ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1189

เมื่อเห็นว่าเซว์ซิงหลงยังคงกล้าที่จะคัดค้านอยู่ หงห้าก็ตำหนิอย่างเคร่งครัดว่า: “บังอาจ แกกล้าขัดขืนคำสั่งของอาจารย์เย่เหรอ แกอยากตายหรือไง?”

เซว์ซิงหลงคลั่งรักลูกสาวที่ไร้ประโยชน์ของเขามาก ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจสถานะอันสูงส่งของท่านหงห้า เขาพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “ลูกสาวของฉันยังเด็ก! จะให้เธอแต่งงานกับผู้ชายที่แก่เหมือนฉันได้อย่างไร!”

หม่าจงเหลียงพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า: “ทำไม แกไม่อยากได้ไอ้แกนี้มาเป็นลูกเขยเหรอ? แล้วทำไมแกถึงปล่อยให้ลูกสาวตัวเองไปมั่วซั่วกับฝรั่งผิวดำที่ต่างประเทศได้ล่ะ?”

เซว์ซิงหลงพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “นั่นเป็นเพราะฉันไม่รู้! ถ้าฉันรู้ว่าเธอจะไปมั่วกับคนผิวดำคนนั้นตั้งแต่แรก ฉันจะไม่ส่งเธอไปต่างประเทศแน่นอน!”

หงห้าพูดอย่างเฉยเมยว่า: “พอเถอะ หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว ไม่มีใครสามารถฝ่าฝืนการตัดสินใจของอาจารย์เย่ได้ ถ้าขืนแกยังทำตัวไม่เหมาะสมอีกล่ะก็ อย่ามาโทษฉันใจร้ายกับแกก็แล้วกัน!”

เซว์ซิงหลงกล่าวอย่างเคร่งขรึม: “ถ้าแน่จริงก็ฆ่าฉันเลย! ฉันไม่กลัวหรอก! อย่างไรก็ตามฉันยังคงเป็นผู้ถูกยกย่องให้เป็นผู้ประกอบการท้องถิ่นที่ดีเด่นในเมืองจินหลิงเป็นเวลาหลายปี วันนี้คุณจะฆ่าฉันในตอนกลางวันแสกๆและต่อหน้าผู้คนมากมายแบบนี้จริงเหรอ?”

หงห้าหน้าบูดขึ้นมาทันที

ไอ้หมอนี้รู้ดีว่าเขาไม่กล้าลงไม้ลงมือกับเขาโดยตรงที่นี่

แม้ว่าเขาจะเป็นจักรพรรดิใต้ดินของเมืองจินหลิงก็จริง แต่ก็เป็นเรื่องยากมากที่จะจัดการกับผู้ประกอบการที่มีชื่อเสียงและมีมูลค่าหลายร้อยล้านในเวลากลางวันแสก ๆ แบบนี้

ในขณะที่เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีนั้น ก็มีเสียงพูดอย่างเย็นชาว่า: “ใครหน้าไหนที่ไม่กลัวตายกล้าขัดคำสั่งของอาจารย์เย่เหรอ ช่างเป็นคนหัวแข็งจริงๆเลย!”

เซว์ซิงหลงเงยหน้าขึ้นและตกตะลึงกับคนพูดอย่างมาก!

คน... คนคนนี้คือเจ้าของโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง เฉินจื๋อข่ายไม่ใช่เหรอ?

เขาคือประธานของสมาคมผู้ประกอบการพินนาเคิลห่งจินหลิง และยังเป็นตัวแทนของตระกูลใหญ่ชั้นนำของเย่นจิงอีกด้วย และผู้ประกอบการที่ยิ่งใหญ่ของเมืองจินหลิงทุกคนต่างก็ต้องอ่อนน้อมถ่อมตัวต่อเขาทั้งนั้น!

ยิ่งกว่านั้นเขาเรียกชายหนุ่มคนนั้นว่าอาจารย์เย่ด้วยเหรอ? !

ชายหนุ่มคนนี้คือใครกันแน่? !

เขามองว่าเฉินจื๋อข่ายที่กำลังเดินไปมาด้วยความตื่นตระหนกและพูดอย่างสั่นเทา: “เฉิน...ผู้จัดการทั่วไปเฉิน...โอ้ ไม่นะ...ประธานเฉิน คุณมาที่นี่ทำไม?"

เฉินจื๋อข่ายกล่าวอย่างเย็นชาว่า: “ ฉันมาเพื่อดูว่าใครหน้าไหนที่มันไม่กลัวตายกล้าฝ่าฝืนคำสั่งของอาจารย์เย่แบบนี้!”

หลังจากพูดจบเฉินจื๋อข่ายก็โค้งคำนับเย่เฉิน และกล่าวด้วยความเคารพว่า: “อาจารย์เย่ครับ ข้าน้อยมาสาย โปรดลงโทษข้าน้อยด้วย!”

------------