ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1139
คุณหญิงใหญ่เซียวไม่พอใจครอบครัวของเย่เฉินมาโดยตลอด
ตอนแรกขอร้องอ้อนวอนให้พวกเขาให้กลับมา แต่ไม่มีใครเอาจริงเอาจังหรือเห็นหัวเธอเลย ตอนนี้ตนเองได้รับเงินลงทุนมหาศาลจากตระกูลอู๋แล้ว ไม่จำเป็นต้องเห็นครอบครัวของพวกเขาอยู่ในสายตา
ยิ่งไปกว่านั้น นายหญิงใหญ่รู้สึกว่าตระกูลของเย่เฉินจริงๆแล้วข้างนอกดูเหมือนแกร่งแต่จริงๆแล้วไม่ได้แกร่ง
ดูเหมือนว่าจะมีคฤหาสน์Tomson Riviera แต่ในความเป็นจริง ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
ทั้งเย่เฉินและเซียวฉางควนไม่มีงานทำ พวกเขาอยู่บ้านว่างๆ และไม่มีรายได้
แม้ว่าเซียวชูหรันจะเปิดสตูดิโอ แต่ขนาดก็เล็กและสถานการณ์รายได้ก็ไม่ได้ดีมากนัก
ดังนั้น นายหญิงใหญ่จึงเชื่อมั่นว่า ครอบครัวของพวกเขาอยู่ในTomson Riviera อย่างลำบาก แต่ถ้าจะเปรียบเทียบเงินที่มีอยู่ในปัจจุบันนั้น พวกเขาเทียบตนเองไม่ได้แน่นอน
ตอนนั้นตนเองต้องการให้พวกเขากลับมา วิ่งไปหาพวกเขาเพื่อวิงวอนทุกรูปแบบ เสียหน้าจนไม่เหลือชิ้นดี แต่พวกเขาดูถูกตัวเองและยังไงก็ไม่ยอมกลับมาในตระกูลเซียว ตอนนี้ตระกูลเซียวได้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ต้องการไปกอบกู้หน้าที่พวกเขาเสียไปก่อนหน้านี้กลับไป!
เบนท์ลี่ย์ คอนติเนนตัล จีทีหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์ของเย่เฉิน เซียวไห่หลงมองไปที่นายหญิงใหญ่ข้างๆเขาและถามว่า "คุณย่า ให้ผมไปเคาะประตูหรือไม่?"
“ไม่ต้อง” นายหญิงใหญ่พูดพร้อมหัวเราะอย่างเย็นชา “บีบแตร ให้หม่าหลันออกมา”
เซียวฉางเฉียนเงยหน้าขึ้นและพบว่ามีหมวกสีเขียวมากกว่า 20 ใบที่แขวนอยู่บนระเบียงของหม่าหลัน เขาพูดอย่างโกรธเคือง"หม่าหลัน ไอ้สารเลว แขวนหมวกสีเขียวอยู่หลายวันแล้ว ยังไม่เอาลงอีก แม่งเอ้ย!"
นายหญิงใหญ่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดกับเซียวไห่หลง"ไห่หลง บีบแตร ทำให้หม่าหลันออกมา!"
“ได้ครับยาย!”
ด้วยรอยยิ้มที่ได้ใจบนใบหน้าของเซียวไห่หลง เขากดแตรรถ
เสียงแตรใหญ่ดังขึ้นนอกบ้านพักของเย่เฉิน
เซียวชูหรันและเย่เฉินกำลังนั่งอยู่ในรถสปอร์ตที่มีฉนวนกันเสียงที่ดีเยี่ยม และพวกเขาไม่ได้ยินเสียงอย่างชัดเจน แต่หม่าหลันในห้องนอนชั้นบนก็รู้สึกรำคาญทันทีที่ได้ยินเสียงรบกวนนี้
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...