ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1470
เขาแยกทางกับพ่อแม่มาสิบแปดปีแล้ว!
ตอนนี้เย่เฉินก็กังวลเช่นกัน
อันที่จริงตั้งแต่เขาได้รับ "ตำราเก้าเสวียนเทียน" เขาไม่รู้สึกถึงความตื่นตระหนกและความกระตือรือร้นนี้มาเป็นเวลานาน
พ่อแม่ของเขาถูกฝังอยู่ในสุสานที่งดงามแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก แค่ก้าวขึ้นไปบนบันไดหินมากกว่าหนึ่งร้อยขั้น ก็สามารถไปที่หลุมศพของพ่อแม่และเติมเต็มความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบสิบแปดปีที่ผ่านมาได้
แต่ถ้าคนเหล่านี้ไม่ปล่อยเขาไป เขาก็ไม่สามารถบุกฆ่าขึ้นไปหรอกมั้ง?
หรือต้องระบุตัวตนให้ตระกูลเย่?
แต่แม้ว่าวิธีนี้สามารถทำให้ตัวเองไปกราบไหว้พ่อแม่ แต่หลังจากนั้นผลที่ตามมาเป็นปัญหาที่แท้จริง
ในขณะนี้มีเสียงดังขึ้น "ปล่อยเขาขึ้นไปเถอะ!"
เสียงใครสักคนดังขึ้น เพียงแต่เห็นชายชราคนหนึ่งซึ่งแก่มากแล้ว ผมเคราและคิ้วของเขาขาวโพลนไปหมด เดินมาอย่างช้าๆด้วยไม้เท้า
เมื่อเย่เฉินเห็นคนๆนี้ เขารู้สึกว่าเขาน่าจะอายุได้ร้อยปี แม้ว่าเขาจะแก่มากแต่ท่าเดินของเขาก็มั่นคงอย่างน่าประหลาดใจด้วยความช่วยเหลือของไม้ค้ำยัน
วันนี้เดือนที่สิบสองของฤดูหนาวและชายชราสวมชุดแบบสมัยราชวงศ์ถังสีขาว แต่ไม่เห็นว่าเย็นชาครึ่งหนึ่ง
และไม้ค้ำของเขาดูเหมือนจะแตกต่างออกไปเล็กน้อย
เย่เฉินเคยเห็นไม้เท้าของคนแก่หลายคน โดยมีหัวมังกรแกะสลักอยู่ด้านบนแต่มีงูหลามแกะสลักอยู่บนไม้เท้าของเขา
หลังจากเหลือบมองอีกฝ่ายหนึ่งเย่เฉินอดไม่ได้ที่จะสงสัยในใจ "หรือว่า คนนี้เป็นคนที่ลุงกู้พูดถึง อาจารย์ฮวงจุ้ยจีนคนเก่าที่ตระกูลเย่เชิญจากสหรัฐอเมริกามา?"
ยามรีบพูดด้วยความเคารพ "ผู้นำตระกูลพูดแบบนั้นจริงๆ!"
ชายชราถามอีกครั้ง “แล้วผู้นำตระกูลได้บอกรึเปล่าว่าถ้าฉันจะขอให้เจ้าทำลายสุสานของตระกูลเย่ พวกแกก็ขัดคำสั่งไม่ได้?”
ยามให้ความเคารพมากขึ้น "ผู้นำตระกูลพูดแบบนั้นจริงๆ!"
ชายชราพยักหน้าและถาม "แล้วฉันก็ปล่อยให้เขาขึ้นไป แกมีปัญหาอะไรมั้ย?"
ยามก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวและกล่าวด้วยความเคารพ "ตอบอาจารย์ดูโหงวเฮ้ง ผมไม่มีปัญหา! ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความคิดเห็นของคุณ!"
ชายชราพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วทำท่าทางเชิญเย่เฉินพูดว่า "สุภาพบุรุษคนนี้ เชิญ"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...