สวีลี่ฉินโบกมือ กล่าวอย่างไม่พอใจว่า “ถ้าเขากล้าไม่ตกลง ฉันกับพ่อของเขาก็ตัดความสัมพันธ์ทั้งหมด! ถึงเวลานี้แล้วเขายังไม่ยินยอมได้ด้วยเหรอ!”
พูดจบ สวีลี่ฉินเดินไปตรงหน้าของซุนหงเหว่ยและจางเสี่ยวม่าน กล่าวอย่างดูแคลนว่า “หงเหว่ย ฉันแม่ของแกยังคงยืนยันคำเดิม ถ้าจางเสี่ยวม่านไม่มีสินเดิมของฝ่ายหญิง30ล้าน งั้นเรื่องงานแต่งเลิกคุย!”
“สามสิบล้าน?!”
ซุนหงเหว่ยและจางเสี่ยวม่านต่างส่งเสียงตกใจออกมา!
จากนั้นซุนหงเหว่ยอดไม่ได้ที่จะถามอย่างโมโห “แม่ แม่จนจนบ้าไปแล้วหรือเปล่า? เมื่อกี้บอกว่า10ล้าน เพียงพริบตาเดียวเปลี่ยนเป็น30ล้าน แม่จะให้ครอบครัวของเสี่ยวม่านเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน? ต่อให้เป็นครอบครัวของเราก็ไม่มีเงินมากมายขนาดนี้!”
สวีลี่ฉินคว้าแขนเสื้อของซุนหงเหว่ยทันใด แล้วกล่าว “แกมากับแม่ แม่มีอะไรจะพูดด้วย”
พูดจบ ได้ตะโกนเรียกซุนเต๋อวั่งสามีของตน “เฒ่าแก่ซุนคุณก็มาด้วย”
ซุนเต๋อวั่งรีบตามไป สามคนทั้งครอบครัวได้มาถึงมุมที่ไร้ผู้คน ซุนหงเหว่ยถามอย่างเกรี้ยวกราดว่า “แม่ แม่คิดจะทำอะไรกันแน่? แม่ไม่อยากเห็นผมมีความสุขขนาดนี้เลยเหรอ?”
สวีลี่ฉินกล่าวด้วยเสียงกระโชกกระชาก “ทำไมแกพูดกับแม่แกแบบนี้? ฉันเป็นแม่ของแกเลี้ยงดูแกเติบโตมาขนาดนี้ แล้วจะไม่อยากเห็นแกมีความสุข? ฉันก็แค่ไม่อยากเห็นแกกระโดดลงไปในกองไฟก็เท่านั้น!”
“ฐานะครอบครัวของจางเสี่ยวม่านเป็นยังไง แกไม่รู้เหรอ? ถ้าแกแต่งงานกับมัน อนาคตพ่อแม่มัน น้องชายมัน ก็จะดูดเลือดดูดเนื้อแก! ไม่ใช่แค่ดูดเลือดแกนะ แล้วยังดูดเลือดดูดพ่อแกอีกด้วย แกอยากให้เราทั้งคู่โมโหเป็นบ้าหรือไง? หรืออยากทำร้ายพวกเราให้ตาย?”
ซุนหงเหว่ยรีบให้สัญญา “แม่วางใจได้ หลังจากที่ผมและเสี่ยวม่านแต่งงานกันแล้ว ชีวิตของเราทั้งคู่ พวกเรารับผิดชอบกันเอง พวกเราไม่มีทางแบมือของเงินแม่แม้แต่แดงเดียว”
แว็บเดียวท่าทีของซุนเต๋อวั่งก็ลังเลขึ้นมา
ยอมรับ ว่าการที่ให้ลูกชายรับของเหลือจากคนอื่นมันเสียหน้าอย่างมาก แต่ เทียบกับ50ล้าน เกียรติยศก็ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้นแล้ว
สวีลี่ฉินฉวยช่วงน้ำขึ้นให้รีบตักแล้วกล่าว “ซุนเต๋อวั่ง คุณอย่าลืมนะ ว่าประธานเซว์ตกลงแล้ว หลังจากที่ครอบครัวของเราทั้งคู่แต่งงานกันแล้ว เค้าจะเอาทรัพยากรในด้านแป้งส่วนมากมาให้เรา!”
“ถึงตอนนั้น โรงงานแป้งของเรา จะหาเงินได้ไม่รู้กี่เท่าไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้หนึ่งปีได้เงินหลายล้าน ไม่แน่ถึงตอนนั้นหนึ่งปีจะได้เงินหลายสิบล้านก็เป็นได้นะ บวกกับค่าสินสอด หนึ่งปีให้หลัง ทรัพย์สินของเราก็จะเกินร้อยล้านแล้ว!”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...