ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1317
วันถัดมา
เที่ยวบินของกู้ชิวอี๋ บินตอนเช้าแปดโมงครึ่ง
แต่รอบรองชนะเลิศของการแข่งขันการต่อสู้แบบฟรีสไตล์ เริ่มแข่งตอนสิบโมงเช้า
ดังนั้น เย่เฉินคิดว่าจะไปส่งกู้ชิวอี๋ก่อน จากนั้นค่อยไปสนามยิมเนเซียมดูการแข่งขันของฉินเอ้าเสวี่ยน
เช้าตรู่ เย่เฉินก็ไปหาเซียวฉางควนพ่อตา พูดกับเขาว่า “พ่อ ช่วงเช้าท่านใช้รถไหม? ถ้าไม่ใช้ล่ะผมขอยืมขับ ช่วงเช้าผมมีธุระนิดหน่อย”
เซียวฉางควนหัวเราะ แฮ่ๆ หนึ่งที พูดว่า “ช่วงเช้าผมต้องเป็นตัวแทนสมาคมศิลปะจีนของพวกเรา ไปมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุฝั่งโน้นจัดการปาฐกถาเรื่องการวินิจฉัยของโบราณ”
พูดอยู่ เซียวฉางควนยังส่งสายตาให้กับเย่เฉินหนึ่งที ความหมายของสายตานั้นคือ “แกเข้าใจนะ”
เย่เฉินกระจ่างในชั่วพริบตาเดียว
ย่อมเป็นกิจกรรมครั้งก่อนที่มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุกับสมาคมศิลปะจีนจัด พ่อตากับหานเหม่ยฉิงพบเจอกัน พอดีแม่ยายของตนเองก็ไม่ได้สงสัยในตัวเขาอีก ดังนั้นพ่อตาก็อยากจะอาศัยโอกาสนี้ เพิ่มการสัมผัสกับหานเหม่ยฉิงมากหน่อย
ครั้งนี้จัดการปาฐกถาที่มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ ไม่ต้องบอกตนเองก็คาดเดาออกมาได้เช่นกัน เขาย่อมพุ่งไปยังหานเหม่ยฉิงอย่างแน่นอน
เซียวฉางควนแป๊บเดียวก็ตกใจจนฉีราดแล้ว
เขารู้จักนิสัยของหม่าหลัน ถ้าหากว่าเธอพูดเช่นนี้แล้ว ก็จะทำออกมาอย่างแน่นอน
ตอนนี้ตนเองยากที่จะมีฐานะที่แน่นอนอยู่ในสมาคมศิลปะจีน ทั้งอาศัยในนามของสมาคมศิลปะจีน ได้สัมผัสกับหานเหม่ยฉิงเพิ่มอีกหลายส่วน ที่ไหนจะให้หม่าหลันไปทำร้ายอย่างนี้ได้ล่ะ?
เธอหญิงปากร้ายคนนี้เดิมทีนิสัยก็อารมณ์ร้ายปากจัดมาก ตอนนี้ฟันหน้ายังหลุดออกสองซี่ ดูแล้วจะว่าขี้เหร่มากขนาดไหน ก็ขี้เหร่มากขนาดนั้นจริงๆ ไม่ว่ายังไงตัวเองก็จะให้เธอไปสมาคมศิลปะจีนขายหน้าตนเองไม่ได้!
สิ่งที่ยิ่งสำคัญกว่าคือ ถ้าหากเธอจับตามองสมาคมศิลปะจีน จากนั้นสืบตามเบาะแสได้พบเห็นหานเหม่ยฉิงกลับประเทศแล้วอีก อีกทั้งตนเองกับหานเหม่ยฉิงมากน้อยยังได้สัมผัส งั้นเธอย่อมจะอาละวาดสมาคมศิลปะจีนกับมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุล้วนก้นชี้ฟ้า!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...