เย่เฉินไม่รู้ว่าตอนนั้นตนเองทิ้งอะไรไว้ให้กับอิโตะ นานาโกะ ตกลงมันคือสายตาอะไร
เนื่องจากตอนนั้นไม่มีกระจก เพื่อดูว่าดวงตาของเขาเป็นอย่างไร
แต่เขาจำความรู้สึกตอนนั้นของเขาได้ดี
ตอนนั้นเขามองเห็นเธอถูกคู่ต่อสู้โจมตีอย่างต่อเนื่อง ภายในใจของเขารู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก
ดังนั้น เมื่อคิดดูแล้ว อิโตะ นานาโกะที่มองเห็นในตอนนั้น น่าจะเป็นสายตาที่มองตัวเองอย่างปวดใจมั้ง?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย จึงถอนหายใจ แล้วพูดอย่างจริงจัง“จากนี้ไปอย่าโง่ขนาดนี้อีกนะ การแข่งขันสามารถมำมันได้อย่างเต็มที่ แต่อย่าความคิดที่นอกเหนือจากนี้แม้แต่เล็กน้อย จนทำให้เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์อันตราย”
อิโตะ นานาโกะที่ได้ยินคำพูดเป็นห่วงของเย่เฉิน หัวใจของเธอก็ดีใจลิงโลดเหมือนผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง เธอพยักหน้าติดต่อกันหลายครั้ง“ฉันทราบแล้วค่ะเย่เฉินซัง!”
เย่เฉินที่มองไปที่เธอ ที่ยังคงเห็นรอยฟกช้ำที่หางตา จึงอดพูดแนะนำไม่ได้“นัดต่อไปคุณต้องแข่งกับเอ้าเสวี่ย จะต้องจำไว้นะเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเอ้าเสวี่ย คุณก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้มันไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่อย่าฝืนแบกรับ หรือฝืนทน เพราะความแข็งแกร่งของเอ้าเสวี่ยในตอนนี้ สูงกว่าคุณแน่นอน อีกทั้งยังเหนือกว่าคุณมาก ถ้าคุณฝืนเกินไป กลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บ”
อิโตะ นานาโกะที่ได้ยินมาถึงตรงนี้ เธอก็พยักหน้าเบาๆ แล้วอดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า“เย่เฉินซัง นานาโกะมีความสงสัยค่ะ มันฝังอยู่ภายในใจมานานแล้ว อยากให้คุณช่วยชี้แนะ ไม่รู้ว่าจะเสียมารยาทไหม ?”
เย่เฉินจึงเอ่ยอย่างเรียบเฉย“คุณพูดเถอะ ถ้าผมบอกคุณได้ ผมจะไม่เก็บซ่อนไว้”
อิโตะ นานาโกะจึงรีบพูดว่า“การแข่งขันของฉินเอ้าเสวี่ยนฉันกับอาจารย์ผู้มีพระคุณเคยศึกษากันมาก่อนเคยดูวิดีโอการแข่งขันของเธอมาเยอะมาก รู้สึกว่าความแข็งแกร่งของเธอในตอนนี้ ดูเหมือนจะดีขึ้นอย่างก้าวกระโดด เห็นได้ชัดว่าดีขึ้นมากกว่าจังหวะการฝึกฝนในปกติ เพราะฉะนั้นฉันอยากถามเย่เฉินซังว่า ฉินเอ้าเสวี่ยนเธอถึงพัฒนาตัวเองได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้?ความคืบหน้ากับการพัฒนานี้มีความเกี่ยวข้องกับเย่เฉินซังไหมคะ?”
เย่เฉินหัวเราะพลางเอ่ยถาม“ถ้าผมบอกว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับผมล่ะ?”
อิโตะ นานาโกะที่มองตามหลังอยู่นาน จนกระทั่งแผ่นหลังของเขาหายลับไปต่อหน้า คราวนี้เธอจึงถอนหายใจ แล้วหันหลังกลับ
……
ตอนนี้
โรงแรมสากลจินหลิง
โคบายา ชิจิโร่พึ่งอาบน้ำเสร็จในห้องน้ำของตนเอง เขาเดินไปรินวิสกี้อย่างช้าๆ นั่งลงตรงโซฟาด้านหน้าหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน มองวิวยามค่ำคืนของจินหลิงด้วยใบหน้าพึงพอใจ
เหตุผลที่เขาอารมณ์ดีมาก เป็นเพราะการแข่งขันสากลของจินหลิงแบบฟรีสไตล์ในครั้งนี้ มีการทำลายสถิติความสนใจในประเทศจีน ถึงกระนั้น ความนิยมของยากระเพาะเสี่ยวหลินก็พุ่งขึ้น

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...