เมื่อเย่เฉินได้ยินเรื่องนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูด:“ตระกูลโคบายาไม่น่าเชื่อถือ ไม่เพียงเคยขโมยยาวิเศษของฉัน ยังมีโคบายาชิจิโร่หาคนมาฆ่าพี่ชายของเขาด้วย ถ้าร่วมมือกับคนตระกูลนี้ ต้องโดนพวกเขาคิดร้ายแน่นอน
ขณะพูด เย่เฉินก็นิ่งไปชั่วครู่แล้วพูด:“นอกจากนี้ ตระกูลโคบายายังเป็นตระกูลของประเทศญี่ปุ่น ถ้าพวกเราร่วมมือกับพวกเขา พวกเราก็ต้องเปิดเผยสูตรปรุงยาของพวกเราให้กับพวกเขา เมื่อพวกเขาได้สูตรปรุงยาของพวกเราไปแล้ว มันเป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะหักหลังพวกเราหรือไม่ก็ฆ่าพวกเราปิดปาก ดังนั้นพวกเราห้ามร่วมมือกับพวกเราเด็ดขาด”
เมื่อเว่ยเลี่ยงได้ยินเรื่องนี้ เขาก็รีบพูดทันทีว่า:“อาจารย์เย่ เรื่องนี้ฉันไม่ได้พิจารณาอย่างถี่ถ้วน ขอให้คุณวางใจ ฉันจะออกไปปฏิเสธโคบายาชิจิโร่ทันที!”
เย่เฉินหัวเราะและพูด:“ฉันรู้จักตระกูลโคบายาดี พวกเขาไม่ยอมตัดใจเรื่องนี้ง่ายๆแน่นอน พวกเขาอาจจะทำเรื่องไม่ดีก็ได้ สองสามวันนี้คุณต้องระวังตัวหน่อย ฉันจะกำชับเฉินจื๋อข่ายกับหงห้า ให้พวกเขาช่วยเหลือคุณและจับตาดูคนพวกนั้น”
เว่ยเลี่ยงรีบพูดทันที:“ได้ครับอาจารย์เย่ ฉันรู้แล้ว!”
ขณะพูด เว่ยเลี่ยงก็ถาม:“อาจารย์เย่ ยากระเพาะเก้าเสวียนของพวกเราได้รับการยอมรับที่ดีมากๆ คุณคิดว่าพวกเราควรขยายสายการผลิตให้เร็วที่สุดไหม?ถ้าคุณต้องการ ฉันจะรีบไปขอที่ดินอุตสาหกรรมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม:“ถ้าพวกเราสร้างสายการผลิตเอง มันจะช้าเกินไป?ตอนนี้มีสายการผลิตขนาดใหญ่หลายแห่งอยู่ต่อหน้าพวกเราแล้วไม่ใช่เหรอ”
เว่ยเลี่ยงถามด้วยความประหลาดใจ:“อาจารย์เย่ คุณหมายถึงบริษัทผลิตยาโคบายาหรือเปล่า?”
“ใช่” เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม:“พี่ชายของเขาที่ชื่อโคบายาชิอิจิโร่ยังอยู่ในมือของฉัน ครั้งนี้พวกเราจับตัวโคบายาชิจิโร่ไว้ แล้วปล่อยตัวโคบายาชิอิจิโร่กลับไปสืบทอดธุรกิจของโคบายากรุ๊ป ถ้าโคบายาชิอิจิโร่ต้องการกลับไปสืบทอดธุรกิจจริงๆ เขาต้องโอนหุ้น 80% ของบริษัทผลิตยาโคบายาเป็นชื่อของฉัน ถ้าเขาไม่รับปาก ก็ให้เขาอยู่โรงเลี้ยงสุนัขต่อไป เขาจะได้ช่วยเก็บกวาดโรงเลี้ยงสุนัขให้หงห้าด้วย!”
เว่ยเลี่ยงส่ายหัว:“คุณชิอิจิโร่ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ เถ้าแก่ของเราไม่สนใจข้อเสนอของคุณเลย พวกเราต้องขอโทษด้วยจริงๆ บริษัทผลิตยาเก้าเสวียนของพวกเราไม่สามารถร่วมมือกับบริษัทของคุณได้”
โคบายาชิจิโร่ขมวดคิ้วและถามว่า:“ผู้จัดการเว่ย เถ้าแก่ของพวกคุณไม่พอใจกับส่วนแบ่งของทางเราเหรอ?เอาแบบนี้ละกัน ถ้าพวกเราร่วมมือกัน กำไรสุทธิพวกคุณแบ่งไป 70% พวกเราขอแค่ 30% กำไรส่วนมากให้พวกคุณ ฉันทำแบบนี้พวกคุณก็เห็นความจริงใจของเราที่อยากร่วมมือกับพวกคุณ”
เว่ยเลี่ยงยิ้มเล็กน้อย:“พวกเราต้องขอโทษด้วยจริงๆ เถ้าแก่ของพวกเรากล่าวว่า ไม่ร่วมมือกับพวกคุณแน่นอน และมันไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนแบ่งด้วย คุณชิอิจิโร่ เชิญกลับไปเถอะ”
“คุณ...”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...