เย่เฉินพยักหน้า:"ได้สิ งั้นพวกเราเอาแบบนี้แล้วกัน ถ้าฉันแพ้ ฉันจะกินพัด ถ้านายแพ้ นายก็กินหยกลงไป"
"เชี่ย!"ขงเต๋อหลงกัดฟันพูดว่า:"ได้!กูแม่งไม่เชื่อหรอก! เอาแบบนี้แหละ! หยกของฉันขายได้ 24 ล้านหยวน ฉันมีบันทึกการทำธุรกรรมเป็นหลักฐาน พัดเห่ยๆของแกมีมูลค่าเท่าไหร่?"
เย่เฉินไม่รู้ว่าพัดลมนี้มีค่าแค่ไหน
แต่ว่า เขารู้ว่าภาพวาดของฉีไป๋ฉือ ได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา และราคาผลงานของเขาได้เพิ่มขึ้นเร็วกว่าราคาของหยกมาก
แม้ว่านี่จะเป็นเพียงพัด แต่ก็ไม่ใช่ภาพวาดมั่วๆ แต่เป็นภาพอวยพรวันเกิดที่วาดอย่างตั้งใจ
ภาพวาดยอดนิยมของฉีไป๋ฉือ"ภาพต้นสนสูงตระหง่าน" ได้รับการประมูลสูงสุดกว่า 4 พันล้านหยวน และยังคงเป็นราคาประมูลเมื่อ 10 ปีที่แล้ว หากเปิดประมูลตอนนี้อาจเกินแปดพันล้านหยวน
กู้เย้นจงไม่ใช่คนธรรมดาตั้งแต่แรก และสิ่งที่เขารวบรวม แม้ว่ามันจะเป็นแค่พัด ก็ต้องเป็นผลงานที่ดีที่สุดของ ฉีไป๋ฉือ
ในเมื่อเป็นงานที่ยอดเยี่ยม แค่พัด ก็ต้องใช้เงินหลายสิบล้าน บวกกับก้านพัดอันยอดเยี่ยมที่มีลวดลายสีทองที่สมบูรณ์แบบ ราคาต้องมากกว่า 24 ล้าน
ดังนั้น เย่เฉินจึงพูดว่า:"นายสามารถถามคนที่รู้วิธีวาดภาพ มาตัดสินว่าพัดตัวนี้มีมูลค่าเท่าไร"
"พัด?"ขงเต๋อหลงเบ้ปาก:นี่มันอะไรกัน วาดน่าเกลียดมาก!"
คนรอบข้างที่รู้สายนี้ อุทานทันที:"โอ้! นี้ดูเหมือนจะเป็นภาพวาดของฉีไป๋ซี! พัดอวยพรวันเกิด พัดนี้มีชื่อเสียงมาก!"
"ใช่!" มีคนคนตาม:"พัดนี้ ดูเหมือนว่าจะถูกประมูลที่คริสตีส์ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ถ้าจำไม่ผิด น่าจะถูกประมูลโดยประธานกู้แห่งตระกูลกู้ ในราคา 48.88 ล้าน!"
ขณะที่เขาพูด เขาเขย่าพัดในมือแล้ว พูดเย้ยหยัน:"โอ้ นี่เย่เฉิน ถ้าพัดของแกเป็นของจริง มันก็มีค่ามากกว่าหยกของฉันจริงๆ แต่ว่าถ้าของนายเป็นของปลอม มีราคาสัก3 พันก็สุดยอดแล้ว ทำไม? รีบกินสิ! "
เย่เฉินยิ้ม และถามว่า:"ทำไมนายถึงบอกว่ามันเป็นของปลอมล่ะ? นายเป็นผู้เชี่ยวชาญในการพิสูจน์เหรอ?
ขงเต๋อหลงชี้ไปที่ฝูงชนที่กำลังดูความตื่นเต้นรอบตัวเขา และพูดว่า:"สิ่งที่ทุกคนพูดเมื่อกี้ แกคงได้ยินมันเหมือนกันสินะ หรือนายอยากจะปากแข็งอีก?"
พูดไป ขงเต๋อหลงก็พูดด้วยความรังเกียจ:"พัดของจริง อาจจะอยู่ในมือของประธานกู้ของกู้ซื่อกรุ๊ป ไอยาจกอย่างแก จะสามารถเอาของสะสมจากประธานกู้ได้เหรอ?"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"นายพูดถูกแล้ว ประธานกู้ให้พัดกับฉันมาจริงๆ เมื่อกี้ฉันได้ยินคนข้างๆ บอกว่า มันถูกประมูลในราคา 48.88 ล้านในปีนั้น มันแพงกว่าจี้หยกของนายสองเท่า ดังนั้นฉันจะไม่พูดไร้สาระกับนานอีก รีบกลืนสร้อยนั้นเร็วเข้า"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...