ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1149
เมื่อเย่เฉินได้ยินดังนั้น จึงถามเซียวชูหรันด้วยความสงสัยว่า "อะไรนะ วันนี้เธอจะแต่งงาน เธอประกาศให้เพื่อนร่วมชั้นเก่าอย่างคุณรู้เพียงคนเดียวหรือเปล่า"
“ใช่...” เซียวชูหรันกล่าว “เธอต้องการให้ฉันช่วยเธอ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่สามารถจัดการคนเดียวได้ ตอนแรกฉันก็ต้องการให้เธอหาเพื่อนร่วมชั้นเก่าสักสองสามคนมาช่วย แม้จะมาเป็นกำลังใจให้ก็ยังดี แต่ว่าเธอไม่เห็นด้วย”
เย่เฉินพูดอย่างช่วยไม่ได้: "เธอคงไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นเก่าหลายคน ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้"
เซียวชูหรันพยักหน้าและกล่าวว่า “ฉันไม่เคยเห็นเธอน่าสงสารขนาดนี้มาก่อน ในวันแต่งงานที่สำคัญอย่างนี้ ครอบครัวของแม่ครอบครัวของสามีกลับไม่สนใจเธอ…”
เซียวชูหรันพูดแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ: "เย่เฉิน ที่จริงแล้ว ฉันคิดว่าดีจริง ๆ ที่ได้แต่งงานกับคุณ ถ้าครอบครัวของฉันให้ฉันแต่งงานกับชายหนุ่มร่ำรวย ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะถูกครอบครัวของฝ่ายสามีรังแกบังคับอย่างไร”
เย่เฉินทำหน้าเขินอายเล็กน้อย
ภรรยาของเขายังไม่รู้เลยว่าแต่งงานกับสามีสวะคนนี้ที่เป็นทายาทหนุ่มของครอบครัวชั้นนำในประเทศ
เซียวชูหรันเห็นว่าท่าทีของเขาแปลกไป จึงคิดว่าเขากำลังโกรธ เลยรีบอธิบายอย่างเร่งรีบว่า "เย่เฉิน อย่าคิดมากเลย ฉันไม่ได้หมายความอย่างอื่น แค่อยากจะบอกว่า มันเป็นเรื่องดีจริง ๆ ที่ฉันได้แต่งงานกับคุณ!”
เย่เฉินพยักหน้ายิ้ม ๆ พลางถามว่า “ถ้าวันหนึ่งฉันกลายเป็นคุณชายของครอบครัวเศรษฐี แล้วคุณจะทำอย่างไรล่ะ?”
เซียวชูหรันยิ้ม พลางกล่าวว่า “สิ่งที่คุณพูดไม่มีวันเป็นจริงได้หรอก เพราะคุณเป็นเด็กกำพร้า คุณจะเป็นคุณชายของครอบครัวที่ร่ำรวยไม่ได้”
คู่สามีภรรยาเดินขึ้นบันไดด้วยกัน เมื่อพวกเขาเดินไปถึงชั้นสาม ก็ได้ยินเสียงคนข้างบนทะเลาะโวยวาย
“ลูกสาวคนนี้ของคุณพร้อมที่จะแต่งงานจริง ๆ เงินสักหยวนก็ไม่ได้ก็แต่งงานออกไป? ถ้าคุณแต่งงานแบบนี้ ต่อไปฉันจะไม่ถูกใครนินทาเรื่องน่าอับอายนี้จนตายหรอก? "
คนพูดเป็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง น้ำเสียงของเธอดูฉุนเฉียวมาก ซึ่งเหมือนกับหม่าหลันมาก
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...