ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 145
บทที่ 145เป็นหมอเทวดาจริงๆ (1)
ซือเทียนฉีได้ยินเย่เฉินอธิบายดังนั้น ก็ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก
ทั้งตัว หรือแต่กระทั่งเคราสีขาวของเขาก็สั่นระริก........
เขาไม่อยากจะเชื่อ ตนเองนึกว่าจะเป็นปรมาจารย์คนหนึ่งที่เป็นคนทำยานี้ แต่ไม่นึกว่าจะเป็นวัยรุ่นที่ยืนตรงหน้านี้ ที่เป็นคนทำมันขึ้นมา
แล้วอีกอย่าง ที่เขาบอกว่า ยานี้เป็นยาที่เกือบจะสำเร็จ?
แค่เกือบสำเร็จยังมีสรรพคุณดีขนาดนี้ แล้วถ้าทำมันสำเร็จขึ้นมาเล่า สรรพคุณจะไม่ดีกว่าตอนนี้เป็นร้อยเท่าหรือ?
ชายวัยกลางคนตระกูลซ่งฟังแล้วก็อึ้งไป แล้วในหัวก็ดีใจขึ้นมา
แม้แต่เขาฝันก็ไม่คิดว่า ซ่งหวั่นถิงจะสามารถหาหมอเทวดาคนนี้มาได้！
ถ้าตระกูลซ่งได้มีที่พึ่งดีๆ เช่นนี้ ก็เหมือนได้กอดเงินกอดทองไว้เลยนะเนี่ย！
คนที่มีอำนาจและเงินทอง จะกลัวอะไรมากที่สุด? ก็กลัวตายไง！
เงินทองมากมายเพียงใด อำนาจยิ่งใหญ่เพียงใด ถ้าไม่มีชีวิตอยู่ก็สูญเปล่า
ถ้าได้รู้จักปรมาจารย์ที่ทำยาออกมาได้ทุกเมื่อ เรื่องที่จะมีชีวิตยืนยาวก็ไม่ใช่เรื่องลมๆ แร้งๆ อีกต่อไป
อย่างที่ท่านซ่งบอก ว่าถ้าท่านซ่งมีอายุยืนยาว500ปีจริงๆ สำหรับตระกูลซ่งแล้ว มันจะเป็นเรื่องที่ดีมาก！
เพราะว่าหน้าของท่านซ่ง รากฐานของท่านซ่ง พรรคพวกของท่านซ่ง ไม่มีลูกหลานตระกูลซ่งคนไหนเปรียบเทียบได้
คุณท่านมีชีวิตอยู่ คนมากมายก็ต้องไว้หน้า แต่ถ้าคุณท่านสิ้นไป คนมากมายก็จะไม่ไว้หน้าตระกูลซ่งแล้ว
ดังนั้น ตระกูลซ่งก็อยากจะหวังให้คุณท่านอยู่ไปนานๆ หน่อย
ซ่งหวั่นถิงก็มองอยู่นิ่งๆ ในใจก็ตุ้มๆ ต่อมๆ อย่างมาก
ไม่คิดว่าเย่เฉินคนนี้จะมีกำลังถึงเพียงนี้
อีกอย่าง ลูกเขยอย่างเขา เงินตั้ง20ล้าน ทำไมถึงไม่อยากได้ เพราะอะไรกัน?
หรือว่า กำลังของ จะยิ่งใหญ่กว่าที่ตนเองเห็นอยู่ในตอนนี้เสียอีก?
แต่ว่า คนที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ทำไมถึงได้ไปยอมแต่งงานเป็นลูกเขยเข้าตระกูลฝ่ายหญิงได้?
ซือเทียนฉีผู้มีฉายาหมอเทวดา ในตอนนั้นก็ชื่นชมออกมาจากใจ “อาจารย์เย่ คุณเป็นดั่งเทพเซียนจริงๆ กำลังของคุณ ความโอบอ้อมอารีของคุณ ต่อให้ผมมีชีวิตอยู่อีกร้อยปี ก็คงไม่อาจจะตามทันฝีมือของคุณได้...........”
……
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...