ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1254
เย่เฉินยิ้ม:"คุณโคบายาก็ไม่เลวนี่ ดูสิคุณแต่งตัวแล้วอายุก็น้อยลงเลย แต่ว่าเตี้ยไปหน่อยเท่านั้นเอง"
โคบายา ชิจิโร่รู้สึกหดหู่
เขาสูงไม่ถึง 170 เซนติเมตร แม้ว่าเขาจะสูงปกติในหมู่ผู้ชายเอเชีย
โคบายา ชิจิโร่ฝันที่จะสูงถึง 180 เซนติเมตร แต่หลังจากพยายามมาหลายวิธีแล้ว เขาก็ยังทำไม่ได้
ดังนั้นปัญหาของความสูงจึงเป็นความเจ็บปวดในหัวใจของเขามาโดยตลอด
ตอนนี้ต่อหน้าอิโตะนานาโกะ ถูกเย่เฉินที่สูง185เซนติเมตรเยาะเย้ยความสูงของเขา ซึ่งทำให้เขาเสียหน้าเล็กน้อย
เย่เฉินพูดอีกว่า:"เฮ้ คุณโคบายา ฉันไม่นึกเลยว่าคุณจะพูดภาษาจีนกลางชัดมาก ดีกว่าพี่ชายของคุณมาก!"
โคบายา ชิจิโร่รีบพูดขึ้นว่า:"ก่อนตายพี่ชายของฉันเป็นคนเกียจคร้าน ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เรียนภาษาจีนอย่างจริงจัง"
"โอ้……"เย่เฉินพยักหน้าเบา ๆ และยิ้ม:"ฉันได้ยินมาว่าบริษัทของคุณเสี่ยวหลิน สนับสนุนการแข่งขันการต่อสู้แบบฟรีสไตล์ครั้งนี้ นี่คือเหตุผลที่คุณมาที่จินหลิงเหรอ?"
"ใช่ ใช่ครับ……"โคบายา ชิจิโร่ปาดเหงื่อ และพูดอย่างเร่งรีบ:"เราเป็นผู้สนับสนุนการแข่งขันครั้งนี้ และฉันจะมอบรางวัลให้ผู้ชนะการแข่งขันครั้งนี้เป็นการส่วนตัว หลังการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ"
เย่เฉินพยักหน้าและยิ้มและพูดกับฉินเอ้าเสวี่ยนข้างๆเขาว่า:"เอ้าเสวี่ยน เห็นไอ้เตี้ยนั้นไหม?เดี๋ยวพอเธอได้แชมป์เขาจะเป็นคนให้รางวัลเธอ"
"ไอ้…...ไอ้เตี้ยงั้นเหรอ?!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ โคบายา ชิจิโร่ก็รู้สึกหดหู่มาก!
โคบายา ชิจิโร่ถูกโจมตีมีอีกครั้ง เหมือนเลือดจะติดอยู่ในลำคอ เกือบจะอาเจียนออกมา
อิโตะนานาโกะที่อยู่ข้างๆ หัวเราะออกมาดังๆทันที
เธอฟังออกว่าเย่เฉินจงใจฉวยโอกาสเยาะเย้ยโคบายา ชิจิโร่ แต่เธอไม่คิดว่าชายคนนี้จะมีอารมณ์ขันขนาดนี้
ในเวลานี้ ยามาโมโตะ คาซึกิกลับหน้าบึ้งแล้วพูดว่า:"ที่ฉันบอกว่าพูดอวดดี ไม่ได้หมายถึงไอ้เตี้ยนี้ แต่สิ่งที่คุณพูดกับฉินเอ้าเสวี่ยนเมื่อกี้ แชมป์ของการแข่งขันครั้งนี้ จะต้องอิโตะนานาโกะที่อยู่ข้างๆฉัน เธอเป็นยอดฝีมือการต่อสู้แบบฟรีสไตล์ที่อายุน้อยที่สุด และมีความหวังมากที่สุดในญี่ปุ่น! ในบรรดาเพื่อนของเธอ ไม่มีใครเทียบได้!"
เมื่อได้ยินอย่างนั้น อิโตะนานาโกะก็รีบก้มศีรษะลงเล็กน้อย และพูดอย่างนอบน้อมว่า:"ท่านอาจารย์ท่านพูดเกินไปแล้วค่ะ มีสุภาษิตจีนโบราณว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน นานาโกะไม่กล้าพูดว่าไม่มีใครเทียบได้……"
ยามาโมโตะ คาซึกิพูดอย่างเย็นชา:"นานาโกะ! นักรบต้องมีศรัทธาและความมั่นใจที่จะชนะตลอดเวลา!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...