ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1331
อิโตะ นานาโกะคิดมาถึงตรงนี้ ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าคอยประคับประคองเธอไว้ ให้สะกดกลั้นความเจ็บปวดของร่างกาย และแสดงพลังแรงกล้าออกมาในพริบตา!
จากนั้น ก็เห็นแต่อิโตะ นานาโกะกระโดดลุกขึ้น หมุนตัว270องศาในฉับพลัน ขาขวายาวเรียวยกสูงขึ้น ถีบเข้าไปทีหน้าMichaelอย่างแรง!
Michaelยังแปลกใจกับท่าทีผิดปกติในวันนี้ของอิโตะ นานาโกะอยู่ และไม่คิดมาก่อนเลยว่า เธอจะโจมตีใส่ตนรุนแรงฉับพลันแบบนี้!
แถมMichaelยังคิดไม่ถึงอีกว่า นานาโกะในตอนนี้ จะแสดงฝีมือที่ซ่อนอยู่ออกมาอย่างแรงกล้าเนื่องจากเย่เฉิน!
การโจมตีครั้งนี้ของนานาโกะ มันเกินกว่าระดับสูงสุดของเธอในตอนปกติไปมากนัก!
ตอนMichaelได้สติกลับมา และจะป้องกัน เวลาที่อิโตะ นานาโกะเหลือให้เธอก็ได้ผ่านไปแล้ว!
เธอรู้สึกแต่ว่ามีเงาดำซัดเข้าหาใบหน้าด้านข้างของเธอพร้อมด้วยพลังมหาศาล เธอตกใจหน้าซีด กำลังจะหลบหลีก ก็รู้สึกว่าพลังมหาศาลนั่นปะทะเข้าหาตนอย่างรุนแรง!
ตึ้ง!
เธอรู้สึกเหมือนสมองโดนฝ่าเท้านี้ถีบจนไฟตัด สมองมึนงงไปชั่วขณะ หมดสิ้นสติสัมปชัญญะไปทันที ล้มตึงลงกับพื้นเลย!
นี่มัน...
ทั่วทั้งสนามเงียบกริบ!
ใครต่างไม่คิดมาก่อนเลยว่า อิโตะ นานาโกะที่เมื่อกี้ยังอยู่ในสภาพตั้งรับ แทบจะโดนMichaelบีบจนตรอก ทำไมชั่วพริบตาเดียวกลับแสดงพลังโจมตีรุนแรงแบบนี้ออกมา แค่เท้าเดียวก็ทำMichaelสลบลงไปกองกับพื้นแล้ว?!
หลังจากเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ทั่วทั้งสนามพลันเกิดเสียงปรบมือกึกก้องราวฟ้าผ่าขึ้น!
“เย่เฉิน! ฉันใช้กระบวนท่าเดียวเอาชนะได้ในที่สุด! ฉันทำให้คุณมองฉันใหม่หรือเปล่า?”
ตอนนี้เย่เฉินประสานสายตากับเธอ ฉับพลันเขารู้สึกตกใจมากกับความมุ่งมั่นในแววตาของสาวน้อยญี่ปุ่นคนนี้ รวมถึงความดื้อรั้นในสีหน้านั้นด้วย
หลังจากนั้นเขายกนิ้วโป้งให้เธอจากระยะห่างที่ไกลนี่
หลายวินาทีผ่านไป เขาเปลี่ยนรูปมือเป็นโบกมือให้อิโตะ นานาโกะ และหมุนตัวเดินจากไป
อิโตะ นานาโกะอดเหงาหงอยลงไม่ได้เมื่อมองตามแผ่นหลังเย่เฉิน
แต่พอคิดถึงว่าเมื่อกี้เย่เฉินยกนิ้วโป้งให้เธอ เธอก็รู้สึกหวานชื่นขึ้นมาเล็กน้อยในจิตใจ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...