ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 144
บทที่ 144 สุดยอดยาเทวดาแห่งยุค(2)
“ยาวิเศษณ์อะไรนะ?” เย่เฉินก็ตะลึง
ยังมียาวิเศษณ์ให้ซือเทียนฉีสนใจอีกหรือ ไม่รู้ว่าจะเป็นของล้ำค่าอะไรกันแน่
ซือเทียนฉีก็รีบเอากล่องหยกออกมาจากหน้าอก ค่อยๆ เปิดมันออก แล้วพูดว่า “ยาวิเศษณ์เม็ดนี้ ซื้อมาในราคา5ล้าน แต่มันคุ้มค่า ผมใช้ไปครึ่งเม็ด และกำลังซึมซับตาครึ่งเม็ดนั้น เหลืออีกครึ่งเม็ดติดตัวไว้ เชิญอาจารย์เย่ดู”
เห็น “ยาวิเศษณ์” นั้น เป็นเหมือนของล้ำค่าของซือเทียนฉี ฝูงชนก็มุงเข้ามา อยากจะเห็น “ยาวิเศษณ์” ที่ทำให้หมอเทวดาสนใจ ว่าจะเป็นอย่างไรกันแน่
พอกล่องหยกเปิดออก กลิ่นหอมของยาก็โชยออกมา
เห็นยาสีดำครึ่งเม็ดวางอยู่ในกล่อง ซือเทียนฉีหยิบมีดขึ้นมา ค่อยๆ ตัดออกมาขนาดเท่าเล็บ แล้วยื่นให้ชายวัยกลางคนตระกูลซ่ง และซ่งหรงวี่ ให้พวกเขาลองดู
ทั้งสองลังเลครู่หนึ่ง แล้วก็เอายาเข้าปากไป
พอยาเข้าปากก็สลายตัว สีหน้าของชายวัยกลางคนตระกูลซ่งก็ตะลึงยิ่งกว่าเดิม
“ท่านซือ มันเป็นยาวิเศษณ์อะไรกันแน่ อาการเจ็บที่หน้าอกของผมที่มักเกิดบ่อยๆ แต่ตอนนี้มันหายเป็นปลิดทิ้งเลย”
ซ่งหรงวี่ก็อ้าปากค้าง “ปอดของผมก็อาการไม่ค่อยดีมาตลอด แต่พอกินยาไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก็รู้สึกว่าดีขึ้นมาเลย！”
ซือเทียนฉียิ้มพูดว่า “ตอนนี้รู้สรรพคุณของมันแล้วใช่ละสิ”
ชายวัยกลางคนตระกูลซ่งมีใบหน้าดีใจ แล้วพูดกับท่านซือว่า “ยานี้มันวิเศษณ์จริงๆ ถ้าท่านซือสามารถทำมันออกมาได้ ผมจะยอมซื้อในราคาแพงๆ เลย！”
ซือเทียนฉียิ้มแหยพูดว่า “ผมก็เคยศึกษาตัวยาสูตรนี้แต่ก็ยังแยกแยะไม่ออกรู้เพียงว่ามันเป็นวิชาการเล่นแร่แปรธาตุที่สาบสูญไปนานแล้ว เกรงว่ายาครึ่งเม็ดนี้
จะกลายเป็นของหายากในโลกนี้แล้ว"
พอสิ้นเสียงพูดของเขา ในห้องก็เงียบกันหมด
สายตาหลายสิบคู่ จับจ้องมายังตัวของเขา แต่ละคนต่างก็อึ้งกิมกี่
ซือเทียนฉีก็อึ้งด้วย จนตั้งสติกลับมาไม่ได้ พักใหญ่ถึงได้ส่งเสียงออกมา “อาจารย์เย่ ยาวิเศษณ์ระดับโลกนี้ คุณเป็นทำอย่างนั้นหรือ?”
เฉินเสี่ยวจาวอ้าปาก ราวกับร่างตนเองถูกสตาฟไว้
เย่เฉินพยักหน้า แล้วตอบนิ่งๆ ว่า “สิ่งนี้ไม่นับว่าเป็นยาวิเศษณ์อะไร ผมแค่ทำมันออกมาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บฟกช้ำ ของพ่อตาผมเท่านั้น แต่กลัวร่างกายเขาจะรับไม่ไหว ผมก็เลยตั้งใจลดปริมาณยาไปตัวหนึ่ง เป็นยาที่เกือบจะสำเร็จเท่านั้น”
เย่เฉินเพิ่งพูดจบ กลุ่มคนก็เงียบเป็นเป่าสาก
……
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...