ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1192

เธอรู้ว่าภูมิหลังของเฉินจื๋อข่ายนั้นใหญ่มาก และรู้ว่าเขาเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นแถมยังเป็นผู้มีอำนาจอีกด้วย ถ้าเขาต้องการขับไล่ตัวเองและครอบครัวออกจากเมืองจินหลิงจริง ๆ เขาจะต้องทำอย่างที่พูดแน่ๆเลย

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆตัวเองไม่เพียงแต่สูญเสียคู่ชีวิตเท่านั้น แถมยังสร้างความเดือดร้อนให้กับคนในครอบครัวอีกด้วย 

ครอบครัวของเธอไม่ได้ร่ำรวยมากนัก ถือว่าพอกินพอใช้เท่านั้น ถ้าหากพวกเขาถูกไล่ออกจากบ้านเกิดเพราะตัวเองล่ะก็ ชีวิตพวกเขาจะต้องย่ำแย่แน่ๆเลย

ฉันจะไม่ทำให้ตัวเองและครอบครัวต้องลำบากอย่างแน่นอน มิฉะนั้นตัวเองก็จะกลายเป็นหนูข้างถนนที่มักจะถูกผู้คนเฆี่ยนตีนะสิ ?

ในขณะที่เธอตัดสินใจจะทำตามคำสั่งของเย่เฉินอย่างเจ็บปวดนั้น เธอก็เห็นจางเสี่ยวม่านที่ยืนอยู่ข้างเธอ

ทันใดนั้นสวีลี่ฉินก็รีบวิ่งไปหาจางเสี่ยวม่านราวกับว่าเธอเป็นผู้ช่วยให้รอดของตัวเอง จากนั้นเธอก็คุกเข่าลงบนพื้นและร้องไห้ขอความช่วยเหลือจากเธอ: “เสี่ยวม่าน ที่ผ่านมาป้าใจร้ายกับเธอมาโดยตลอด ป้าผิดไปแล้ว ต่อจากนี้ไป ป้าจะไม่คัดค้านการแต่งงานของเธอกับหงเหว่ยอีกต่อไป โปรดช่วยพูดกับอาจารย์เย่และขอร้องให้อาจารย์เย่ยกโทษให้ฉันด้วย ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่กำหนด เรารีบเตรียมงานแต่งงานอย่างรวดเร็ว ต่อไปนี้เธอจะเป็นลูกสะใภ้ที่ดีสุดของฉัน ฉันจะปฏิบัติต่อเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆของตัวเอง เธอว่าดีไหม? ฉันขอร้อง!”

ตอนนี้สวีลี่ฉินรู้แล้วว่า ทุกอย่างในวันนี้เกิดจากจางเสี่ยวม่าน หากเธอไม่ทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางลูกชายตัวเองแต่งงานกับจางเสี่ยวม่าน อาจารย์เย่จะไม่หาเรื่องตัวเองอย่างแน่นอน

 เหตุผลที่อาจารย์เย่มุ่งเป้ามาที่เธอนั้น เป็นเพราะทัศนคติที่ตัวเองมีต่อจางเสี่ยวม่านนั้นแย่มาก จึงทำให้เขาโกรธ 

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเองยังบังคับลูกชายแต่งงานกับลูกสาวของประธานเซว์อีกด้วย พฤติกรรมนี้คงทำให้อาจารย์เย่โกรธเคืองมากสินะ 

นั่นเป็นเหตุผลที่อาจารย์เย่ลงโทษตัวเองและต้องการให้สามีตัวเองแต่งงานกับลูกสาวของประธานเซว์

เมื่อเห็นสีหน้าที่พัวพันของเธอแล้ว สวีลี่ฉินก็รู้ว่าเธอกำลังกังวลว่าตัวเองจะหาเรื่องเพื่อแก้แค้นเธอในอนาคต

เธอจึงร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าจางเสี่ยวม่าน และอ้อนวอนอย่างเศร้าสร้อยว่า: “ไม่ต้องกังวล ฉันจะรักและทะนุกถนอมเธออย่างแน่นอน ต่อไปนี้เธอจะเป็นลูกสาวของฉัน และเราสองคนแม่ลูกจะละทิ้งความโชคร้ายและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และหากฉันไม่ทำตามสัญญาก็ขอให้ฉันไม่ตายดี!”

จางเสี่ยวม่านใจอ่อนในทันที และเธอก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เย่เฉิน

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดตะกุกตะกักกับเย่เฉินว่า: “คือ... เย่เฉิน... ไม่สิ... อาจารย์เย่ค่ะ...”เย่เฉินมองมาที่เธอและขัดจังหวะเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ฉันรู้ว่าคุณจะพูดอะไร แต่ฉันอยากจะบอกคุณว่ามันไม่ใช่เรื่องระหว่างคุณกับเธออีกต่อไป แต่มันเป็นเรื่องระหว่างฉันกับเธอ ดังนั้นแม้ว่าคุณจะขอร้องแทนเธอมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร ฉันจะไม่ให้เกียรติแก่คุณในเรื่องนี้ และฉันก็ไม่สามารถให้คุณด้วย!”

------------