ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1422
ดังนั้น เย่เฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ พูดอย่างจริงจังว่า:"ลุงกู้ ป้าหลิน หนานหนาน ผมเย่เฉินมีชีวิตหนึ่งวัน ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน ผมจะไม่ให้พวกคุณโดนรังแกแน่นอน!"
พูดจบ เย่เฉินมองไปทางกู้เย้นจง พูดอย่างจริงจังว่า:"ลุงกู้ ผมมีวิธีรักษาโรคของคุณ ทำให้คุณแข็งแรงอีกครั้ง!"
ถ้าหากเย่เฉินพูดแบบนี้ในตอนที่ทานข้าวเมื่อกี้ กู้เย้นจงมีโอกาสไม่เชื่ออย่างแน่นอน
เขารู้ โรคแบบนี้ของตนไม่มีทางรักษาให้หายได้
แต่ว่าเมื่อกี้แค่เห็นว่าเย่เฉินเอาชนะเทพสงครามและเจ้าถิ่นด้วยพลังของเขาเอง เขาก็เชื่อมั่นเย่เฉินอย่างแรงกล้า
เขารู้สึกว่า ในเมื่อเย่เฉินพูดแบบนี้ งั้นเขาคงจะมั่นใจเล็กน้อย
ดังนั้น เขาจึงรีบถามว่า:"เฉินเอ๋อ นายมีวิธีรักษาลุงจริงๆเหรอ?!"
หลินหว่านชิวก็ร้องพูดว่า:"นั่นสิเฉินเอ๋อ อาการของลุงกู้นายมันร้ายแรงเกินไป เราเคยถามผู้เชี่ยวชาญระดับสูงโดยตรงแล้ว แต่พวกเขาทั้งหมด...... "
เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลินหว่านชิวไม่ได้พูดต่อ
คำพูดแบบนี้ ทั้งสามคนเคยได้ยินมาหลายครั้งแล้ว
ไม่ว่าจะไปหาผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าคนไหน พวกเขาต่างบอกว่าโรคนี้ไม่มีทางรักษาได้ และอาจอยู่ได้ไม่เกินสองสามเดือน
เย่เฉินพูดอย่างมั่นใจในเวลานี้:"ป้าหลิน ไม่ต้องกังวล ผมบอกว่าได้ ก็ต้องได้อย่างแน่นอน!"
เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็หยิบยาอายุวัฒนะออกจากกระเป๋าของเขา ส่งให้กู้เย้นจง และพูดอย่างจริงจังว่า:"ลุงกู้ กินยานี้ลงไป โรคทั้งหมดในร่างกายของคุณจะหายขาด!"
สีหน้าของหลินหว่านชินที่อยู่ข้างๆสับสนมาก
ตอนนี้ในใจของเธอนั้นมีความสงสัย
เชื่อครึ่ง และอีกครึ่งก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้
แต่ว่า เธอคิดดูว่า เย่เฉินไม่มีทางทำร้ายสามีของเธอ ก็แค่ยาเม็ดเดียวเท่านั้นเอง แม้ว่าจะรักษาโรคนี้ไม่หาย แต่ก็คงไม่ทำร้ายร่างกายมากเกินไป
ดังนั้น เธอจึงไม่พูดอะไร และนิ่งรอให้สามีกินยา เพื่อดูว่าได้ผลหรือไม่
เมื่อนำน้ำอุ่นมา กู้เย้นจงก็ไม่ลังเลใจ ใส่ยาอายุวัฒนะที่มีกลิ่นยาแรงเข้าปากของเขา ดื่มน้ำอีกจิบ แล้วเงยหน้าขึ้นกลืนยาอายุวัฒนะลงไป…...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...