บทที่ 128 ใจคนยากแท้หยั่งถึง(2)
เมื่อพูดจบ เย่เฉินรีบเดินออกจากบ้านไปทันที คล้อยหลังก็ยังได้ยินเสียงสองคนนั้นทะเลาะกันอยู่
ปัญหาครอบครัวยากที่จะตัดสิน ไม่ยุ่งจะดีกว่า
เย่เฉินหาร้านอาหารเล็ก ๆ สั่งอาหารไม่กี่อย่าง กะว่าถึงเวลาตอนกลางคืนแล้วค่อยกลับบ้าน
แถวนี้คือย่านอาหารชื่อดังของเมืองจินหลิง มีผู้คนคับคั่ง
ตอนที่เย่เฉินกำลังทานข้าวอยู่ ทันใดนั้นสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างทั้งสองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของถนน เขาผงะ
นั่นเซียวชูหรันภรรยาของเขานี่?
ฝั่งตรงข้ามเป็นร้านอาหารระดับไฮเอนด์ กระจกสูงจากพื้นจรดเพดานถึงชั้น2 เย่เฉินกำลังมองเซียวชูหรันที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ตรงข้ามเธอมีชายวัยกลางคนใส่ชุดสูทสวมรองเท้าหนัง และสวมแว่นตากรอบทองนั่งอยู่
ในมือเซียวชูหรันถือเอกสารอยู่ และพูดรายงานกับชายคนนั้นไม่หยุด ราวกับว่าเขากำลังแนะสำนักงานของตัวเอง อาจเป็นเพราะเธอต้องการให้อีกฝ่ายลงทุน
แต่ชายวัยกลางคนกลับเหม่อลอยไม่มีสมาธิ สายตาของเขาจ้องมองตรงไปที่คอ ปกคอเสื้อ และหน้าอกของเธอ
แม้กระทั่ง ใช้วิธีการรับเอกสารมา เพื่อจะได้สัมผัสมือของเซียวชูหรัน
ยังดีที่เซียวชูหรันเป็นคนสายตาไว หลบได้ทัน
เย่เฉินเห็นดังนั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมา!
ไอ้อึหมานี่ กล้าดียังไงมาคิดไม่ซื่อกับภรรยาผม!
พนักงานบริการเพิ่งเดินมาพร้อมกับบะหมี่เกี๊ยวหนึ่งชาม ยังไม่ทันที่จะวางลง เย่เฉินยืนขึ้น แล้วหยิบธนบัตรสีแดงออกมาใบหนึ่งวางลงบนโต๊ะ
ตอนกลางคืนสองทุ่มมันก็ไม่เช้าแล้ว ถ้าคุยกันต่อไปเกรงว่าอาจเลยไปถึงกลางดึก ตัวเองเป็นผู้หญิงที่แต่งงานมีสามีแล้ว ถ้าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปมันคงไม่ดีเป็นแน่
ชายวัยกลางคนยิ้มและกล่าวว่า “ไม่ดึกหรอก การลงทุนไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ถ้าหากเราไม่ทำความเข้าใจกันอย่างลึกซึ้ง ต่อไปเราจะมีความไว้วางใจซึ่งกันและกันได้อย่างไร? คืนนี้ให้ผมเลี้ยงอาหารคุณ แล้วเรามาพูดคุยแผนโครงการนี้อีกครั้ง มาประธานเซียวเรามาจับมือกันก่อน เพื่อความร่วมมือในอนาคตของเรา”
เมื่อพูดจบ ชายวัยกลางคนก็ยื่นมือออก เพื่อจะไปจับมือเล็ก ๆของเซียวชูหรัน ด้วยสายตาที่เป็นประกาย
ชายวัยกลางคนคนนี้ชื่อเหมยผิง “เซียวชูหรันเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองจินหลิง” เขาอยากได้เธอจนน้ำลายหก
เพียงเพราะขาดโอกาส จึงยังไม่มีโอกาสได้ลงมือกับหญิงงามคนนี้
ตอนนี้เซียวชูหรันขอพบเขาเป็นการส่วนตัว โดยบอกว่าตัวเธอออกจากตระกูลเซียวแล้ว และต้องการชักชวนให้เขาลงทุนกับสำนักงานใหม่ของเธอ สิ่งนี้ทำให้เขามีความสุข คืนนี้เขาวางแผนที่จะพาเธอขึ้นห้อง สุดสวิงริงโก้ไปเลย!
……

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...