ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1421

กู้เย้นเจิ้งกับกู้เย้นกาง พาคนหนีออกจากบ้านกู้เย้นจง

ในเวลานี้ สาวใช้รีบเข้ามาแล้วพูดว่า:"ท่านคะ บอดี้การ์ดในครอบครัวเรา ได้รับบาดเจ็บกันหมด ท่านคิดว่า…..."

กู้เย้นจงปัดมือทันที และพูดว่า:"รีบโทร 120 แล้วส่งไปรักษาที่เซี๋ยเหอ ฉันจะจ่ายค่าใช้จ่ายทั้งหมด แล้วจ่ายค่ารักษาพยาบาลอีกคนละ200,000 ฉันจะสั่งให้เลขาของฉันไปที่นั่น"

คนรับใช้พยักหน้าทันที หยิบมือถือออกมาแล้วโทรหา120

ทุกคนต่างออกไปตรวจดูอาการบาดเจ็บของบอดี้การ์ด แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะดูน่าสังเวช แต่ก็ไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต

แต่ว่า คนเหล่านี้รู้สึกละอายใจมาก ถึงกับละอายไม่กล้าเงยหน้ามองกู้เย้นจง และด่าตัวเองอ่อนเกินไป ละอายใจกับความไว้วางใจของกู้เย้นจง

กู้เย้นจงก็ไม่สนใจเรื่องนี้เช่นกัน และปลอบโยนทีละคนว่า:"วันนี้เป็นมันอุบัติเหตุ อีกฝ่ายเตรียมพร้อมมา และที่มาก็เป็นยอดฝีมือทั้งนั้น พวกคุณสู่อีกฝ่ายไม่ได้ มันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้"

ขณะที่เขาพูด ก็พูดเตือนอีกว่า:"ตอนนี่พวกคุณอย่าเพิ่งคิดมาก ไปรักษาที่โรงพยาบาล ค่อยๆฟื้นตัว!"

ในไม่ช้า รถพยาบาลก็พาบอดี้การ์ดออกไป กู้เย้นจงก็สั่งให้เลขาของเขารีบไปที่โรงพยาบาลเพื่อจัดการเรื่องทั้งหมด

เมื่อทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดเขาก็โล่งใจได้

ครอบครัวสามคนกลับมาที่ร้านอาหารพร้อมกับเย่เฉิน เขาจับมือเย่เฉินไว้ และพูดสะอื้นว่า:"เฉินเอ๋อ วันนี้…...ขอบคุณนายมากนะ!"

หลินหว่านชิวและกู้ชิวอี๋ที่อยู่ข้างๆก็พยักหน้าขอบคุณ

หลินหว่านชิวพูดว่า:"เฉินเอ๋อ ถ้าไม่ใช่เพราะนาย วันนี้ฉันและลุงกู้ของนาย ไม่รู้ว่าจะผ่านอุปสรรคนี้ได้ยังไงจริงๆ…... "

กู้เย้นจงถอนหายใจและพยักหน้าเบาๆ:"หลังจากที่ฉันตายไป ทุกอย่างพวกเธอก็ตัดสินใจเอง ฉันไม่มีความปรารถนาอื่น แค่หวังว่าพวกเธอจะแข็งแรง และมีชีวิตที่สงบสุข!"

กู้ชิวอี๋ร้องพูดว่า:"พ่อคะ อย่าพูดอย่างนั้นสิ พ่อเตรียมจะเข้าโรงพยาบาลและให้ความร่วมมือในการรักษาอย่างจริงจังแล้วไม่ใช่เหรอ? บางทีอาจจะมีปาฏิหาริย์นะคะ! อย่าเพิ่งตัดสินเร็วขนาดนี้!"

กู้เย้นจงหัวเราะเศร้าๆ:"ลูกรัก พ่อก็อยู่มาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว ความยากลำบากอะไรก็ผ่านมาหมดแล้ว มีหลายๆเรื่องสามารถเปิดใจยอมรับได้และมองทะลุปรุโปร่ง โรคของพ่อนั้น ไปไหนก็ไม่สามารถรักษาได้หรอก ยอมรับการรักษาอย่างจริงจัง ก็เป็นแค่คำถาม ว่าจะไปในช่วงครึ่งปีแรกหรือครึ่งปีหลัง"

ตอนนี้เป็นเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ และเป็นเดือนแรกวันปีใหม่ในปฏิทินสากล ดังนั้น กู้เย้นจงรู้สึกว่า เขาจะไม่สามารถมีชีวิตผ่านปีนี้ได้

เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมา หลินหว่านชิวและกู้ชิวอี๋ร้องไห้กอดกัน ทั้งคู่ต่างก็เป็นสาวงาม ร้องไห้ยังงดงาม มันช่างน่าสงสารจริงๆ

โดยเฉพาะกู้ชิวอี๋ เย่เฉินไม่ค่อยรู้จักเธอมากนัก แต่ก็รู้สึกได้ว่า นิสัยของเธอนั้นหยิ่งยโสและหัวดื้อมาก แต่ตอนนี้เธอร้องจนเป็นสภาพแบบนี้ ยังมีออร่าแบบไม่กลัวอะไรเลยสักนิดอีกเหรอ?เธอเป็นเหมือนเด็กสาวข้างบ้านที่ทำให้คนรู้สึกปวดใจ