ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1348
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบุญคุณความแค้นตอนนั้นของพวกเขา หรือสัมพันธ์ซับซ้อนในตอนนี้ เธอจะไม่ก้าวก่ายอีก
เซียวฉางควนเองก็ไม่คาดหวังว่าลูกสาวจะสนับสนุนตนเต็มที่ ไม่ก้าวก่าย ถือเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดที่เขาจะคิดได้แล้ว ดังนั้นเขาเลยพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ไอ้หยาชูหรัน หนูทำได้ถึงขั้นนี้ พ่อก็ขอบคุณมากแล้วล่ะ!”
เซียวชูหรันถอนหายใจยาว บอกว่า “นาฬิกาเรือนนี้ที่คุณน้าหานให้พ่อ พ่ออย่าใส่ที่บ้านเลยดีกว่า เดี๋ยวแม่เห็นก็ถามไม่หยุด”
“เข้าใจเข้าใจ!” เซียวฉางควนพยักหน้าอย่างตื่นเต้น พูดรัวๆ “ต่อไปอยู่บ้าน พ่อไม่ใส่เรือนนี้แน่!”
เย่เฉินที่นั่งข้างๆ ถึงจะไม่ได้พูดอะไร แต่พอได้ยินมาถึงตรงนี้ ก็อดถอนหายใจโล่งอกแทนพ่อตาไม่ได้
พ่อตาตนนี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ ที่จริงการที่เขาทนหม่าหลันมาได้หลายปีขนาดนี้ เหตุผลหลักก็เพื่อเซียวชูหรัน
ถ้าไม่ใช่เพื่อลูกสาวตน เขาไม่มีทางทนมาได้ตลอด ดังนั้นพอมองจากจุดนี้ เห็นได้ชัดเลยว่า พ่อตาตนไม่ได้ไม่มีอะไรเลย อย่างน้อยเขารักเซียวชูหรันมากจริงๆ
แถมต่อให้ตอนโดนเซียวชูหรันคาดคั้นถาม เขาเองก็ไม่เคยพูดว่า ความอยุติธรรมที่ได้รับมายี่สิบกว่าปีนี้เขายอมทนเพื่อเซียวชูหรัน เขาคู่ควรกับคำที่ว่าความรักของพ่อหนักแน่นดุจขุนเขาแล้วล่ะ
...
พอกลับมาที่Tomson Riviera เย่เฉินกำลังขับรถเข้าเขต ก็เห็นอิโตะ นานาโกะใส่หน้ากากปิดปากยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าเขต
ถึงหน้ากากจะปกปิดใบหน้าเธอไป แต่เย่เฉินยังคงวิเคราะห์จากรูปร่าง ทรงผมและความรู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้คืออิโตะ นานาโกะ
พอเห็นเขาขับเข้าใกล้ อิโตะ นานาโกะ เดินมาทางเขาหลายก้าวอย่างอัตโนมัติ แต่อาจเพราะเห็นเซียวฉางควนและเซียวชูหรันในรถ เลยชะงักเท้าไป
เย่เฉินรู้ว่าเมียและพ่อตาอยู่ในรถ และไม่สามารถจอดรถทักทายเธอ หรือถามว่าเธอมาหาตนทำไม ดังนั้นเขาได้แต่ขับรถเข้าไปก่อน คิดว่าอีกสักพักจะหาข้ออ้างออกมาดูหน่อย
เซียวชูหรันผงกหัวเล็กน้อย และถอนหายใจออกมาอีก
เย่เฉินคิดถึงอิโตะ นานาโกะที่อยู่หน้าประตูเขต เลยบอกว่า “คุณกับพ่อเข้าไปก่อนนะ ผมออกไปข้างนอกหน่อย”
เซียวชูหรันถามอย่างแปลกใจ “ดึกป่านนี้แล้วคุณจะออกไปทำไมน่ะ?”
เย่เฉินบอก “ผมไปซื้อยาดีท็อกซ์ตับให้พ่อหน่อย เขาดื่มมาไม่ใช่หรอ!”
เซียวชูหรันบอก “ฉันไปดีกว่า”
เย่เฉินโบกมือปฏิเสธ “คุณเข้าไปเป็นเพื่อนพ่อ เกิดแม่บ่นเขาอีก คุณจะได้คอยช่วยเตือนอยู่ข้างๆได้!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...