ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1309

อิโตะนานาโกะคิดไม่ถึงว่า เย่เฉินคนนั้น จะเป็นอาจารย์เย่ในสายตาของหมอเทพท่านนี้ ถึงขั้น ยังเป็น”มังกรจริงในหมู่คน”ในสายตาของเขาอีก

ญี่ปุ่นก็มีตำนานที่เกี่ยวกับมังกรมากมาย ถึงอย่างไรอารยธรรมของญี่ปุ่นก็สืบทอดจากจีนไปในตอนแรก ดังนั้นอารยธรรมของทั้งสองประเทศใกล้ชิดกันมาก

ในวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่น มังกรก็เป็นสิ่งมีชีวิตระดับสูงที่สุด ตำแหน่งแทบจะเหมือนเทพทั่วไปไม่แตกต่างกัน

แต่ว่า เธอคิดไม่ถึง เพราะเหตุใดท่านอุคนนี้ ถึงได้ยกย่องวัยรุ่นคนหนึ่งว่าเป็นมังกรจริงในหมู่คน

เป็นธรรมดาว่าเธอไม่อาจจะรู้ได้ ผลกระทบที่เย่เฉินนำมาให้ซือเทียนฉี โค่นล้มความรู้ความเข้าใจหลายสิบปีของซือเทียนฉี

ด้วยวิชาทางการแพทย์ที่เย่เฉินแสดงออกมาให้เห็น รวมไปถึงความสามารถการกลั่นยาที่เหลือเชื่อ ในสายตาของซือเทียนฉีแล้ว เรียกได้ว่าก็คือเห็นได้แค่ครั้งเดียวในชีวิต มีได้แค่คนเดียวในโลก

ดังนั้น เขานับถือและเทิดทูนเย่เฉินอย่างหาใดเปรียบมาโดยตลอด

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตัวเขาเองได้ประโยชน์มากมายจากบนตัวของเย่เฉิน ยาวิเศษที่ใช้ในการรักษาบาดแผลเม็ดหนึ่ง ยาอายุวัฒนะเม็ดหนึ่ง ทำให้ชีวิตของเขาได้พลิกเปิดบทความใหม่ออกมา

บุญคุณยิ่งใหญ่แบบนี้ ชาตินี้เขามิอาจลืม และก็ยากที่จะตอบแทนบุญคุณไปตลอดชีวิต

ในเวลานี้ อิโตะนานาโกะเห็นท่าทีของซือเทียนฉีเปลี่ยนเป็นบันดาลโทสะเป็นอย่างยิ่ง เธอรีบขอร้องอย่างถ่อมตนในทันที “หมอเทพซือ ที่อาจารย์ล่วงเกินคุณเย่ก็เป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ พูดไวไม่คิด แน่นอนว่ามีความผิด แต่ความผิดไม่ถึงขั้นเช่นนี้ ดังนั้นยังไงก็ขอความกรุณาท่านจิตใจเมตตา ยื่นมือช่วยเหลือด้วยค่ะ！”

ซือเทียนฉีมือใหญ่โบกขึ้น เอ่ยด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยวอย่างหาใดเปรียบ “แม่หนู ชีวิตของข้าเรียกได้ว่าต่างก็เป็นอาจารย์เย่ที่ช่วยเอาไว้ ข้าอยู่ที่จินหลิงเปิดโรงหมอรักษาช่วยชีวิตคน ก็เพื่อตอบแทนบุญคุณของอาจารย์เย่ทั้งสิ้น ดังนั้น คนที่ล่วงเกินอาจารย์เย่ใดๆก็ตาม ต่างก็เป็นศัตรูในสายตาของข้า ข้าเห็นเจ้าพูดจาทำเรื่องเข้าใจมารยาทเป็นอย่างยิ่ง ไม่ยินดีที่จะพูดจาด้วยถ้อยคำที่รุนแรงกับเจ้า ยิ่งไม่อยากไล่เจ้าออกไป ดังนั้นยังไงก็หวังว่าตัวเจ้าจะรู้ตัวออกไปจากที่นี่ด้วยตนเอง！”

โคบายา ชิจิโร่ตั้งแต่ต้นจนจบก็ตามอยู่ที่ด้านข้าง แต่ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่ประโยคเดียว

ในสายตาของเขา จีบสาวแน่นอนว่าสำคัญ แต่ความปลอดภัยของคนสำคัญยิ่งกว่า พี่ชายแท้ๆต่างก็ถูกจัดการอยู่ที่จี้ซื่อถังแห่งนี้ เขาพูดยังไงก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามอยู่ที่นี่

ออกมาจากจี้ซื่อถังเป็นเพื่อนอิโตะนานาโกะแล้ว โคบายา ชิจิโร่เอ่ยโน้มน้าวด้วยเสียงที่อ่อนโยนว่า “คุณนานาโกะก็ไม่ต้องใส่ใจมากเกินไปหรอกครับ อารมณ์ของยอดฝีมือที่ตัดขาดจากโลกภายนอกแบบนี้ จะมากจะน้อยต่างก็มีความแปลกประหลาดด้วยกันทั้งนั้น พวกเรากลับไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อนก็ได้ วันหลังค่อยมาเยี่ยมเยียนถึงที่ใหม่ ประเทศจีนไม่ใช่ว่ามีเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงมากที่มีชื่อว่าเยี่ยมกระท่อมสามครั้งหรอกหรอครับ? บอกว่าเล่าปี่ไปที่บ้านของจูกัดเหลียงสามครั้ง เชิญเขาออกจากภูเขา หลังจากสามครั้งเต็มๆ จูกัดเหลียงถึงได้ตอบตกลง งั้นพวกเราไม่สู้มาเยี่ยมเยียนจี้ซื่อถังสามครั้งสักครั้ง”

อิโตะนานาโกะส่ายศีรษะ เอ่ยขึ้น “เมื่อครู่นี้ฉันเห็นสายตาของหมอเทพท่านนั้น ตอนที่ท่านปฏิเสธฉัน ในใจคงจะไม่ได้หลงเหลือที่ว่างใดๆอีก ต่อให้ฉันมาสามครั้ง ถึงขั้นสามสิบครั้ง ผลลัพธ์เกรงว่าก็เหมือนกัน ตอนนี้ดูแล้วหากคิดจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ ยังไงก็ต้องเริ่มจากตัวของคุณเย่คนนั้น”

“เย่เฉิน?！”