ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1470
เขาแยกทางกับพ่อแม่มาสิบแปดปีแล้ว!
ตอนนี้เย่เฉินก็กังวลเช่นกัน
อันที่จริงตั้งแต่เขาได้รับ "ตำราเก้าเสวียนเทียน" เขาไม่รู้สึกถึงความตื่นตระหนกและความกระตือรือร้นนี้มาเป็นเวลานาน
พ่อแม่ของเขาถูกฝังอยู่ในสุสานที่งดงามแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก แค่ก้าวขึ้นไปบนบันไดหินมากกว่าหนึ่งร้อยขั้น ก็สามารถไปที่หลุมศพของพ่อแม่และเติมเต็มความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบสิบแปดปีที่ผ่านมาได้
แต่ถ้าคนเหล่านี้ไม่ปล่อยเขาไป เขาก็ไม่สามารถบุกฆ่าขึ้นไปหรอกมั้ง?
หรือต้องระบุตัวตนให้ตระกูลเย่?
แต่แม้ว่าวิธีนี้สามารถทำให้ตัวเองไปกราบไหว้พ่อแม่ แต่หลังจากนั้นผลที่ตามมาเป็นปัญหาที่แท้จริง
ในขณะนี้มีเสียงดังขึ้น "ปล่อยเขาขึ้นไปเถอะ!"
เสียงใครสักคนดังขึ้น เพียงแต่เห็นชายชราคนหนึ่งซึ่งแก่มากแล้ว ผมเคราและคิ้วของเขาขาวโพลนไปหมด เดินมาอย่างช้าๆด้วยไม้เท้า
เมื่อเย่เฉินเห็นคนๆนี้ เขารู้สึกว่าเขาน่าจะอายุได้ร้อยปี แม้ว่าเขาจะแก่มากแต่ท่าเดินของเขาก็มั่นคงอย่างน่าประหลาดใจด้วยความช่วยเหลือของไม้ค้ำยัน
วันนี้เดือนที่สิบสองของฤดูหนาวและชายชราสวมชุดแบบสมัยราชวงศ์ถังสีขาว แต่ไม่เห็นว่าเย็นชาครึ่งหนึ่ง
และไม้ค้ำของเขาดูเหมือนจะแตกต่างออกไปเล็กน้อย
เย่เฉินเคยเห็นไม้เท้าของคนแก่หลายคน โดยมีหัวมังกรแกะสลักอยู่ด้านบนแต่มีงูหลามแกะสลักอยู่บนไม้เท้าของเขา
หลังจากเหลือบมองอีกฝ่ายหนึ่งเย่เฉินอดไม่ได้ที่จะสงสัยในใจ "หรือว่า คนนี้เป็นคนที่ลุงกู้พูดถึง อาจารย์ฮวงจุ้ยจีนคนเก่าที่ตระกูลเย่เชิญจากสหรัฐอเมริกามา?"
ยามรีบพูดด้วยความเคารพ "ผู้นำตระกูลพูดแบบนั้นจริงๆ!"
ชายชราถามอีกครั้ง “แล้วผู้นำตระกูลได้บอกรึเปล่าว่าถ้าฉันจะขอให้เจ้าทำลายสุสานของตระกูลเย่ พวกแกก็ขัดคำสั่งไม่ได้?”
ยามให้ความเคารพมากขึ้น "ผู้นำตระกูลพูดแบบนั้นจริงๆ!"
ชายชราพยักหน้าและถาม "แล้วฉันก็ปล่อยให้เขาขึ้นไป แกมีปัญหาอะไรมั้ย?"
ยามก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวและกล่าวด้วยความเคารพ "ตอบอาจารย์ดูโหงวเฮ้ง ผมไม่มีปัญหา! ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความคิดเห็นของคุณ!"
ชายชราพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วทำท่าทางเชิญเย่เฉินพูดว่า "สุภาพบุรุษคนนี้ เชิญ"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...