกว่าลุงหลี่เป็นแค่คนรับใช้ คิดไม่ถึงว่าจะมีความสำคัญต่อตระกูลหวังขนาดนี้...

ในเวลานี้นายหญิงใหญ่เซียวนึกเสียใจมาก ถ้ารู้ก่อนหน้านี้คงไม่กล้าแย่งชิงคฤหาสน์!

คฤหาสน์หลังนี้ก็ไม่ได้ แถมยังทำลายการแต่งงานของหลานสาวอีก!

ประเด็นสำคัญก็คือตนนั้นหวังจะเกาะตระกูลหวังเพื่อความเจริญรุ่งเรือง! แต่ตอนนี้ล้มเหลวทั้งสองอย่าง!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นายหญิงใหญ่ก็แทบจะร้องไห้ทั้งที่ไม่มีน้ำตา

เซียวเวยเวยที่นั่งอยู่บนพื้นตะโกนใส่นายหญิงใหญ่เซียวด้วยความโกรธแค้น “มันเป็นความผิดของยายแก่อย่างคุณคนเดียว! มันเป็นความผิดของคุณคนเดียวที่มาทำลายความสุขของฉัน!”