ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1250
พูดพลาง ในปากก็ส่งเสียงจุ๊บออกมา
เสียงฝั่งเซียวซูหรันเขินอายจนเก็บไว้ไม่อยู่ แล้วกล่าวด้วยเสียงเขินว่า “เชื่อคุณจริงๆ ยังลามกผ่านโทรศัพท์ได้อีก!”
เย่เฉินหัวเราะ “คุณคือเมียของผมนะ จะพูดว่าผมลามกได้ยังไงกัน?”
พูดพลาง เขาก็หยอกล้อขั้นมา “เมียจ๋า จุ๊บหน่อยนะ ได้มั้ย? ขอร้องละ!”
ชนชั้นนำของจินหลิง เกือบทุกคนจะรู้ ว่าเย่เฉินอาจารย์เย่คือผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อคนทั่วไปเจอเขา ก็มีแต่จะประจบประแจง จะเคยเห็นเขาอ้อนวอนคนอื่นที่ไหนกัน?
ก็มีแค่ภรรยาของเขาเซียวชูหรัน ที่ทำให้เขานัวเนียไม่หยุดได้ขนาดนี้
แม้เซียวชูหรันจะเขินอาย แต่ในใจก็รู้สึกหวานละมุน จึงได้ส่งเสียงออดอ้อนไปแล้ว “โอเคโอเคโอเค กลัวคุณเหลือเกินละ แค่นิดเดียวนะ ห้ามได้คืบจะเอาศอก!”
“ได้ จุ๊บนิดเดียว นิดเดียวแล้วผมจะวางสายเลย”
เซียวชูหรันส่งเสียงจุ๊บอย่างเขินอายสุดๆ
เสียงจุ๊บนี้ เย่เฉินได้ยินจนละลายไปทั้งตัวแล้ว
ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงกล่าวอย่างทะเล้นว่า “เมียจ๋า เมื้อกี้เสียงเบาไป ฟังไม่ชัด อีกครั้งนะ!”
เซียวชูหรันกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด “ไอ้บ้า รู้อยู่แล้วว่าคุณต้องคิดไม่ซื่อ วางสายแล้ว!”
พูดจบ ก็วางสายไปอย่างเขินอายที่สุด
เย่เฉินได้ยินเสียงตู๊ดๆดังขึ้น ก็หัวเราะอิอิ แล้วเอามือถือใส่ในกระเป๋าอย่างพอใจ จากนั้นก็ขี่รถพลังงานไฟฟ้าอันเจ๋งเป้งคันนั้นของเขา ไปที่ยิมเนเซียม
ภายในยิมเนเซียมขณะนี้ จากเวที8แห่งได้ลดลงเหลือ4แห่ง
ภายในสนามโล่งขึ้นมาทันใด แต่ทำนองเดียวกันผู้ชมก็มากตามขึ้นมาด้วย
ห้องที่อยู่ข้างๆห้องพักนักกีฬาของเธอ เพียงแค่กำแพงกั้นไว้ เป็นห้องของอิโตะนานาโกะ
ขณะนี้ ยามาโมโตะคาซึกิก็กำลังพูดกับเธอด้วยคำพูดเดียวกับที่เย่เฉินพูด “อิโตะ การแข่งขันในวันนี้ คู่ต่อสู้ฝีมือห่างไกลจากคุณมาก ดังนั้นผมจะไม่วางแทคติกอะไรให้คุณนะ เชื่อว่าคุณจะชนะได้อย่างง่ายดายอย่างแน่นอน ”
อิโตะนานาโกะพยักหน้า แล้วกล่าวอย่างตั้งใจ “อาจารย์วางใจได้ค่ะ อิโตะจะต้องชนะนัดนี้อย่างแน่นอน!”
กำลังพูดอยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ทานากะโคอิจิที่ยืนอยู่ที่ประตูตลอดเวลารีบเปิดประตูห้อง เห็นโคบายา ชิจิโร่อันหล่อเหลา สวมชุดสูทสีฟ้าทั้งตัวกำลังยืนอยู่ที่ประตู ในมือถือดอกกุหลาบช่อหนึ่ง
เมื่อประตูเปิดออก เขาได้เดินเข้ามา ยิ้มกับอิโตะนานาโกะแล้วกล่าว “คุณอิโตะ ผมรีบมา เพื่ออวยพรให้คุณชนะตั้งแต่เริ่มต้นโดยเฉพาะเลยนะครับ!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...